Hond-en-Weer

 

Het zijn barre tijden. Extra dekens. Winterjas weer aan. De pas aangeschafte, zomerse shirtjes blijven beteuterd hangen waar ze hingen. Er schijnen zelfs doemdenkers te bestaan die stellig geloven dat deze voorjaarsherfst naadloos zal overgaan in het echte meteorologische najaar.

Nee, nee, ik ga de klaagzangen niet verder uitbreiden, wees maar gerust. Ik wil jullie zelfs enige vorm van vermaak aanbieden door te vertellen over mijn afwijking. Heb ik een afwijking? Die heb ik, jawel. Ontstaan in mijn vroegste kinderjaren en nimmer effectief behandeld. Willen jullie wel beloven dat jullie, ook na het lezen van dit alles, mij nog  een klein beetje serieus blijven nemen? Een zekere nuchterheid ten aanziens van dit onderwerp is wel geboden namelijk. 

Ik en ik praten met elkaar. Niet in mijn hoofd, maar gewoon daarbuiten. Huisgenoten en intimi zijn er getuigen van. Het spijt me dat ik hiermee afbreuk doe aan mijn schijnbaar intelligente vermogens. Mijn alter ego heeft zich perfect weten te vermommen in de allang overleden hond. Hij is mijn luisterend oor, mijn rots in de branding, mijn houvast in barre tijden, mijn psych als ik er zelf niet meer uit weet te komen. Als dat moment eenmaal aangebroken is, begint Jessy als vanzelf te spreken. Ter geruststelling: mijn alter ego spreekt één octaafje hoger. Om verwarring en vroegtijdige afvoering naar geïsoleerde complexen te voorkomen, zeg maar. De conversatie gaat op zulke dagen als volgt: 

Man: *trekt de gordijnen open, met diepe rimpels in het voorhoofd* roept: wat een pokkeweer!

Jessy: we hebben een probleem. Het ouwe weermasjien was totaal versleten. Helemaal op. De Grote Baas heeft in maart al een nieuwe besteld, maar het blijkt een maandagmorgengeval.

Ik: kunnen ze geen monteur sturen dan?

Jessy: iedereen die aan de deur belt, doet zijn blauwe overall uit en zet zijn gereedschapskist neer. Eindelijk rust, zeggen ze. Dat schiet niet op. 

Ik: kun jij er zelf niet naar kijken dan? Hier beneden kon je zelfs dubbeltjes van de grond oprapen en eieren verplaatsen zonder ze te breken.

Jessy: sorry, vrouwtje, m’n pootjes zijn te dik om de resetknop in te drukken. 

Goed, op soortgelijke wijze reutelt dat nog een aantal minuten door. Ik zal jullie de rest besparen. Daarvoor in de plaats een versje dat ik een aantal jaren geleden schreef, toen de lente ook zichtbare kuren vertoonde. Het komt allemaal goed, ik beloof het jullie.

Hondenweer

terwijl jij nog steeds krampachtig

met onzichtbare konijnen in de weer bent

hoor ik de takken met windkracht waanzin

tegen ons slaapkamerraam slaan

dus begin ik nog maar eens een keer

over Jessy die met zijn pootjes

aan het verkeerde hendeltje gezeten heeft

een vuilnisbakje is toch óók een schaap en

heeft recht op zijn eigen streken in de HaaHaa

(hondenhemel is echt een achterlijk woord)

weten wij veel

een beetje gel in het haar en toe maar,

de vierentachtigste winterdag kan beginnen

en we denken wel aan pilletjes

nemen of zo – van die gifblauwe, waar je
onnatuurlijk lang van in slaap blijft - 

maar weten tevens van de lichtheid
van de lente die ons elk jaar
op kousenvoetjes weet in te halen

het omdat we bondgenoten zijn:
we blijven nog even bij elkaar

© Nell Nijssen (07-05-07)

 

 

Pesto

Toen ik afgelopen weekend drie strengen heerlijk verse knoflook kreeg, wist ik al meteen wat ik er mee wilde gaan doen. A) knoflooksoep maken en b) pesto.

Ik begon met het laatste. Voor de maaltijd van vandaag had ik pasta in mijn hoofd. Met veel groenten, maar zonder vlees. Dan smaakt zo'n extra shot vers-kruid er natuurlijk prima bij.
Aan de slag met mijn eigen versie. Geen parmezaan in huis? Jammer, doch niet noodzakelijk, ik raspte gewoon een stuk Old Amsterdam. Iets zouter dan parmezaan, oppassen dus met extra zout toevoegen.

Eerst een grote bos basilicum kaal plukken. Blaadjes voorzichtig wassen en droog deppen. Flink wat pijnboompitten roosteren in een droge koekenpan. Knoflook (ik heb vijf teentjes gebruikt voor een behoorlijke portie) fijnsnijden. Knoflook, pijnboompitten en basilicum in de blender stoppen. In een dun straaltje extra vergine olijfolie toevoegen totdat een smeuïge massa ontstaat. Dan de kaas toevoegen en olie toevoegen tot het een goed smeerbare consistentie heeft. Proeven. Eventueel afmaken met peper en zout. 

Lekker met pasta! Ook niet te versmaden op een vers geroosterd bammetje of toastje.

I.M.

Pijn wiegt een wazig schimmenspel. 

Van weerloos en van sporen 

teddybeer en pluchen woordjes.

Kon ik afgebroken tijd toedekken

met tederheid

en stralend blauwe luchten.

Kon ik de toekomst nog langer voeden

met handenvol liefde

en een gefluisterd welterusten

dan was er geen dood.

Nell Nijssen (20-05-2013)

Kraamkamer

Een nieuwe lente en een nieuw geluid: 

Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit, 

Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht 

In een oud stadje, langs de watergracht - 

In huis was 't donker, maar de stille straat 

Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat 

Nog licht, er viel een gouden blanke schijn

(Herman Gorter)

Regen in mei brengt armoe nabij

Regen. Bakken. Pijpestelen. Emmers. Waterbommen. Ze hebben grijze gordijnen opgehangen buiten. Blijft dat weermasjien defect daarboven of hebben wij echt niet beter verdiend dan dit?

De wanhoop nabij, kwetter ik veel te hard aan de ontbijttafel over nieuwe vazen, een make-up spiegeltje, een magimix nespresso, epilator, lipgloss, het nieuwe kookboek "A la mere de famille" dat ik nu echt aan wil schaffen etc. etc.

En wat doet een beetje deugdzame echtgenoot dan om nóg meer druilerigheid te voorkomen?  Die checkt de creditcards en doet zijn meisje (lees: meisjes) vrolijk uitgeleide. Het wordt vrijdag de koudste 17 mei sinds 1972 in Zeeland. Wij lezen 9,4 graden op de thermometer. Het mag de pret niet drukken.

Ji-haaaaaaa, shopping time! Zit  m'n jasje goed, zit m'n dasje goed, de vrouwtjes gaan op stap. Eerst maar eens lunchen. Tjee, wat is dat toch met dat eten altijd? We strijken neer in de brasserie van de Drvkkery. Eerst maar eens een pittig vissoepje. Om op te warmen.

Zullen we nog een bammetje nemen? Doe maar, want buiten hebben ze inmiddels een grijze, betonnen watermuur opgetrokken, die onze kooplust bijzonder aardig weet te temperen. De aantrekkingskracht van winkel-in, winkel-uit is voor een groot deel weggeëbd. De bruine boerenbam met groentekroket bevalt ons beter.

Na volledig gevoed en gelaafd te zijn, spurten we naar de dichtstbijzijnde elektro-toko. Ladyshave en nespressomasjientje behoeven weinig denk- of dubwerk, zodat we snel klaar zijn. Buiten hebben ze de ondoordringbare watermuur inmiddels weten te voorzien van een airco die ijskoude lucht verspreidt. Brrrr, het is definitief gedaan met ons shopgenoegen. Snel naar betere oorden!

Geheim Dagboek - Hans Warren

Rustige dag vandaag. Buiten sombert het; het is kil en nat. De morgen is gevuld met huishoudelijke werkzaamheden van allerhande aard.
Vanaf drie uur heb ik me diep weg genesteld in mijn favoriete leeshoekje met twee recentelijk  aangeschafte delen Geheim Dagboek van Hans Warren. Verse thee en knapperige cantuccini koekjes binnen handbereik. De meeste Dagboeken heb ik opgeduikeld op boeken- of rommelmarkten. Afgezien van het eerste deel (1939-1941) heb ik de hele reeks compleet.

Hans Warren was Zeeuw, afkomstig uit Borsele, in zijn latere leven verhuisde hij naar Kloetinge, een kleine deelgemeente, die gezellig tegen Goes aanschurkt. Ik kwam hem regelmatig tegen. Een grijze, onopvallende man, gekleed in een regenjas, een ietwat aarzelende tred. In 2001 stierf Warren, oud en ziek, met een in verval geraakt lichaam, maar nog steeds met een fenomenale geestkracht. Tot de allerlaatste minuut blijft hij loepzuiver observeren en scherp formuleren. Nooit heeft hij het  geschuwd om zijn seksuele geaardheid - de herenliefde - expliciet weer te geven in zijn dagboeken. Zonder enige vorm van scrupules beschrijft hij zijn liefde voor beeldschone, fraai gevormde jongens.

Warren's oeuvre is een genot om te lezen. Zijn poëzie is indrukwekkend, evenals zijn korte novelles, maar het meest belangwekkend zijn toch wel de Geheime Dagboeken. Ik houd van de enorme diversiteit aan onderwerpen in zijn dagboekfragmenten. Zo afwisselend als het leven zelf, zo hinkt-stapt-springt Warren van interessant item naar item. Deze man is een groot natuurliefhebber, al op jonge leeftijd herkent hij de roep van de tjif-tjaf en de vleugelslag van de wielewaal. Misschien heb ik het aan hem te danken dat ik me meer en meer ben gaan interesseren voor de natuur om me heen. Vogels, bloemen, vlinders, sinds Warren over de zwartkoptuinfluiter schreef, wil ik ook de namen erachter weten.

Verder heeft Warren een passie voor kunst, met name Afrikaanse beeldhouwkunst. Als het hem eenmaal financieel voor de wind gaat, kan hij het zich permitteren zich omringd te voelen door artistieke juweeltjes. Bijna dagelijks streelt hij liefdevol het houten of stenen oppervlak van deze objecten. Ook de muziek van Scarlatti heb ik, mede door Warren's enthousiasme, leren waarderen.

En later, als hij Mario Molegraaf ontmoet en ze besluiten samen gaan te wonen aan het Pykeswegje, worden ook de culinaire uitspattingen tot in detail omschreven. Ze werken hard en leven er goed van. Dure wijnen en de meest exclusieve ingrediënten schaffen ze aan bij ISPC (de huidige Hanos), eenmaal thuis bereidt Warren hiermee uiterst luxueuze maaltijden, die de beide mannen vol overgave nuttigen. In de laatste vijf jaar van zijn leven, is hij recensent voor het blad Lekker. Alle veelvuldige bezoeken aan sterrenrestaurants worden in die tijd opgetekend in kritische rapporten, welke daarna gepubliceerd worden in de jaarlijkse uitgave van het culinaire blad.

Achter de enigszins schuchtere, kleurloze Hans Warren blijkt niet alleen een getalenteerd schrijver te zitten; hij weet mij met zijn uitvoerige verhandelingen over kunst, natuur én lekker eten, telkens weer  vele uurtjes te boeien.

Dagmenu: aardappeltjes, spercieboontjes (uit Marokko) en een biefstukje

Wie legt me uit

Wie legt me uit hoe alles werkt
hoe groot het gat is tussen nu en nooit
En hoe het komt dat ik nu merk
Jij bent weg maar dichterbij dan ooit

 

(Bron: Dichterbij dan ooit – Blöf)

Gisteren overleed één van Zeelands beste persfotografen: Willem Mieras. Een vakman pur sang. Altijd bescheiden, altijd op de achtergrond. Hij heeft bijna 40 jaar gewerkt voor de Provinciale Zeeuwsche Courant en in diezelfde krant werd melding gemaakt van zijn dood. Kort. Zakelijk. Waarschijnlijk zoals hij het gewild had. Maar het zette mij stevig aan het denken. Over de waan van de dag. Over het onherroepelijke. Over hoe één seconde het verschil uitmaakt tussen ambitieus je vak uitoefenen en definitieve roerloosheid. Hoe de dood je kan raken. Niet te bevatten.

Dan midden in de nacht het vervolg: wat betekent dat Eetplezier nu helemaal als er mensen naast je wegkwijnen aan de meest vreselijke ziekten. Zijn er geen belangrijker zaken in de wereld dan tot in detail te omschrijven wat je gegeten hebt? Hoe uitmuntend het wel niet smaakte en met welke ingrediënten het was samengesteld? Hoe bekrompen kan of wil ik bezig zijn?

Die vraag is gemakkelijk te beantwoorden: natuurlijk zijn er gewichtiger zaken in het leven dan de perfecte gaartijd van de pasta of de belachelijke variatie aan soorten zout. Al eerder gaf ik er blijk van, naast mijn plezier in eten en koken, aandacht te hebben voor o.a. kunst, cultuur en natuur.
Bovendien is een kritische consumentenblik ten aanzien van allerhande wangedrochten die de voedingsmiddelenindustrie ons voorschotelt, mij zeker ook niet vreemd. Zie hiervoor de rubriek Appeltje schillen.

Ik bekijk graag alle aspecten van ons dagelijks leven. Het is daarom dat ik niet langer uitsluitend het plezier in eten of het koken, wil belichten. Na twee jaar bloggen over dit soort zaken wordt het me allemaal te vrijblijvend, te frivool. Bovendien bezit ik niet de kunst om spectaculaire hoogstandjes op culinair gebied aan te bieden. Om over het maken van fatsoenlijke foto’s, maar liever helemaal te zwijgen. Alle reden dus om het roer om te gooien.

Natuurlijk blijft die ene extra-smakelijke maaltijd of dat nieuwe recept, een item dat regelmatig terug zal keren, maar daarnaast wil ik de meest in het oog vallende zaken, de zgn highlights van die dag, beschrijven. Elke dag dus nieuwe verrassingen. Het dwingt mij scherp en doelbewust te observeren. Zonder vooringenomen mening of idee daaromtrent. Zoals een toverbal je telkens doet verbazen van al wéér een nieuwe kleur.

Doel is om gebeurtenissen, ervaringen en gevoelens in een kader te plaatsen, waarbinnen mijn eigen relativeringsvermogen op de proef wordt gesteld. Uiteindelijk hoop ik natuurlijk dat jullie er ook iets aan hebben mee kunnen. Zo niet, ook prima! Geen enkele pretentie wat dat betreft. Ik ben slechts een eenvoudige kruidenierster die liever met haar klanten over de aangeboden waar van gedachten wisselt, dan ze daadwerkelijk verkoopt.

Voor nu: een fijne avond en morgen gezond weer op!