Kookkaravaan - Smaakroute door Marokko

Buuf kwam gezellig een wijntje drinken. Zij is een rasechte vegetariër, en ik luister graag naar haar “gezonde eten-en-drinken-visie”. Zij inspireert me om eens verder te kijken op de schappen in de natuurvoedingswinkel, verder dan mijn gewoontegetrouwe groenten, eieren en volkorenmeel.

Ik vertel haar over de vegetarische gerechten van Ottolenghi en buuf doet melding van haar nieuwste kookboek met veel Marokkaanse recepten. De Kookkaravaan, vraag ik veel te gretig, er prat op gaand elk nieuw verschenen kookboek te (her)kennen. De alcohol had buuf’s geheugen vertroebeld. Ze wist het niet meer. Iets met een oubollige tekening op de voorkant. Er ontstond een stoutmoedig plan in mijn hoofd. Schijnbaar nonchalant overhandig ik haar mijn Plenty van Ottolenghi.

En mijn Plan werkt! Vanavond stond Buuf aan de deur. Met een boek onder haar arm. Yes! Ik wist ‘t, het is de Kookkaravaan, winnaar kookboek van het jaar 2011. Het is een heerlijk leesboek, vol kleurrijke foto’s en interessante wetenswaardigheden over het Arabische, Afrikaanse én Berber Marokko en haar inwoners. Er wordt met verve verteld over eeuwenoude kasba’s, oriëntaalse soeks en sprookjesachtige valleien vol met dadels, palmen en citrusvruchten.  Veel aandacht ook voor bepaalde rituelen, zoals het drinken van thee.

Als kookboek vind ik het enigszins tegenvallen. Natuurlijk staan er gerechten in uit de tajine met veel kip- en lamsvlees, maar de recepten zijn niet van een dusdanige overvloed dat ik genoeg te kiezen heb. Voor mij, als flexitariër, slechts één bruikbaar tajinegerecht.  Wat er wel in de smaak valt is de traditionele harira en de zeebaars met chermoula uit de oven. De ingrediëntenlijst van de courgette-wortelsoep bevat echter een bouillonblokje! Daarmee overtuig je mij niet dat in dit boek louter authentieke recepten staan, echt niet.

Het is vooral een móói boek, deze Kookkaravaan. Tommy Wieringa’s recensie op de achterflap sluit naadloos aan op mijn eigen visie: “een reisboek dat ook geur en smaak overbrengt, een feest voor de zintuigen”.

Na het lezen van de Kookkaravaan is je interesse in de Marokkaanse keuken definitief gewekt en wil je liefst met eigen ogen gaan aanschouwen uit welke sprankelende cultuur die gerechten voortkomen. Wat mij betreft zit zo’n reisje er dit jaar niet in. Ik zal moeten wachten. Om dan maar in sfeer te eindigen met een Marokkaans gezegde: voor de poort van het geduld heerst geen drukte.

Arla Apetina Challenge

Arla Apetina introduceert een nieuw recepdomein: 10woordsrecepten. Recepten waarbij de ingrediënten én de bereiding in maximaal 10 woorden passen. Daarmee willen ze (zij van Arla) Nederland laten zien dat je met witte kaasblokjes heel veel kanten op kunt in de doordeweekse keuken en dat je heel gemakkelijk van niets, iets kunt maken.

Via een mail werd ik uitgenodigd om  de uitdaging aan te gaan. Wilde ik dat, dan  zou er mij een pot Arla Apetina worden toegestuurd. Nu heb ik het normaliter niet zo begrepen op uitnodigingen met commerciële doelstellingen. Maar ach, het is Lente en het goochelen met woorden op de vierkante millimeter is spekje voor mijn bekje (om maar even in foodstyle te blijven).

Dapper ging ik deze morgen aan de slag met lange ingrediëntenlijsten en een hoofd vol creatieve combinaties. Hmmm, dat samenstellen is het probleem niet, het recept in tien woorden persen, bleek wel een aardig struikelblokje te worden.

Maar verhip, ik laat mij toch zeker niet verslaan door tien simpele woordjes. Zolang politici met behulp van hun oneliners, hun imago oppoetsen en alle mediakanalen weten te bereiken, kan ik dat ook. Houd ik mezelf voor. (Ik lijd soms in ernstige mate aan zelfoverschatting).

Als Zeeuwin worstel ik dus manmoedig verder. U hoort van mij als ik boven kom.

Brasserie Zeelust - Westenschouwen

Samen met de Man, die als HP’er (HuisProgrammeur) een beetje kan schuiven met zijn werktijden, plukte ik gisteren de dag. Zelfs de wind, nagenoeg altijd volop aanwezig in mijn provincie, hield zich die dag koest. Een strakblauwe lucht en volop zon nodigden ons uit erop uit te gaan. Uitwaaien, zuurstof opnemen, vogels horen fluiten, de eerste vlinders waarnemen. Dat deden Man en ik dus.

Om het nuttige met het aangename te combineren, inspecteerden wij allereerst ons buitenverblijfje. Alles oké daar. De pimpelmeesjes waren bezig om het nestkastje te stofferen en hun soortgenoten hadden de twee silo’s gevuld met zaden en pinda’s reeds voor de helft leeg gepeuzeld. Het gras lag er, dankzij Robbie de Robot, keurig bij. Hoewel er in de tuintjes slechts wat armetierig opkomend groen te zien was, stond de meidoorn op het punt van uitbotten.

Gerustgesteld vervolgden wij onze weg, richting Westenschouwen, een gehucht op het meest westelijke puntje van het eiland Schouwen-Duiveland. Behalve veel zee, strand en duinen, kent dit lintdorp een weinig bruisend centrum. Wel een groot aantal campings, bungalowparken en restaurants. Allemaal bedoeld om het de recreant zo aangenaam mogelijk te maken. Want daar komen tenslotte de eurootjes van binnen.

Op dat westelijke puntje ligt de boswachterij van Westerschouwen, tevens het grootste bos van Zeeland. Het is een beschermd natuurgebied en bestaat uit heuvelachtig duinlandschap, met zandverstuivingen, valleien en duinweiden.
Dwars door dit uitgestrekte bos loopt een prachtig fietspad. De Boswachterij is rijk aan vogels. In de oude hoge dennen kun je nesten aanschouwen van roofvogels zoals buizerds en haviken. Zelf heb ik niet zo’n alziend tropenoog, maar de Man wijst mij ontelbare malen op bijzondere vogels en insecten. En heb je een gelukkige dag, dan zie je er reeën, damherten en de grote groep wilde shetlandpony’s, die er het gehele jaar door graast.

Na een schitterend tochtje, komen wij aan bij brasserie Zeelust. Het terras op het zuiden ziet er aanlokkelijk uit, zodat we besluiten een kleine rustpauze in te lassen. Twinings thee en Laurentis espresso hier. Dat alleen stemt ons volop tevreden. De chocoladebrownie is helaas erg hard en koud, meer het voorkomen van een reep  dan van een smeuïg stukje banket. Genietend van de late middagzonnestralen bekijk ik de kaart. Naast de vertrouwde kipsaté en gamba’s ook originele gerechten als pastasalade met zalm en oriëntaalse salade met biefstukreepjes. Natuurlijk bestaat er hier ook een “dagvangst”, zoals het een echt Zeeuws restaurant betaamt.

Wat een verrassing als ik de wijnen bekijk! Liefst 28 wijnen die per glas te bestellen zijn. Mijn oog valt direct op de frisse Italiaanse Vermentino en de Grüner Veltliner.  Ook de rode wijnen (elegant/soepel of krachtig/intens zien er veelbelovend uit. Hier wordt nagedacht over een gastvrij concept en hoe dat verder te verbeteren.
Maar hoe groot de verleiding is om iets alcoholisch te bestellen, wij houden ons flink, zodat we ook de terugtocht zonder brokken volbrengen. Eenmaal thuis is er geen puf meer voor een gezonde maaltijd, dus komt het tosti-apparaat uit de kast. Gelukkig is er nog veel fruit, zodat we ons niet geheel vervuld van schuldgevoel, op een bijzonder vroeg tijdstip in een diepe slaap durven laten wegzinken.

Comfort Food - Janneke Vreugdenhil

Durf ik haar de Nederlandse Nigella te noemen? Ja, dat durf ik. Het overgrote deel van de recepten in Comfort Food van Janneke Vreugdenhil laat zich het best bestempelen als warm, voedzaam, troostend. En ja, eten dat je stiekem midden in de nacht, behaaglijk gehuld in je warme ochtendjas, met ladingen tegelijk naar binnen zou willen werken. Alleen. Met niemand erbij die óók een restje wil. Schaamteloos alles opeten, tot de laatste kruimel. De associatie met Nigella is dan snel gelegd. 

Janneke zelf omschrijft het als volgt. De soep met balletjes van oma, de appeltaart van je moeder, jouw eigen favoriete chocolademousse, hoe vaker je ze eet, hoe dierbaarder ze worden.

Daarmee appelleert ze aan vervlogen jaren, aan een gelukkige jeugd, veelvuldig doorgebracht aan de keukentafel, die altijd gedekt was met een rood-wit geblokt tafelkleed, waarop geruststellende hoeveelheden voedsel te vinden waren. Nostalgische herinneringen bij de geur van versgetrokken kippensoep; het aflikken van je vingers na het pellen van garnalen, enfin, ik hoef ze niet allemaal te noemen. Iedereen heeft zo zijn eigen geuren en beelden opgeslagen.

Comfort Food is ingedeeld in verschillende hoofdstukken. Slow Start is een verzameling zacht-smeltende ontbijtgerechtjes. Eggs Benedict … wie lust ze niet als starter van een mooie dag? Chocoholica bevat héél véél chocoladesnoeperijen. In Soeptherapie een aantal opbeurende soepjes, waaronder de Joodse penicilline die ik nu al als nr. 1 op mijn to-do-lijst heb staan.

Dan is er ook nog een hoofdstuk gewijd aan Ovenwarmte. Daarin een Good Old Fish Pie, de aloude gebraden kip met citroen en tijm en wildpeper met paddenstoelen en cacao.
Zoet. Troosteten. Toekomstgeluk. Allemaal schattige titels, waarbij ik sta te popelen om bladzijde na bladzijde om te slaan.

Helaas is niet elk gerecht van een foto voorzien, maar de foto’s die erin staan, zijn onweerstaanbaar! Dit boek bevat geen Haute Cuisine. Maar wel (h)eerlijke maaltijden, waarmee je je kind, je lief én uiteraard jezelf grandioos gaat verwennen.

Crispy chocolate chunkies - Yvette van Boven

Voor zo’n 12 stuks

120 gr. boter
4 eetl. golden syrup
4 eetl cacao
4 eetl poedersuiker
4 eetl rozijnen of ander geconfijt fruit (ik gebruikte gedroogde cranberry’s)
3 – 4 handen cornflakes of rice crisps
vetvrije cupjes

Smelt de boter met de stroop in een steelpan, roer de cacao erdoor en haal de pan van het vuur.
Roer dan de poedersuiker erdoor, de rozijnen (of cranberry’s) en de cornflakes (of rice crisps).
Schep alles voorzichtig door elkaar, totdat alles goed met de saus bedekt is.
Voeg, als er nog veel saus over is, meer cornflakes of rice crisps toe.
Leg de vetvrije cupjes klaar.
Schep met behulp van 2 lepeltjes hoopjes mengsel in  elk cupje.
Laat ze helemaal opdrogen.
Dan smullen maar!

Bron: Home Made Winter – Yvette van Boven

Frietopia

Zo’n 12 jaar geleden bevond ik mij in een soort van Hotel waar ik niet eens van tevoren gereserveerd had. Mijn verblijf aldaar was ondanks de grenzeloze gastvrijheid van het bedienend personeel, niet echt rustgevend te noemen. Er werd met grote regelmaat  – noem het té vaak – aan me gevraagd hoe ik mij voelde en ook het hoofdkussen werd herhaaldelijk opgeschud.

Jammer dat er zo weinig aandacht aan het interieur besteed was. Een weinig kleurrijk geheel. Behoorlijk steriel zelfs. En die hinderlijke machines op de kamer, vervaarlijke bliepjes voortbrengend, gingen na verloop van tijd ook danig op mijn zenuwen werken. Ik miste mijn eigen bed, mijn man en de hond. In die volgorde, ja.

Alle gasten binnen dit hotel hielden zich urenlang bezig met waarheidsvinding. In een cycloon van geroezemoes hoorde ik: het is de stress. Werk. Druk, druk, druk. Cholesterol. Erfelijk hè? En bloeddruk dan? Bla, bla, bla. Ik werd er ziek van. Of was ik dat al? Hoe zat het ook alweer?

En toch was het er niet slecht. Bij het uitchecken hoefde ik absoluut niets te betalen en kreeg ik zelfs nog een koffer vol roze, witte en gele snoepjes mee. Ik kreeg het advies wat vaker een glaasje rode wijn te drinken. Aardig, heel aardig allemaal.

Toch mijd ik vanaf die tijd dit soort Hotels angstvallig. Ik wil er nooit, echt nóóit meer ongevraagd heen. Ik ging eens praten met mijn Baas, zocht een goede slijter en kiepte de friteuse leeg. Om mijzelf een gezonde toekomst te garanderen, hield ik mij vast aan een aantal standpunten. Zo min mogelijk vet binnen krijgen, was er één van. Geen onnodige drukmakerij ook. Meer hart op mijn tong. Dat soort dingen.

Dat alles lukt me tot op de dag vandaag redelijk goed. Alleen die knapperig gebakken frietjes moeten missen ……. ooooow, wat heb ik het er soms moeilijk mee. Vooral ’s avonds zo tussen half 9 en half 10, na een povere avondmaaltijd van louter vetarm materiaal. Enfin, ik heb in de loop der tijd gemerkt dat jezelf kwellen met allerlei “verboden” ook niet altijd het gewenste resultaat oplevert. Sterker nog: een mens kan er dusdanig chagrijnig door worden dat het zelfs averechts werkt!

Dus trakteer ik mijzelve een aantal keer per jaar op frietjes. Mét mayo. Weliswaar van de snackbar om de hoek, maar daarom niet minder lekker. Als u mij dan ziet smikkelen van al die calorieën, gelooft u vast niet dat ik al ruim over de helft ben.
Daarna geen schuldgevoel, nee. Ik sta dit mezelf toe en geniet ervan. Volop. Want morgen kan het zomaar over zijn.

Spring is in the air

Zolang de R in de maand zit, baal ik als er sla in mijn Biologische Groentetas zit. Ik blief geen sla in  de winter. Als de maand maaRt echter zonder enig geroer van zijn staart, zich van zijn allerbeste kant laat zien en volop zonneschijn over ons uitgiet, denk ik daar opeens heel anders over.

Jeuhhhhh, eikenbladsla roep ik vanmorgen enthousiast als ik de tas openmaak. Vanavond eten we  lentesalade. In mijn gedachten verzamel ik de ingrediënten: sla, paprika, komkommer, tomaatjes, feta en een eetrijpe avocado. Knapperige pistoletjes, de Aubelse roomboter en een stevig glas rode wijn doen de rest.
En o ja, ik heb de tomaatjes eerst een klein uurtje in de oven op 120° laten drogen met wat olijfolie en grof zeezout. Hierdoor worden ze extra smakelijk.

Nu de zon zo uitbundig schijnt, kruip ik glimlachend uit mijn winterholletje, vang met beide handen zonlicht op, veeg de allerlaatste winterslaap uit mijn ooghoeken en durf weer ongeremd van het leven te genieten. Till next year, winter!