Witlofsalade met peer en blue cheese dressing

Om 09.00 uur gisterenmorgen zat ik al achter mijn tikmasjien met ingebouwd geheugen. Nee, niet om dit artikel te tikken. Ik wilde een brief opstellen met daarin ferme taal, gericht tegen de over-ijverige houding van de woningbouwcorporatie waarvan ons mam een appartement huurt. Slechts vier maanden na een veel te langdradige renovatie, komen ze met een ander onzalig plan op de proppen. Mam is een zenuwinzinking nabij.

Beduusd van zoveel schriftelijke pressie, vertrekken Mam en ik naar de voorlichtingsbijeenkomst. Ik informeer of ze er ook serieus over nagedacht hebben hoeveel impact deze op handen zijnde klus heeft op tachtigplussers. "Ik kan het uitleggen", zegt de man in de onberispelijke outfit met de ongepoetste schoenen. In zijn ogen zie ik echter een lichte wanhoop verschijnen. Na wat triviaal geneuzel over interne miscommunicatie en allerhande onderzoekrapportages, informeer ik of de betreffende man ook beleid maakt. Hij is duidelijk opgelucht. "Nee, daar krijg ik te weinig voor betaald. Ik voer ook maar uit wat me opgedragen wordt",  fluistert hij met omfloerste stem. En ik, muts dat ik ben, krijg acuut gevoelens van mededogen met die persoon. Daar schiet Mam niets mee op, dus verman ik me. Ze zullen nog van ons horen, spreek ik op strenge toon.

Tik. Tik. Tik. Tikkerdetik. Tikkerdetikkerdetik. Tikkerdetikkerdetikkerdetik. Als ik lekker op dreef ben, vloeit de ambtelijke taal als een meanderende rivier uit mijn pen (c.q. toetsenbord). Dit is een lastig, doch in sommige gevallen handig overblijfsel uit mijn Betonnen Blok-tijdperk.

En dan is het plotsklaps 12.00 uur. Ik knipper eens met mijn ogen en kijk naar buiten. Tjeez, wat een schitterend weer! Ik moet nodig naar buiten. Genieten van die allerlaatste zonnestralen. En een brief posten.

Tijd vliegt. Ik kan het ook niet helpen. Als ik thuiskom, slaat de klok zes maal. Onder het motto Gezond en Gemakkelijk  bereid ik een salade met alle voorhanden zijnde ingrediënten. In het achterhoofd zit de klassieke waldorfsalade, maar het uiteindelijke resultaat heeft daar weinig meer mee te maken. Off we go .....

Ingrediënten:
100 gr roquefort (of andere blauwaderkaas)
150 ml zure room (yoghurt kan ook)
peper
citroensap

4 dunne stronkjes witlof
2 stengels bleekselderij
2 conference handperen, geschild
handvol walnoten
optioneel: blokjes gerookte kipfilet

Bereidingswijze:
Doe de yoghurt in een hoge beker en doe er de verkruimelde roquefort bij. Blender dit tot een dressing. Breng op smaak met versgemalen peper.
Rooster de walnoten in een koekenpan zonder vetstof.
Snijd de bleekselderij in smalle stukjes.
Verwijder de buitenste bladeren van de witlof en verwijder de harde kern. Snijd de groente in niet al te fijne stukjes.
Snijd de peren in vieren, verwijder de klokhuizen en snijd ze daarna in blokjes.
Als je kipfilet wilt gebruiken, snijd je deze ook in blokjes.
Meng alle ingrediënten door elkaar. Bestrooi met de walnoten.

Geef de dressing er apart bij, zodat iedereen deze naar smaak kan toevoegen.

N.B. Sommige mensen geven de voorkeur aan ongeschild fruit, omdat het zo fraai oogt. Persoonlijk schil of pel ik fruit altijd. Gewoon, omdat ik weet hoeveel bestrijdingsmiddelen er in de traditionele fruitteelt gebruikt worden. In zeldzame gevallen wordt er zelfs één dag voor de pluk nog kwistig met de spuit rond gegaan. Ik hoef dat (giftige) spul niet in mijn lijf.

Pastasalade met broccoli, tomaat en blauwe kaas

 

Weleens van Ayurveda gehoord? Niet? In dat geval ga ik het je ook niet uitleggen. Veel te ingewikkeld allemaal. Het komt er op neer dat er drie types mens te onderscheiden zijn. Vata, Kapha en Pitta. Zogenaamde dosha’s dienen ervoor een mens in balans te houden. Eenmaal in disbalans is het de zaak de zwakke dosha’s te versterken door middel van een op jou type toegepaste leefstijl en voedingswijze.

Ik ben een zgn. Vata-type. Een mager scharminkel met zichtbare gewrichten, die het vaak koud heeft, met een voorkeur voor zoetzure en zoute smaken. En hete dranken. Ook nog. Valt soep onder drank? Ik zeg ja!

Het accent op mijn voedingspatroon dient gelijk te zijn aan die van een tandeloos, oud omaatje: zacht, goed gaar gekookt voedsel dat gemakkelijk verteert. Verder heeft een Vata type een voorkeur voor verwarmende kruiden en specerijen, zoals venkel, gember, kaneel en kardemom.
Gleuft ’t of niet: in de praktijk van alledag klopt het allemaal als een bus.

Deze wetenschap stamt uit een post-puberaal tijdperk, waarin ik nog op zoek was naar mijn eigenste identiteit. Inmiddels weet ik dat ik behept ben met een groot aantal eigenaardigheden die nooitniemeer over zullen gaan. En dat ik het sterrenbeeld waaronder ik geboren ben, de Steenbok, alle eer aandoe. Koppig en onverzettelijk. Met - paradoxaal genoeg - alle kenmerken van een angsthaas en een stresskip in mij. Ik doe het er maar mee.

Afijn. Genoeg geleuterd hoor ik jullie denken Waar blijft het eten?. Maar let op: alles in het leven heeft een functie. Als het goed is hebben jullie nu begrepen dat ik een afkeer heb van koud, kouder, koudst. Hoe warm het ook buiten is, je doet mij geen plezier met koude salades. Alsof er drie kilo stenen op mijn arme, tere maagje vallen. Daarom heb ik ooit besloten mijn zomerse no-cook maaltijden altijd lauwwarm te eten.

Moeilijk is het niet. Je zorgt dat het overgrote deel van de ingrediënten klaar staan in een schaal en voegt daar op het laatste ogenblik de warme rijst, aardappelen of pasta aan toe. Door het te mengen met de overige bestanddelen wordt alles lauwwarm. Een appel of een bosuitje dragen zorg voor de frisse toets en geroosterde pijnboompitten voor een extra crunch. Op deze manier verveelt een maaltijdsalade nooit. Niet bij mij althans.

Ingrediënten:
grote stronk broccoli
200 gr koude blauwschimmelkaas, ik gebruik het liefst Cambozola
3 bosuitjes
4 trostomaatjes, tasty Tom of Romaatjes
tagliatelle voor 2 personen
pijnboompitten

Bereidingswijze:
Snijd de broccoli in kleine roosjes en blancheer ze circa 5 minuten.
Giet ze af en laat ze goed uitlekken en afkoelen in een vergiet.
Snijd de bosuitjes in fijne ringetjes.
Leg de trostomaatjes in kokend water en ontdoe van hun velletjes.
Snijd ze doormidden, haal het zaad eruit en snijd in kleine stukjes.
Snijd de korst van de kaas. Snijd er daarna kleine blokjes van.
Meng alle ingrediënten in een schaal door elkaar. Voeg olijfolie en flink peper toe.
In dit stadium nog geen zout toevoegen! Proef of dit nodig is, nadat je de pasta hebt toegevoegd.
Dit alles afgedekt wegzetten.

Op het moment dat je aan tafel wilt gaan, kook je de pasta al dente.
Even afgieten en snel door de ingrediënten in de schaal husselen.
Pijnboompitten roosteren. Deze over de salade strooien.
Evt. afwerken met een scheut maagdelijke olijfolie.

Noot: op de foto is de pasta er nog niet doorheen gemengd. Uit ervaring weet ik dat dat geen smakelijke foto oplevert.

Rarebits met peer en stilton - Yvette van Boven

Het laatste stukje sodabread van eergisteren lag enigszins zieligjes naar me te gluren. Moest-ie zonder pardon de kliko in? Asjeblieft, niet in die enge groene bak met al die beestjes?

Welnee, lief broodje, ook al ben je oud en kruimelig, je krijgt een mooie, laatste rustplaats van me. Fijn ondergedekt met lekkere kaasjes, room en ei bleek je een perfect lunchhapje te zijn. Niet bedroefd zijn nu je voorgoed weg bent bij ons, het wachten is gewoon op je wedergeboorte. En die zal niet lang op zich laten wachten, ik beloof het je!

Ingrediënten
100 gr blauwe kaas, bijv. blue stilton
150 gr Parmezaanse kaas, geraspt
2 eetl crème fraiche
2 eieren, losgeklopt
1 eetl grove mosterd
peper
ca 8 sneetjes zuurdesembrood (of genoemd sodabread)
2 peren, geschild en in plakjes

Bereidingswijze
Meng de kazen met de crème fraiche, eieren en de mosterd.
Maal er peper over.
Laat het dan 1 uurtje (of een hele nacht) in de koelkast staan.
Rooster de boterhammetjes lichtbruin.
Beleg de sneetjes brood eerst met schijfjes peer en lepel er vervolgens het kaasmengsel royaal over.
Leg de rarebits naast elkaar op een bakplaat.
Gril ze 3 tot 5 minuten of tot ze goudbruin zijn en bubbelen.

Bron: Home Made Winter - Yvette van Boven

Bladerdeegtaartje met rode uiencompote, groenten en blauwe kaas

Druk, druk, druk, is een uitdrukking die wat mij betreft finaal geschrapt mag worden uit een ieders taalgebruik. Vroeger, ja toen, toen hadden de mensen het druk. Toen de akkers nog zaaiklaar gemaakt dienden te worden met de 6-tandige eg, de vuile overalls over het wasbord schoon geschrobd werden en het pas geslachte varken aan de ladder hing uit te bloeden, wachtend om te worden verdeeld in hammen, (bloed)worsten en zure zult.

Heden ten dage zijn wij weliswaar bezig, maar haast nooit meer er louter op gericht om te overleven. Wij maken ons meer druk, dan dat we het daadwerkelijk druk hebben. Af en toe zou ik tussen de oren een Ctrl-Alt-Delete-toets ingedrukt willen houden, zodat ik met een schoon geheugen opnieuw kan beginnen. Dat is een illusie, dus dwing ik mezelf af en toe terug te denken aan een eeuw geleden. In tegenstelling tot vroeger zijn wij met z’n allen weldoorvoed, kunnen meer dan drie uur per dag besteden aan ontspanning en hebben de vele machines de plaats ingenomen van het zware fysieke werk.

Dus ja, áls er dan eens een dagje tussen zit dat ik even zoveel aan mijn hoofd heb dat er voor de écht gezellige dingen des levens weinig tijd overblijft, dan wil ik niet mopperen. Ik moest mij schamen. Dat doe ik dan ook. Na mijn povere maaltje … dat niet eens zo pover is, als je het vergelijkt met het gezamenlijk pikken van aardappels uit een grote pan, ten tijde van Van Gogh.

Ter zake. Een volgeladen dag dus. Bovendien moesten de restjes feestgedruis hoognodig op. Wat maakt een mens dan? Bladerdeegtaartjes met rode uiencompote (huisgemaakt met oudjaar), restjes groenten (in kleine blokjes snijden en even bakken) en blauwe kaas. Met een witlofsalade voor de broodnodige vitamientjes.
Om er toch nog iets van een feestelijk tintje aan te geven, plooide ik de diepvries bladerdeegjes zoals hieronder aangegeven. Het ziet er uit als “druk, druk, druk” maar het spreekwoordelijke kind doet de was, echt waar. Op de foto wordt het een appelflapje, bij mij werd het dus de hartige variant. Ook lekker.