Pinã de Capo - Simon Lévelt

Leut. Het is een woord waar over 10 dagen in zuidelijk Nederland volop invulling aan zal worden gegeven. Alááf. Alááf. Alááf.

Het is niet aan mij besteed, die kolderieke verkleedpartij waarbij het bier rijkelijk vloeit en de echte Carnavalsvierder zoveel leut heeft dat hij/zij er nog dágen van bij dient te komen. Met een houten kop als bonus. Als rasechte Brabander heb ik er nooit iets van begrepen. De eerste (en laatste keer) dat ik me in het feestgewoel stortte, is me slecht bekomen. Sinds die tijd, houd ik me angstvallig schuil tijdens Carnaval.  Maar laat ieder ander vooral doen waar hij zin in heeft. Het leven is te kort om er niet volop van te genieten.

Thee-leut is meer een woord dat bij mij past. Ik kan zonder probleem middagen vullen met thee drinken. Boekje erbij, lampje aan.
Mijn favoriete thee is Twinings, meteen gevolgd door Betjeman en Barton en Simon Lévelt. De zwarte, losse thee ervan. Met een zeefje, een eitje, een lepel, is het zetten van een kopje thee net zo snel gepiept als met het traditionele zakje.

En soms heb ik om onverklaarbare redenen opeens even geen zin in thee. Koffie is geen bruikbaar alternatief, omdat mijn buikje daar fel tegen protesteert. Limonade ook niet, veel te zoet. Water dan? In Brabant is er een spreekwoord dat luidt: water wil ik nog niet in mijn klompen hebben. Dat zegt voldoende, denk ik.

Simon Lévelt heeft in zijn assortiment een groot aantal theeën die geen “echte theeën” zijn, maar fijne melanges van fruit en/of kruiden. Een welkome afwisseling als je af en toe zin hebt in iets anders. Deze pinã de capo bevat appelstukjes, rozenbottelschil, ananasstukjes, citroengras, ananaschips, citrussnippers, kiwistukjes, kokoschips en lemon myrthe. Heerlijk verkwikkend als je even geen zin hebt in gewone thee.

My cup of tea

Ergens, in the middle of nowhere, kreeg ik op een terras thee aangeboden van Harney & Sons. Hoewel ik een doorgewinterde theeleut ben, kende ik dit merk niet. In het deksel van de theedoos vond ik interessante informatie: dit merk bracht onder meer een organische én koosjere theelijn.

De hoogste tijd om dit theemerk aan een nader onderzoek te onderwerpen. Dit onderzoek leerde mij dat de organische (lees: biologische) thee gegarandeerd zonder pesticiden of artificiële meststoffen wordt gecultiveerd.

Het op de markt brengen van een gecertificeerd koosjer thee-assortiment is volgens mij vrijwel uniek in Nederland. Dit product wordt ontleend aan de Joodse bijbelse wetgeving dat betrekking heeft op het wel of niet toegestane voedsel. Ongetwijfeld zal een grote groep personen blij zijn een dergelijk product op de markt te vinden.

Sinds 1983 is Harney & Sons de leverancier van hoge kwaliteit thee. Zij reizen de wereld rond om de beste thee te vinden en daarvan alleen de bijzondere te selecteren. Door hun jarenlange ervaring delen zij met hun cliënten door het creëren van buitengewone smaken. Door nooit af te wijken van hun erfgoed, te weten hun liefde voor de theetraditie, kunnen zij zorgen voor een nieuw assortiment en nieuwe verpakkingen.

Wat mij persoonlijk erg aanspreekt is dat deze theeleverancier duurzaam denkt en voor eerlijke handel is. Door - zoals eerder gezegd - over de wereld te reizen om de beste thee te vinden en daarvan alleen de bijzondere te selecteren, hebben zij echter ook de verborgen kant van de theehandel ontdekt. De werkzaamheden op koffie- en theeplantages staan bekend om hun erbarmelijke arbeidsvoorwaarden Dientengevolge heeft Harney & Sons duidelijke afspraken met de planters gemaakt. Deze omvatten het volgende: - geen kinder- en dwangarbeid; - respect voor het milieu en behoud van de eigen cultiveringmethoden; - verbod op ontbossing; - de arbeiders krijgen een redelijk minimum loon; - respect voor hygiëne en de goede veiligheidsnormen. Ik besloot tot het bestellen van een proefpakketje van de zgn. wrapped sachets (in piramidevorm gevouwen zijden zakjes) en koos in eerste instantie voor de smaken Dragon Pearl Jasmine, Lemon Verbena (Verveine), Mint Verbena, Pomegranata Oolong en Paris, een zwarte thee met vanille en caramel en een hint van Bergamot. Mijn conclusie is dat al deze theetjes een bijzonder delicate afdronk hebben. Geen bittertje en geen nare nasmaakjes. Pure, (h)eerlijke thee dus, met respect voor de aarde en zijn bewoners.

Twinings thee

Als De Man thee voor me heeft gezet terwijl ik mijn tijd aan het verdoen ben met noodzakelijke bezigheden binnenshuis, roept hij gewoontetrouw: kof-fie! En dat al bijna 30 jaar lang. Goed, we gaan nu niet ’s mans intelligente vermogens analyseren, ik wil het hebben over mijn basisdrank thee. Een dag zonder mijn talloze, vertrouwde kopjes gekookt water, is een dag niet geleefd. Voor mij geen koffie.

Thee dus. Ik heb in de loop der jaren alle soorten en smaken geproefd, alle merken tenminste één keer gekocht.
Van de van huis uit bekende Pickwick engelse en ceylon melange, gevolgd door een hele reeks fruitsmaakjes die op de markt verschenen. Van de seizoensmelanges tot de sterrenmixen; de traditionele Dilmah, de in schattige kadootjesverpakkingen gehulde Revolution, de kostelijke Betjeman en Barton en de tot Kunst verheven Thieme’s Thee. Dat laatste is absoluut waar. Dit is met recht de champagne onder de theeën. Ooit heb ik een high-tea mogen gebruiken bij Des Indes in Den Haag. Decadentie ten top, maar als theeliefhebber moet je dit een keer willen ervaren. Once in a lifetime of zo, want goedkoop is het niet.

Daarnaast heb ik allerlei losse theesoorten geprobeerd, de meeste daarvan gekocht bij Mijn Kruidenmannetje om de hoek. Als eerste woog hij de papieren puntzak om deze daarna te vullen met de door mij gewenste thee: rooibos, jasmijn, Kistje van de Keizer, Lapsang souchon, Assam, Darjeeling First Flush. Ttot op de gram nauwkeurig werd het verkocht. De kreet “waar voor je geld” is waarschijnlijk door hem uitgevonden. Later, toen zijn klantenkring dunner en dunner werd, gooide hij  zijn winkeltje vol met semi-reformspul. Het begon er te ruiken naar een merkwaardige mengeling van lavendelzeepjes en gefermenteerde sojabrokken. Zijn thee veranderde mee. Ik zocht mijn heil ergens anders. Mijn Kruidenmannetje gelukkig ook.

Na al die jaren zoeken en proberen ben ik uiteindelijk aangekomen bij dat ene merk wat me in zijn greep houdt en me waarschijnlijk ook niet meer zal verlaten. Mijn dagelijkse hoeveelheid theïne komt van het oude Britse merk Twinings. Losse thee in blikjes welteverstaan, want in de zakjes zit veelal fijngemalen gruis. Misschien is het even wennen aan het vullen van een theelepel of een thee-ei, het even laten trekken, maar daarna heb je een onwaarschijnlijk geurig kopje thee.
‘s  Morgens geniet ik het meest van English Breakfast, in de middag Lady Grey of Ceylon en ’s avonds neem ik graag mijn toevlucht tot Irish Breakfast, een sterke zwarte thee met een bijna rokerige smaak.

De Man vult liefdevol mijn glaasje met gekookt water, legt de gevulde theelepel ernaast en zoekt daarna met enige haast het piston van zijn espresso-machine. Want thee, tja, dat wil een mens toch nog niet in zijn klompen hebben? Mijn repliek is hem inmiddels bekend. Koffie? No, not my cup of tea.