Txakoli Etxaniz

 

Dat je licht oververhit en met de tong op je schoenen je eigenste voordeur weet te vinden. Vanwege te ver en te warm. Dat hij een laatste sprintje naar de bank trekt en zich neer laat ploffen als kwam hij nooit meer overeind. En dat zij nog net de koelkast weet te bereiken en er een ijskoud flesje uit weet te vissen. Niet zozeer bedoeld als koele dorstlesser maar veel meer als hartversterker. Want dat is precies wat we nu effe héél hard nodig hebben. Sjonge, sjonge, wat een uitputtingsslag!

Dat het toevallig een flesje met eigenhandig aangebracht label betreft, kan ons op dat moment weinig schelen. Als er maar alcohol in zit. Die labels bevestig ik er aan om enigszins koers te kunnen houden in het wonderlijke wijnland. Een labeltje houdt meestal het volgende in: óf bijzonder, of alleen om te proberen of beetje te duur voor dagelijks gebruik. Deze was het alledrie tegelijk.

Met in ons geheugen de smaak van frisse, stuivende wijntjes, zoals wij ze gewend zijn, kijken we elkaar na de eerste slok bedremmeld aan. Huh? Niet bepaald alledaags. Wel citrusfris te noemen, maar toch met een flink doordringend zuurtje en ook iets behoorlijk vettigs in de ondertoon. Beetje ziltig misschien. Verder ook niet onbelangrijk: een piepklein belletje. Tussen twee grote geeuwen door, inspecteer ik het etiket.

Een txakoli. Die ja. Ooit eens gekocht bij iemand die er erg enthousiast over was. Niet zo bekend hier. Het overgrote deel van dit troostrijke vocht wordt ter plekke, in het Spaanse Baskenland, genuttigd. Met name in de tapasbars is deze wijn ongekend populair. Weinig export dus. Gefabriceerd van de Hondarribi Zuri druif. Wie deze vrucht kent, mag zijn vinger opsteken!

Het tweede glas drinken we aan tafel bij gebakken scampi en brood. Dan smaakt hij al vele malen beter. Wat zeg ik? Bijna perfect. Conclusie: de txacoli is niet erg geschikt als aperitief. Maar combineer hem met een visje, wat simpele schaal- of schelpdieren en he’s your man! 

Hamersma omschrijft de smaak van deze wijn als een kruising tussen een goede cava, een prima muscadet en een pico albariño. En daarmee geef ik hem, de grote wijnkenner himself, het laatste woord.

Water bij de wijn

In mijn nabijheid kijkt niemand me meer met oprechte belangstelling aan, als ik roep dat er echt wel dagen zijn waarop er direct na het ontwaken goede voornemens bij me opwellen. Kennelijk heb ik mijn goede  reputatie daaromtrent ooit verspeeld. Snap zelf niet waarom, want ik ben een doelenmens. Opgevoed met termen als Ledigheid en Oorkussen. Braaf probeer ik me elke dag te herinneren wat de werkelijke essentie van ons leven is. Iets betekenen voor een ander. Geen rare dingen roepen over de anders-gekleurde of anders-denkende medemens. Niets wegnemen wat een ander toebehoort. Ook niet als het er allemaal bijzonder begeerlijk uit ziet. Beter compromissen sluiten dan in zelfzucht willen baden. Water bij de wijn. Dat soort dingen.

Ter zake. Goede voornemens. Even geen alcohol bijvoorbeeld is er zo één. Keert met grote regelmaat terug. Denk nu niet meteen dat ik enorme hoeveelheden tot me neem, maar een fijn glaasje wijn gaat er elke dag wel in. Soms krijg ik echter visioenen van opgezette levers, vergiftigde ingewanden en afstervende hersencellen. Dan neem ik dappere besluiten. Een meerdaagse time-out betreffende het dagelijkse glaasje.

Zo ver komt het nooit. Als de wijzers van de klok zich richting vijf uur hebben begeven, begint het al te kriebelen. Vorige week had ik toch die sappige Valpolicella gekocht? En lag er niet ook nog een flesje Barolo 2009 op ons te wachten? Om nog maar te zwijgen over de zalige Hugel Gewürztraminer die eigenlijk al over zijn top is.….

Zo gaat dat dus in huize Eetplezier. Ik ben een slapjanus. Dat ben ik. Een slapjanus die gelukkig nog net op tijd erachter komt dat het leven weliswaar zo zijn eigen leefregels kent, maar tevens te kort is om er niet van te genieten.

Vandaag is deze voortreffelijke Les Jamelles Syrah 2012 aan de beurt.
Alcoholpercentage: 13,5%
Schenkadvies: nu tot medio 2016
Druivenras: Syrah
Te koop bij o.a. Wijnkoperij Van Leerzem te Middelburg

Voor het tweede achtereenvolgende jaar werd deze rijke wijn bekroond met een zilveren medaille op de competitie van ISWC waar alle wijnen over de hele wereld samenkomen.
Bevat tonen van rijp, zwart fruit en een zwoele kruidigheid van peper en chocolade.
Lekker bij o.a. mediterrane schotels, wild, charcuterie en gekruide gerechten.

Bubbling Boeuf

 

The boeuf is bubbling. Heerlijk om naar te kijken, zo’n hartverwarmend stoofpotje op het vuur. Temeer omdat die afschuwelijke koude föhn uit het oosten zich maar langs onze oren blijft blazen. Brrrr. Ondertussen dénk ik niet alleen in zonneschijn, ik dróóm over de weldaad van de gouden ploert en als het nog langer gaat duren, wórd ik zelf een zonnestraal (voor zover ik dat al niet was natuurlijk).

Alle reden dus om de koe bij de horens te vatten, er een mooi stukje van af te snijden (ja, ja, ik weet het: vegetarisch eten is veel gezonder), een fijn flesje rood uit het rek te trekken, dit erover heen te sprenkelen, wat groenten aan stukken te snijden en het geheel te laten slowcooken. Laten we zeggen: zo’n vier, vijf uur. Langer mag ook. Je bent toch binnen. Buiten valt er echt niets te zoeken op dit moment.

 

Bron: variatie op http://eetplezier.blogspot.nl/2012/04/boeuf-bourguignon.html


 

 

Chateau migraine

Soms denk ik oprecht heel diep na. Echt waar. Over consuminderen. Over mijn verkwistende houding wanneer het om lekker eten gaat. Gewoon kopen waar je trek in hebt, is ronduit decadent. Dat snap ik best. Dus spreek ik mezelf daar regelmatig over aan. “Goed is goed, hè Nellie”, hoor ik mijn vadertje zeggen, met een tuitmondje en licht geloken ogen.

 

“Ja maar, pap, er is zovéél lekkers. En ik wil het zo graag allemaal proeven”. Ibericoham, lijngevangen zeebaars, kalfswangetjes, Italiaanse nougat, rauwe tonijn, Thieme’s thee, king crab, onvervalste Engelse marmelades, macarons, rauwmelkse Munster ….

Ach ja, met dat willen proeven is natuurlijk ook niet zoveel mis, zolang ik me er maar van bewust blijf dat ik er best veel geld aan spendeer. Met dergelijke opvattingen sus ik een opkomend schuldgevoel, ondertussen mijn tanden zettend in de zoveelste luxe-lekkernij. Shame on me … tis helemaal waar …. jullie hebben voor 100% gelijk!

Jawel, ik zou mezelf streng toe kunnen spreken met allerhande moralistisch geneuzel over hongerlijdende kinderen in Afrika, maar laat ik het niet erger maken dan het is. Niets menselijks is mij vreemd en een bepaalde mate van hypocrisie zit ook in mijn genen ingebakken. Het laatste wat ik wil is Roomser overkomen dan de paus (ook al is die laatste functie dan momenteel vacant). Maar laat ik er dit over zeggen: als er morgen iemand bij mij aanbelt, dan wel mailt of schrijft met de boodschap dat hij/zij honger lijdt, dan kook ik zonder aarzelen een voedzame maaltijd voor die persoon.

Terug naar het begin. Decadent eet- en drinkgedrag. Wijn hoort zeker in dit lijstje thuis. Ik haal de flessen gegist druivensap overal vandaan, via internet, bij slijters, op proeverijen, behalve bij de supermarkt. Want oei, wat ben ik daarmee in het verleden vaak op mijn snuit gegaan. Nu de consuminderweken echter even hoogtij (wees gerust, het is maar tijdelijk) vieren in huize Eetplezier, begaf ik mij weer eens richting grootgrutter om wat alcoholische versnaperingen in te slaan. Fout! Was ik naar meneer Appie gegaan, dan was het leed waarschijnlijk allemaal nog wel te overzien geweest. Appie heeft, geleuft het of nie, wijninkopers in dienst. En ook al is de reputatie van Appie op velerlei gebied twijfelachtig te noemen, van wijn hebben ze duidelijk meer kaas gegeten dan bij meneer Olifant.

Bij die laatste nam ik een Zuid-Afrikaanse shiraz mee en een cabernet sauvignon uit Nieuw-Zeeland. Direct na het inschenken van de shiraz, rook ik iets “rubberachtigs”. Terug naar de fles om te kijken of ik me niet vergist had en per ongeluk een pinotage had meegenomen. Niet dus. Daarna stak ik mijn neus in het glas en nam een duidelijke putlucht waar. Een voorzichtige slok vertelde me dat bij deze wijn ofwel slechte vinificatiemethoden gebruikt waren, ofwel dat deze alleen in het schap gezet was ter versiering. Enfin, kan gebeuren. Fles nr 2 dan maar proberen. Ook deze bewandelde dezelfde weg als zijn voorganger. Van neus, naar mond, naar gootsteen.Ik drink een glaasje voor het plezier; niet om maagzuur aan over te houden!

Dit alles stemt opnieuw tot een potje stevig  nadenken. Maar of dit ook daadwerkelijk tot consuminderen gaat leiden …. ik vrees het ergste.

Pays d'Oc IGP Syrah-Merlot van Astrid & Thérèse

 

Enkele maanden geleden voor het eerst een proefpakket wijn besteld bij Astrid & Thérèse.
Wat een voltreffers in dit proefpakket Franse wijnen! Ik had het al eerder over de witte wijn uit dit pakket, maar vandaag is de rode aan de beurt.

Wat bij de eerste slok meteen opvalt is de molligheid van deze wijn. Alsof je een hele kersenboomgaard naar binnen slurpt, met doorstoofde vruchten en aroma’s van zwarte bessen, bramen, laurier en kruidnagel.

In deze Pays d'Oc IGP Syrah-Merlot ruik je de kruiden en bloemen van het Franse glooiende landschap. De syrahdruiven zorgen voor het typische  pepertje, terwijl de merlot de wijn zacht en romig maakt. Heerlijk om zo te drinken of bij (stoof)vlees, barbecue, gevogelte, pasta, paddenstoelen en kaas. Een absolute aanrader!!!!

Proefdoos wijn Astrid & Thérèse

Gisterenmorgen kwam de postduif, tegenwoordig in een kek wit autootje en niet langer grijsgetooid, maar in een zomers tenue gestoken, met een doos in zijn armen richting mijn voordeur lopen. Dat moest de proefdoos wijn van Astrid en Thérèse zijn. Ik had daar enkele weken geleden eens rondgeneusd. Beide dames kunnen mij bekoren, niet alleen omdat ze vreselijk veel verstand hebben van wijnen, maar meer nog omdat ik hun status zo benijd. Mooie, bemiddelde BN’ers.

Over tot de wijn. Ik bestelde de Proefdoos Astrid en Thérèse Vin de Pays.
Deze is samengesteld uit een rode, een rosé en een witte wijn. Van alle drie twee flessen, in totaal zes flessen dus. Mooi beginnetje om te proeven wat ze in huis hebben, die twee meiden.

In de Pays d'Oc IGP Syrah-Merlot ruik je de kruiden en bloemen van het Franse glooiende landschap. Proef rijpe druiven, die zorgen voor een explosie van zwarte bessen, bramen, laurier en kruidnagel. De syrahdruiven geven de structuur en het pepertje, terwijl de merlot de wijn zacht en romig maakt. Heerlijk om zo te drinken of bij (stoof)vlees, barbecue, gevogelte, pasta, paddesteoelen, kaas

De Pays d'Oc IGP rosé is zoals rosé hoort te zijn: een fris, kruidig en soepel karakter met dik fruit en een elegante afdronk. Een mooie syrah-cinsault blend. Voor de lente of de zomer? Waarom niet de herfst of de winter? Een rosé voor ieder moment van de dag. Als aperitief of bij een prachtige salade.

De witte Pays d'Oc IGP is eigenwijs en onderscheidend: chardonnay met vermentino. Die laatste druif heeft als karakteristieken: rijp fruit, noten, beetje kruidigheid en zachte citroen tonen. In combinatie met de frisse chardonnay, die geen houtlagering heeft gehad, geeft dit een lichtvoetige wijn met een veelzijdig karakter. Fris en rijk, van citrus tot tropisch fruit. Ideaal als aperitief of in combinatie met frisse gerechten, vegetarisch, pasta’s, vis. Een wijn die heel breed inzetbaar is.

Ik was het meest nieuwsgierig naar deze laatste. De Vermentino druif kom je niet zo heel vaak tegen in Nederland, dus was deze witte meteen aan de beurt om ontkurkt te worden. Persoonlijk vond ik de chardonnay net iets teveel op de voorgrond, maar al met al een bijzonder delicaat wijntje, met een welhaast “ziltige” afdronk. Zoals zij zelf zeggen: breed inzetbaar en ideaal als aperitief.
De rosé en de Syrah-Merlot worden nog aan nader onderzoek onderworpen. Proefnotities volgen later deze maand.

Wijnwebwinkel Astrid & Thérèse

Op deze lome zaterdagavond zomaar wat aan het rondsurfen op het Grote Wereldwijde Web. Zoals altijd zoekend naar culinaire wetenswaardigheden of originele recepten.

En wat kom ik tegen: de allernieuwste wijnwebwinkel van Thérèse en Astrid. Oké, er zit een commercieel tintje aan, natuurlijk, maar als deze twee vinologen met hun staat van dienst alcoholische waar aanprijzen, dan kan het toch bijna geen rommel zijn?

Nee, ik ben er aardig mee in mijn nopjes. Morgen meteen een dozijntje of wat bestellen. Veel wit en rosé. Laat de zon maar blijven schitteren! Let’s party ….

Elke dag een kelkje

Elke dag een kelkje, plachtte mijn vader te zeggen, als hij voor zichzelf en mijn moeder een borreltje inschonk. Zijn ogen twinkelden erbij. Het glaasje was een welkome afwisseling op het gezapige leven (lees: sleur) van alledag.

Was ik in een vroeger leven niet zo’n drinker, sinds een jaar of 12 heb ik daar fiks verandering in aangebracht. Toen ik niet meer dagelijks binnen het Betonnen Blok werkzaamheden moest verrichten, kwam er tijd vrij. Véél tijd om rustig een glaasje te kunnen nuttigen. Nee, natuurlijk heb ik het niet over water of anderszins vloeibaars, maar over de dagelijkse alcoholische versnapering. En heus, wees niet bezorgd, ik ken de gevaren, ik weet waar de grens ligt, mijn glaasje mag pas ingeschonken worden vanaf half 5. In de middag welteverstaan. Om het, volgens strak regime, te laten bij één. Nou ja, misschien anderhalf. Kwaliteit, dat is waar het om gaat. Kwantiteit zorgt voor vervelende nasmaken en mannen met hamers en zo.

Goed, bedoelde versnaperingen bestaat grotendeels uit wijn. Met enkele, vaak tijdelijke, uitzonderingen. Sambuca is er zo een, maar ook Campari, Martini en Drambuie. Dat duurt dan een maand of drie om vervolgens snel terug te keren naar een sappig Cabernetje of een frisse Sauvignon. Van wijn krijg je immers nooit genoeg. Er is zo ontzettend veel variatie in kleur, smaak en afkomst, dat je wel drie mensenlevens nodig hebt om alles te kunnen proeven.

Het zoeken naar een lekker flesje blijf ik overigens wel een hele opgave vinden. Hoe goed bedoeld ook de adviezen van de Slijterman/vrouw; zij weten nooit precies wat ik plezierig mondvermaak vind. Waarschijnlijk mis ik de gave om mijn persoonlijke smaak te vertalen naar vineuze uitdrukkingen, waar de Slijterman/vrouw iets mee kan. Ik mompel altijd maar wat, over hout en gestoofd fruit, omdat ik die termen ooit eens las in de Duizend van Duijker. Dat maakt indruk, zodat ze me in geen geval slobberspul van inferieure kwaliteit in mijn maag splitsen.

Verder blijft het een kwestie van aandachtig drinken en zorgvuldig proeven. Om daarna het etiket te bestuderen en de informatie over te nemen in een daarvoor bestemd schriftje. Ondertussen weet ik ook hoe belangrijk het jaartal kan zijn. Aan het eind van een uiterst plezierige wijnproeverij proefden de Man en ik een Chileense Los Vascos, cabernet sauvignon. Robijnrode wijn met een zachte, aangename afdronk. Hoewel mijn zicht al verontrustend troebel geworden was, dacht ik nog snel iets van Rothschild te lezen op het etiket. Kan niet fout zijn, registreerde mijn brein en  overmoedig bestelde ik twee dozijn. Allemaal van hetzelfde jaartal.

Die 24 flesjes bleken in de praktijk vele malen kleiner te zijn dan de normale 0,75 ltr. Op het moment  dat de kurk eraf ging, zag je de bodem al. Bij wijze van spreken, heet dat. Iedereen die langs kwam, al dan niet uitgenodigd, proefden gretig mee van deze glaasjes. En daarna nog één. Want op één been etc. etc. Het werd een vrolijke boel en steevast veel te laat.

Na een bijzonder korte tijd lag de twee dozijn dan ook in de glasbak. Omdat ik me echter graag vastklamp aan zekerheden zoals “Maak je niet druk. Het leven kent toch altijd een slechte afloop” spoedde ik mij richting slijter en besloot opnieuw twee dozijn te kopen. Hmm, de Slijtermevrouw had er slechts twee op het schap staan. Wel van een ander jaartal Dat gaf te denken, Er was iets niet in orde, maar wat?

Diezelfde avond wist ik het antwoord. Zo smaakvol en zacht het broertje van een eerder jaar geweest was, zo smerig was deze! Zo erg zelfs, dat alles door de afvoer verdween. Waarmee dit voor altijd een wijze les werd: het jaartal is minstens zo belangrijk als de naam van de producent en/of de druivensoort.

*hik* Op jullie gezondheid! *hik*

Boeuf Bourguignon

Het voorgerecht tijdens mijn stressvrije etentje van afgelopen weekend bestond uit een – o, wat een gemak - anti-pastischotel. Daarop huisgemaakte guacamole, goede kwaliteit chorizo, parmaham, in de oven gedroogde trostomaatjes, in rozemarijn en citroenolie gemarineerde buffelmozzarella, kalamata olijven en baba ganoush.

Voor het hoofdgerecht had ik de dag ervoor alle tijd genomen. Speciaal voor dit gerecht komt hiervoor mijn alleroudste kookboek uit de kast, t.w. De regionale keuken van Frankrijk, een boek van authentieke Franse recepten. Er zit zo’n rood-satijnen lintje in dit schitterende boek en dat bevind zich standaard bij deze veelvuldig gemaakte Boeuf Bourguignon. Het lijkt een ingewikkeld recept, maar als je de tijd ervoor om het goed door te lezen, valt het alles mee. Jammer dat het me helaas niet helemaal duidelijk is waarom er een jonge bourgogne in wordt geadviseerd. Ik kies er altijd een oudere bourgogne of een Côtes du Rhône voor, omdat het de smaak verdiept.

Er zijn maar weinig gerechten zo bekend en tegelijk vaak zo slecht gemaakt als boeuf bourguignon. Er is rundvlees van een ouder beest voor nodig (Bourgondiërs prefereren Charolais), met veel bindweefsel dat gedurende de bereiding oplost en zorgt voor een volle saus. Aan te bevelen zijn doorregen runderlappen of sukadelappen. Een pittige rode wijn, zoals beaujolais of een jonge bourgogne geeft het gerecht pit. Boeuf bourguignon moet beslist langzaam bereid worden, altijd op een laag pitje, zo nodig 3 à 4 uur. Het vlees moet gaar zijn, maar niet uit elkaar vallen. Vroeger werd het vlees vaak aan één stuk bereid en niet, zoals nu, in stukken gesneden. Vaak worden de croûtes weggelaten (doe ik ook) en wordt het vlees opgediend met gekookte aardappelen (bij mij een aardappelgratin). De smaken van dit gerecht komen nog meer tot hun recht als het ten minste een dag van tevoren (leve het stressvrije leven) wordt gemaakt.

Voor 4 personen
750 – 1 kg rundvlees, in grote dobbelstenen (ik gebruikte riblappen)
0,6 dl olie
1,25 dl rode wijn, bij voorkeur bourgogne
25 gr bloem
2,5 dl bouillon
zout en peper
mespuntje suiker (niet noodzakelijk)
4 croûtes, gebakken in een olie-botermengsel (ook niet noodzakelijk)
1 eetl gehakte peterselie

voor de marinade:
7,5 dl rode wijn, bij voorkeur bourgogne
1 ui, in ringen gesneden
1. wortel, in schijfjes gesneden
bouquet garno
1 teentje knoflook, fijngehakte
6 zwarte peperkorrels
2 kruidnagels
mespuntje zout
2 eet olie

voor het garnituur:
250 gr ontbijtspek, in reepjes gesneden
16 à 20 kleine uitjes (ik gebruikte sjalotjes)
250 gr champignons

Bereidingswijze
Het is niet noodzakelijk het vlees te marineren, maar toch hebt u de ingrediënten voor de marinade nodig.
Doe het vlees, als u het wel wilt marineren, in een schaal (niet van aluminium), giet de wijn erover en voeg de marinade-ingrediënten toe, waarbij u de olie als laatste over het vlees giet.
Laat het geheel een dag op kamertemperatuur staan, waarbij u het 3 of 4 keer omroert en zet het 2 dagen in de koelkast.
Laat het vlees uitlekken en bewaar de marinade; bewaar de ui en wortel apart.
Maak  de stukken vlees zorgvuldig droog met keukenpapier.
Blancheer het ontbijtspek als het erg zout is.
Verhit in een koekenpan met dikke bodem de helft van de olie en laat de stukken vlees aan alle kanten bruin worden.
Leg ze terzijde en doe hetzelfde met het garnituur: doe de spekjes in de koekenpan en bak ze op een tamelijk hoog vuur bruin, maar niet knapperig.
Neem het ontbijtspek eruit, doe de uitjes erin en laat deze ook bruin worden.
Haal dan de uitjes uit de pan, doe de champignons erin en bak lichtbruin.
Leg de ingrediënten voor het garnituur terzijde.
Giet het overtollige vet uit de pan en voeg de wijn toe.
Breng deze aan de kook en roer de aanbaksels in de pan los zodat ze in de wijn oplossen.

Verhit de rest van de olie in een braadpan met dikke bodem, doe de apart gelegde ui en wortel uit de marinade erin en bak ze onder af en toe roeren langzaam gaar maar niet bruin.
Voeg de bloem toe en bak dit mengsel al roerend mooi bruin, maar pas op dat het niet verbrandt!
Roer de rest van de marinade-ingrediënten, de wijn uit de koekenpan, de bouillon en peper en zout erdoor.
Doe het vlees terug in de pan en breng alles aan de kook.
Leg een goed sluitend deksel op de pan en laat het geheel op het fornuis of in een matig-hete oven (150°) 3 à 4 uur zachtjes sudderen. Roer af en toe.

Leg het vlees, als het gaar is, in een andere braadpan, zeef de saus en giet hem over het vlees.
Roer het garnituur van ontbijtspek, ui en champignons erdoor en laat alles nog zachtjes 15 minuten sudderen, totdat de uitjes gaar zijn en de smaken zich goed vermengd hebben.
Proef de saus en breng hem op smaak; voeg eventueel een mespuntje suiker toe, als tegenwicht voor het zuur van de wijn.
Serveer het gerecht in een ondiepe schaal met eventueel de croûtes langs de  rand.
Bestrooi het vlees met de gehakte peterselie.

Bron: De Regionale keuken van Frankrijk – Anne Willan

Griekse winterkost: Stifado

Stevige winterse kost met een zonnig Grieks tintje. Om warm van te worden!

Ingrediënten:
1 dl olijfolie
750 gr rundvlees, in dobbelstenen
zout + grof gehakte peper
750 gr verse pareluitjes
2 tenen knoflook, fijngehakt
500 gr rijpe tomaten of tomatenstukjes uit een pak
½ spaanse peper
2 laurierblaadjes
6 kruidnagels
½ theel piment
1 kaneelstokje
2 eetl rode wijnazijn
1/8 l rode  wijn
1 theel suiker

Bereidingswijze:
Verhit de olie in een zware braadpan.
Bak het vlees, in gedeelten, rondom bruin.
Strooi er zout en peper over.
Bak de uitjes enkele minuten mee tot ze licht kleuren.
Haal ze daarna tezamen met het vlees uit de pan.
Bak de knoflook kort mee en voeg de tomaten + specerijen toe.
Doe de azijn, wijn, suiker en 1 ½ dl water in de pan en breng aan de kook.
Stoof het gerecht met deksel op de pan in circa 2 uur gaar.
Controleer af en toe of er nog water bij moet.
Voeg na 1 ¼ uur de uitjes toe.
Als het gerecht klaar is moet er voldoende lichtgebonden saus zijn.

Bron: De Griekse keuken

Mas des bressades

In het verleden stond deze wijn op de kaart bij De Librije, het sterrenrestaurant van Jonnie en Thérèse Boer.  Thérèse is vinoloog en tevens sommelier in haar eigen restaurant. Zij heeft verstand van wijn, zal ik maar zeggen. Dus áls deze Leading Lady haar gasten een bepaalde fles  aanbiedt, zou ik haar blindelings durven volgen.

Helaas verkeer ik niet in de riante positie dat Thérèse mij regelmatig mag adviseren. Dus is de verrassing extra groot als ik op een mooie dag, snuffelend tussen flesjes van allerhande soort, op het bijbehorende krijtbord bij deze costiéres de Nimes de aanlokkelijke tekst lees: wordt geschonken bij De Librije!

Kijk, dan gaat elk mens met maar een beetje aangeboren nieuwsgierigheid, voor De Bijl. Kopen dus. Nee, niet meteen een heel dozijn, gewoon één flesje. Om te proberen. Want naast een nieuwsgierige blijf ik ook liefst een heel kritische koper. Geen (grote) impulsaankopen, veel wikken en wegen, onderwijl almaar vragen stellend aan mezelf. Wil ik dit? Kan ik dit? Word ik er gelukkiger van? Geeft het gemak of juist ongemak?

Enfin, da’s een fundamenteel andere discussie. Ik had het over deze Mas des bressades 2010. Costières de Nîmes is één van de warmste plaatsen van Frankrijk.  De mistral heeft er vrij spel en droogte kan een probleem zijn voor de rijping van de druiven. De bodem verschilt van zanderig tot rode klei en dichte kalk en is bedekt met kiezelstenen. Wijnmaker Henri Marès maakt deze rode wijn van 55% grenache en45% syrah druiven. In zijn wijnen is de koele frisheid bewaard gebleven terwijl het fruit prachtig rijp is. Dit komt doordat diep in de grond voldoende vocht zit, zodat de wijnstok ondanks langdurige hitte zijn rijpingsproces niet blokkeert

Gisteren heb ik deze Mas des Bressades geopend en geproefd. Een wijn met een donkerrode kleur. Smaken van donkere chocolade en geconcentreerd bessensap. Omdat De Man en ik de laatste tijd overwegend Nieuwe Wereld dronken, moesten we misschien weer even wennen aan het duidelijk Franse karakter. Complex met duidelijke tannines, hoewel niet erg overheersend.  Nog een jaartje of twee laten liggen, had geen kwaad gekund. Maar het was die beroemde nieuwsgierigheid die kwam, zag en overwon. Naarmate de bodem van onze glaasjes in zicht kwam, kregen we meer en meer waardering voor dit kostelijke vocht. Hapsap op zijn best!

Geest in de fles

Alstublieft, een doosje water, zegt de postbode met een twinkel in zijn ogen. Ik zie hem nog net een vluchtige blik werpen op de afzender. Ik lach en antwoord: sterk water dan toch zeker. Waarmee de toon is gezet.

Ik begin vrolijk met het uitpakken van mijn zelf uitgezochte kadootje. Ook al weet ik wat er in de doos zit, het blijft een verrassing om alle flessen stuk voor stuk te bekijken.

Ik zocht een sappige, zwoele wijn met veel fruit en hout
en kocht de J. Bouchon - Carmenère/Syrah

Ik zocht een volle, kruidige wijn
en kocht de Banrock – Shiraz

Ik zocht een soepele wijn met body die bij veel gerecht past
en kocht de Bergkelder - Fleur du Cap, Shiraz

Ik zocht een fruitige doordrinker uit Frankrijk
en kocht de Laroche - Grenache Rouge

Ik zocht een klassieke Italiaanse rode wijn
en kocht de Cantine Lenotti - Bardolino Classico Superiore, Le Olle

Ik zocht een “gewone” bordeaux
en kocht de Borie-Manoux - Beau-Rivage Bordeaux Rouge

Ik zocht een pinot noir
en kocht de Hugel & Fils - Pinot Noir

Ik zocht de witte wijn die ik vorig jaar proefde in een restaurant en nooit meer vergeten zal vanwege zijn elegante kruidigheid
en kocht de Hugel & Fils – Gentil

Ik zocht een vlinderlichte, delicate riesling
en kocht de Selbach Oster - Riesling Trocken Dry Fish

Al deze wijnen zijn on-line te bestellen bij Wijnkoperij Van Eesteren te Sommelsdijk zie http://www.wijnkoperij-eesteren.nl/

Torres Mas Rabell

Zoals bekend ben ik een groot liefhebber van Torres’ wijnen. In de zomer is de Casta Rosado of de Santa Digna rosé mijn grote favoriet en in de winter ligt mijn wijnrekje vol met flesjes gegist rood druivensap. Hun assortiment wit bestaat veelal uit de chardonnay, dat mag allemaal mijn deur voorbij gaan, maar dat rood …….hmmmm, yammie. Atrium, Gran Coronas, Mas Borràs, Nerola, Santa Digna, ze zijn allemaal de revue gepasseerd in huize Eetplezier.

Vandaag een nieuwe telg verwelkomt en goed bevonden: de Mas Rabell Tinto. Wijn gemaakt van de druivensoorten cariñena en garnacha tinta.
De smaak doet denken aan bramen, bosbessen en in de verte een vleug zoethout .  Sappig en diep donkerrood. Na opening vind ik hem wel snel achteruit gaan, met name in de hout- en droptonen. Snel opdrinken dus maar ;-))
Misschien geen allemansvriend, maar wel een perfecte begeleider voor een divers aantal gerechten. Als aperitief trouwens ook niet te versmaden.

Al meer dan drie eeuwen lang is de familienaam Torres met wijn verbonden. De kennis en liefde voor wijn is van generatie op generatie overgebracht. Deze traditie heeft samen met de toekomstvisie van Torres ervoor gezorgd dat zij haar wijnen naar meer dan 120 landen exporteert.
Torres is een bedrijf dat wijngaarden heeft in Spanje (Penedés, Catalunya, Rioja) en in Chili (Central Valley).
Zelf bestel ik mijn Torres wijnen online bij http://www.wijnkoperij-eesteren.nl/ 
Met een beetje geluk vind je de goedkopere soorten ook wel bij Gall & Gall.

Witte Sangria

YES! Eindelijk Zomer!! De Man en ik vieren het met witte sangria. Met dank aan http://inkellskitchen.blogspot.com/ die mij inspireerde.

Wat heb je nodig voor de Sangría Blanca:
2 sinaasappels
1 citroen
1 kleine appel
2 eetlepels fijne kristalsuiker
2-4 eetlepels Grand Marnier
1 fles witte wijn, gekoeld
munt (optioneel)
1 blikje 7Up van 330 ml, gekoeld
Zo maak je de sangría:
1. Pers 1 sinaasappel uit. Was de andere sinaasappel, de citroen en de appel (boen de citrusvruchten goed schoon). Snijd het fruit in schijfjes of stukjes.
2. Doe de stukjes fruit in een mooie karaf. Voeg 2 eetlepels suiker, het versgeperste sinaasappelsap, de Grand Marnier en de witte wijn toe. Als je het lekker vindt kun je er nog wat muntblaadjes bij doen. Roer alles goed door elkaar.
3. Zet de karaf een paar uur in de koelkast zodat alle smaken goed kunnen intrekken en je de sangría lekker koud kunt serveren.
4. Giet voor het serveren de 7Up bij de gekoelde sangría en roer goed door. Serveer de sangría in wijnglazen of Picardie glaasjes (eventueel met een partje sinaasappel op de rand van het glas).
• Voeg de Grand Marnier naar smaak toe. In plaats van Grand Marnier zou je ook Cointreau kunnen gebruiken.
• Voor de Sangría Blanca kun je bijvoorbeeld een Chardonnay of Sauvignon Blanc gebruiken. Persoonlijk vind ik Sauvignon Blanc het lekkerst.

Oenologie (met de nadruk op oen)

Wijnkenner ben je pas als je ervoor gestudeerd hebt. Dat heb ik niet. Hoogstens heb ik de Duizend van Huibrecht Duijker en de Grote Hamersma eens doorgebladerd.

Waarmee ik maar wil aanduiden dat je van mij geen technische verhandelingen over wijn hoeft te verwachten. Alles wat ik neerschrijf over wijn berust op proefondervindelijke belevingen, gevoel, intuïtie en natuurlijk mijn persoonlijke smaak. Mijn smaak kan tegenovergesteld zijn aan die van jou! Dus om ook maar iets over wijn te weten te komen, dien je te proeven, proeven en nog meer te proeven.

Het kostbare vocht tussen je tanden heen en weer persen. Slurpend lucht naar binnen zuigen tot alle holtes van je mond gevuld zijn. Tussendoor een smakelijk hapje naar binnen werken en opnieuw alles langs tong en gehemelte laten walsen. Nasmakken tot je de uiteindelijke smaak te pakken hebt. Daarna vrolijk – echt nóóit ernstig – nadenken over wat je proefde. Viooltjes? Bramen? Hout? Kruidigheid? Groene asperges? Gestoofd fruit? Bedenk datgene wat het dichtst je smaak benadert en je zult die wijn voor altijd blijven herinneren.

Gelukkig heb ik al talloze glaasjes mogen proeven. Rood, wit, rosé, bubbels. Slobberspul en stoere Franse wijnen. Nog meer uit Spanje, Italië en Portugal. En niet te vergeten de Nieuwe wereld: Chili,  Argentinië, Zuid-Afrika.

De allereerste keren dat er engeltjes op mijn tong dansten, was bij het drinken van een Entre Deux Mers, meegenomen uit Frankrijk, ontkurkt op een zwoele zomeravond. Of in dat restaurant waar ze een Gewürztraminer van Hugel bij een kruidig gerecht schonken. In een grand café in Garderen waar de sommelier me, op die perfecte lentemiddag in zijn supergezellige gelegenheid, met zijn charmante gastheerschap, een Vermentino aanprees. Dat witte wijn zó vreselijk lekker kon zijn, had ik nooit kunnen weten als ik ze toen niet geproefd had.

Na verloop van tijd begon ik een voorkeur te ontwikkelen voor bepaalde gebieden en druivensoorten. Elzas en Loire smaakten mij beter dan witte bourgognes. Een Rioja is aan mij niet besteed, merkte ik. Evenals een tempranillo.

In witte wijn wil ik “groen” proeven, frissigheid. In rode “hout” en diepte. Mijn favoriete rosé is nooit bleekroze en heeft altijd iets kruidigs.

Daarentegen is wijn een natuurproduct en zijn verrassingen zeker niet uit te sluiten. Een cabernet sauvignon uit Chili smaakt totaal anders dan een fles uit Frankrijk. Het mineralige in een Chablis komt van dezelfde chardonnaydruif, welke ook in de “boterige” terraswijntjes zit, die momenteel zo hot zijn. Het is niet te snappen.
Hoe dan ook: na al dat lekkers geconsumeerd te hebben, ben je nog steeds geen wijnkenner. Je weet hoogstens wat je lekker vindt en welke wijn er na de 1e slok door de gootsteen mag verdwijnen. Bij een vervelend mondgevoel heeft doordrinken geen zin. Het wordt er echt niet beter door. Je raakt hoogstens lichtelijk wazig, waardoor je de smaak minder intens ervaart. Maar of je dat winst mag noemen, betwijfel ik ten zeerste.

Wijn is als het leven zelf. Hoe meer je denkt ervan af te weten, hoe minder je er écht van snapt!

Brouilly

Het was lang geleden dat ik een AC Beaujolais proefde. Gisteren was het zover. Een Brouilly. Ik dronk hem licht gekoeld als aperitief. De wijn fonkelde het glas uit op deze zonnige, lome zondagnamiddag. Licht, fruitig, tonen van kers en vanille.

 

Doordrinken is geen enkel probleem bij een dergelijke lichte wijn Ook bij de vegetarische pasta  bleek hij namelijk prima te smaken. Aanrader voor nog meer zomerse dagen!

Torres Casta Rosada

Mijn ideale wijn wanneer het kwik bovennormale waarden aangeeft. Niet zomaar een roseetje. Dit is een stevige en lichtkruidige rosé met veel kleur. In de geur ontdek je kersen en frambozen. De smaak is droog, fris met wat grapefruit en in de ondertoon zit een bittertje. Daardoor heel geschikt om aan tafel te schenken bij gevogelte, kalfs- en varkensvlees en pastagerechten. Serveertemperatuur 9ºC. tot 10ºC.
Ik koop deze wijn bij Gall&Gall.

Sterwijnenthuis.nl

07.30 uur. Wakker worden met de wekkerradio. Mijn slaperige hoofd vangt de woorden wijn en sterrenrestaurants op. Huh?? Vrijwel meteen zetten mijn oren zich op scherp. Aha, het wordt duidelijk. Een man verkoopt online topwijnen die ook in sterrenrestaurants geschonken worden. Restaurantorganisatie Alliance Gastronomique is woedend en eist een gesprek met de initiatiefnemer.
Waarom  eigenlijk, bedenk ik suffend van de badkamer op weg naar mijn 1e kopje troostrijke thee. Elke wijn, waar-dan-ook geschonken,  komt toch gewoon van een vrije markt? De restaurateur heeft er toch geen patent op? Wijn is een vrij verhandelbaar product, of niet soms?
Om 9.30 uur een tweede nieuwsitem. Dat gaat fijn zo! Negatieve reclame is óók reclame, moet de initiatiefnemer heimelijk denken.
Toch maar eens even kijken op http://www.sterwijnenthuis.nl . Ja, dat ziet er prima uit natuurlijk. Jammer alleen dat de meeste goedkope wijnen slechts per 6 flessen kunnen worden besteld. Dat kan een opstarthobbel zijn, denk ik maar.

Nog vóór de avondmaaltijd wordt duidelijk dat Alliance Gastronomique eist dat alle namen van hun leden verwijderd worden van genoemde site. Hè, hoe zielig toch allemaal. Waar zijn ze bang voor? Dat hun marges duidelijker worden voor de consument? Lieve dames en heren restaurateurs: hoe hoog schatten jullie het i.q. van de gemiddelde bezoeker in? Dat jullie een fles wijn vierdubbel over de kop prijzen, wisten wij immers allang. Wij komen toch in eerste instantie omdat jullie zo verdomd lekker kunnen koken? En die belachelijk dure wijn, och, die nemen we gewoon op de koop toe.