Pruimentaart

Er zijn weinig blogs die zo’n grote variatie aan artikelen kent als het ministerie van Eten en Drinken. Ellen en Paul vertellen niet alleen over hun grote liefde voor lekker eten en drinken, maar óók over de rafelige randjes die onlosmakelijk met ons bestaan verbonden zijn. Een huisdier dat oud wordt, een vriend die overlijdt. Geen leuke zaken, maar ik vind het wel prettig om te lezen. Het leven is nu eenmaal bij tijd en wijle geen vrolijk plaatjesboek. En daar mag, wat mij betreft, best af en toe melding van worden gemaakt. Sterk zijn is je zwak durven voelen.

Maar goed, terug naar de keuken van het ministerie, want er wordt daar heel wat af gefröbeld. En dat bedoel ik in de positieve zin van het woord. Van zelfgemaakte ravioli tot het vullen van ontelbare potjes jam. Zelfs ambachtelijke zaken als een zuurkoolpot vullen vindt er plaats. Hoe dat allemaal in zijn werk gaat, kun je hier bekijken.

Enkele weken geleden zag ik er deze pruimentaart. Wat zag die er ongelooflijk lekker uit! Zoiets lees je dan een half uur voor het naar bed gaan, nou, ik kan jullie verzekeren dat de nacht die daarop volgde, bol stond van de meest uitzinnige, culinaire dromen.

In plaats van de Opal gebruikte ik de Reine Victoria. Deze pruim is wat zoeter, maar blijft minder stevig. Enfin, het is maar waar je de voorkeur aan geeft. In ieder geval was dit een verrukkelijk stuk taart. Met een cake-achtige structuur. Precies wat ik zelf zo lekker vind aan een stukje zoetigheid. Dank je wel, Ellen en Paul, voor het doorgeven van dit lekkere recept!

Ingrediënten
circa 750 gram pruimen, gehalveerd en ontpit
150 gram boter
1,2 dl melk
3 eieren
150 gram suiker
vanille (het merg van een stokje, wat essence of extract)
250 gram gezeefde bloem
1 ½ theelepel bakpoeder

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 170°(hetelucht) of voor een gewone oven 180°.
Verwarm de boter met de melk in een steelpan en laat dan de vloeistof afkoelen.
Klop de eieren met de suiker en de vanille tot je een luchtig en schuimig mengsel hebt.
Voeg dan voorzichtig de gezeefde bloem toe.
Roer vervolgens het gesmolten boter/melk mengsel door het deeg en schep alles goed om.
Giet dan de helft van het deeg in een ingevette springvorm (23 cm).
Leg daarop de in partjes gesneden pruimen.
Giet de rest van het deeg erop en leg daarop nog wat partjes pruimen. Strooi er eventueel nog wat poedersuiker over en zet de springvorm in de oven.
Laat de taart zo ongeveer 1 uur bakken.

Walnotentaart met cognac - Claudia Roden

Als je eenmaal het boek "De smaken van Spanje" in huis hebt, dan wil je er natuurlijk ook het liefst meteen iets uit maken. Mijn eerste voorkeur ging uit naar de zeebaars uit de oven. Jammer genoeg was die juist mijn huisje voorbij gezwommen. Eens even kijken: wat had ik allemaal in huis? Juist, nog een mandje verse walnoten, die nodig verwerkt moesten worden. Let's start ....

Ingrediënten:
500 gr. walnoten
4 grote eieren
200 gr. fijne kristalsuiker
75 gr. boter, gesmolten
3 eetlepel cognac
boter en bloem voor de vorm

voor de suikerstroop:
100 gr. suiker

1 ½ dl water
1 eetl cognac

Bereidingswijze:
Maal de noten grof in een keukenmachine.
Klop van de eieren en de suiker met een elektrische garde een dikke, bleke massa.
Roer er grondig de iets afgekoelde boter en cognac door.
Spatel de walnoten erdoor en giet het beslag in een springvorm van 28 cm

Zet de koek 45 min in de oven op 180 graden. Het moet stevig aanvoelen.

Verhit de suiker en het water voor de stroop in en pan en lost de suiker op.

Laat alles 5 min pruttelen en doe dan de cognac erbij.
Giet de hete stroop over het gebak in de vorm zodra het uit de oven komt.
Laat de taart voor het opdienen minstens 1 uur staan zodat de suikerstroop in het gebak kan doordringen.

Bron: De smaken van Spanje – Claudia Roden

En toen? Was de taart - ik noem het liever koek - goed gelukt voor een bakkluns als ik?

Euh, tja, kweenie. Op de foto ziet hij er bijzonder smakelijk uit. En dat was hij ook wel. Het leek me alleen dat de eieren weinig gesouffleerd waren. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik de helft van het recept gemaakt heb. Zo hoog als het plaatje in het boek had ik de taart/koek dus nooit verwacht. Het leek erop alsof de massa niet echt homogeen geworden was. En tja, wat kun je nu eigenlijk verwachten van een taart/koek zonder bloem? Laat ik het er vooralsnog maarop houden dat ik een authentieke Spaanse taart/koek heb mogen proeven.  

Zie de maan schijnt

 

Het Grote Weermasjien was vandaag out of order. Defect. Kaduuk. Pas tegen de avond, toen de eerste schemerlampen al ontstoken waren, kwam de Supermonteur kennelijk orde op zaken stellen. Lichtelijk aan de late kant, vond ik. Dan hoeft het voor mij ook niet meer.

Een heuse binnen-blijfdag dus. Met allerhande ouderwetse, zondagse genoegens. Zoals daar zijn: anderhalf uurtje strijken (mens, mens, wat krijg je het daar warrum van); soepje maken (van de peterseliewortelen die zich onderhand stierlijk lagen te vervelen in de 0-graden-zone) en diverse rondjes “zappen” langs culinair vermaak, zowel in beeld als geschrift. Met de thermostaat op ruim 21 graden, wijn binnen handbereik en een schaaltje fijne hapjes.

O ja, laat ik vooral ook niet vergeten melding te doen van de verrukkelijke appeltaartjes die de Man bakte, dit in een laatste poging om deze Zondag nog te redden voor een totale ondergang. Nee, er viel weinig te klagen vandaag. Morgen wordt een heel ander verhaal. Het ziet er naar uit dat het Grote Weermasjien kuren blijft vertonen. Zelfs sneeuw gaat uitspugen. Terwijl alle werkgevers om 07.30 uur ongeduldig staan te turen waar hun geldverdienende dienaren blijven, ploetert de voltallige beroepsbevolking zich door  winterse buien.

Bovenstebeste Bazen van Nederland, ga niet meteen in de sputterstand als uw trouwe krachten morgen misschien een kwartiertje later zijn dan gewoonlijk. Niet alles in het leven draait om tijd en geld. Kinderen willen hun ouders veilig zien thuiskomen. Mannen hun vrouwen. Vrouwen hun mannen. Elkaar na een vermoeiende werkdag opnieuw in de armen sluiten. Waarna het hele gezin, handenwrijvend en rozig van de kou, gezellig aan tafel gaat. Zodat de dampende pan boerenkool met worst in zijn geheel soldaat kan worden gemaakt.

Appeltaart met zelfbeklag

Na het luidruchtige feestgedruis van de afgelopen weken vond ik het de hoogste tijd voor een dagje zelfbeklag. Alles voelde stroef en klam aan. Het dekbed was veel te dik, de matras te zacht, overal in huis stond de cv te loeien (voelde de Man dat dan niet???) en au, au, au, wat deed mijn oortje pijn.
Nu heb ik de overtuiging dat je pas naar een Dokter moet als je dood gaat. De Man denkt daar anders over, acht zichzelf ook niet empatisch genoeg om iets van al dat ongerief te kunnen verzachten en vindt een gang naar de Dokter in dergelijke gevallen de enige juiste. Die hebben er tenslotte voor doorgeleerd om geweeklaag om te zetten in een professionele vorm van medeleven.

Aldus geschiedde. Ter plekke maakte ik van deze unieke en eenmalige gelegenheid gebruik om alle  mankementen van de afgelopen vijf jaar op te sommen. Inclusief de global warming, waarvan ik sterk het idee dat het op mij meer invloed had dan op andere personen. Dokter knikte begrijpend. Echt waar!
Ik ging de deur uit met oordruppels, terwijl zijn woorden nagalmden in mijn oren. Goh, Nell, wat wil je? Je bent vijfenvijftig. Natuurlijk zit je er volop in. Hij sprak het uit alsof het een zeer bedenkelijke leeftijd is, hoewel ik toch ook iets geruststellends meende te bespeuren in zijn stem. Dat ik hem bijvoorbeeld al die tijd weinig tot nooit bij mij geroepen had, dat er tot nu toe geen kunstmatige hormonen aan te pas hoefden  te komen om mij door mijn ondergang, euh, overgang te loodsen, dat er vrouwen zijn die …etc. etc. Dat het in die zin dus nog reuze meeviel. Kalmerende woorden allemaal.

Op weg naar huis dacht ik bij mijn bank nog snel wat af te kunnen handelen. Dat werkt zo ook niet meer anno 2012. Voor een simpel vraagje aan een baliemedewerk(st)er kun je rustig een aantal uren uittrekken. Kleinere bankgebouwen, minder personeel, maar een even zo grote klantenkring als vroeger. Resultaat: wachten, wachten, wachten. De illusie dat ik, vanuit mijn luie stoel, met één druk op de knop al mijn geldzaken kan regelen, heb ik allang opgegeven. Inmiddels voelde ik de eerste transpiratiedruppels opkomen, ergens tussen mijn opstaande nekharen.

Toen ik uiteindelijk thuis kwam, stond de Man ongerust voor het raam te wachten. De theepot stond gevuld, met versgebakken appeltaart ernaast. Waarschijnlijk bedoeld om iets van het leed te verzachten. Hij vroeg bezorgd wat Dokter gezegd had, bestudeerde het flesje oordruppels, schonk thee in en sneed de taart aan. Kijk, daar knapt een mens enorm van op.

Hoe het nu met me gaat? Dank u, ik voel me door al die aandacht al een stuk beter. Het is ook opeens een stuk minder warm, vinden jullie ook niet?

Notenkoek

En vanzelfsprekend wilde ik iets maken van mijn pas gekochte walnoten. Van Nicolas, een heuse Franse monsieur, kreeg ik zo’n 20 jaar geleden het hierna volgende recept voor notenkoek. Man en ik waren destijds bij hem in huis en wij keken toe hoe hij de koek maakte en vervolgens bakte in zijn oven. So far so good, zou je denken. Ware het niet dat monsieur Nicolas het spreekwoord “met de Franse slag” wel erg veel eer aandeed. Zijn keukentje leek verdacht veel op die van Malle Pietje en ondanks de vele schoonmaakapparaten die hij in huis had (sommige nog in de verpakking) behoorde poetsen en opruimen niet tot zijn favoriete bezigheid. Dat zagen Man en ik aan de vloertegeltjes in de gastenbadkamer, die eerst dofgrijs leken, maar bij elke voetstap die wij erin achterlieten, sprankelender van kleur werden. Sterker nog, na een vluchtige veeg met de badspons kwamen er prachtige flamingoroze en turkooise kleurtjes tevoorschijn.

Derhalve begonnen wij met frisse tegenzin aan de koek, je weet immers maar nooit wat je er in tegen kon komen. Nicolas was echter vol trots over zijn kookkunsten. Bovendien zijn Man en ik opgevoed met het, op zekere momenten, tentoon spreiden van gepaste beleefdheden. Zo hoort dat in het Grote Toneelspel des Levens.

En het moet gezegd: de koek smaakte ons prima. Een beetje wonderlijk recept, dat wel. Vanwege de grote hoeveelheid notenolie kunnen de eieren niet souffleren. De kleine hoeveelheid bloem zorgt voor wat binding, maar zal nooit een luchtig resultaat kunnen geven. Wat je krijgt is dus een vrij vaste koek, waarvan de noten het hoofdbestanddeel zijn. Het ideale recept voor mijn pure, verse walnoten.

Ingrediënten
bakvorm van 22 Ø
2 x 75 gr. basterdsuiker
100 gr. gewelde boter
125 gr. gebroken walnoten
40 gr. bloem
3 eieren
1 theel. zout
eetlepel rum

Werkwijze
Bekleed de bakvorm met bakpapier of vet de vorm in en bebloem hem daarna licht.
Vermeng de gehakte noten met 75 gr. suiker.
Vermeng de andere 75 gr. suiker met de boter en meng alles goed door elkaar.
Als het mengsel homogeen is, één voor één, de eieren erdoor mixen.
Voeg dan de bloem toe, het zout en de rum en mix goed door.
30 – 35 minuten bakken op 180°.