Witlofsalade met walnoten, dadels en kaas

 

Medio oktober 2013. Zo’n dag dat ze daarboven voor de derde keer op een rij, nog steeds emmers en emmers water leeg kieperen over ons. Zeeland doet zijn naam eer aan. Boven, opzij, onder, naast ons, overal zijn er zeeën van water. Teveel. Niemand wordt er blij van. Geen idee of ze daarboven ook aan internet doen en zo, maar mocht iemand dit lezen: gelieve te stoppen nu.

Maar het was tevens de dag dat Matt Preston’s Beste recepten in de bus viel. Lekker leesvoer, mocht deze grijze treurnis nog even blijven voortduren. De dag ook van smakelijke Taggiasche olijven, kleverige Medjool dadels, knapperig desembrood, geurende kruiden, pikante kaasjes en boterige Hass avocado’s scoren. Allemaal bij de Sligro. Het culi-walhalla voor veel foodies. Driewerf hoera voor deze grootgrutter!

Zoals alle voorgaande jaren, bezoek ik op deze herfstige midden-oktoberdag het meest authentieke adresje van geheel Zeeland: walnotenboer Kwekerij Westhof. Daar kunnen ze de vraag naar deze verse noten bijna niet aan. Met enig geluk kan ik vier zakken meenemen. Ik verheug me nu al op het krakende geluid van kapot springende bolsters. Fijn spul door de salade. In boterkoek met appel. Of gewoon, bij een rood wijntje. Mijn kamer ziet er na een kwartiertje kraakgeweld uit als een slagveld, maar dat is voer voor kniesoren.

En verder is er ’s avonds een vers gebakken bladerdeegbakje met daarin homemade ragout. Wel eerst bouillon maken natuurlijk. Van rundvlees en heel veel botten, inclusief een keur aan kruiderij en groente. Daar hoef je geen culinaire Hoge School voor doorlopen te hebben; dat zet je eenvoudigweg op het vuur en vervolgens laat je het daar gedurende een uur of 8 héél zachtjes staan pruttelen. Het water mag net aan in beweging zijn. Krijg je een heul donker goedje van. Daarna gaan er diverse - afgekoelde - bakjes richting vriezer. Altijd makkelijk. Voor opkikkers op regenachtige zondagmiddagen. Voor kouwelijke snotteraars. Als basis voor nog meer soep. De rest bind ik op de klassieke manier. Met een warm boter-bloemmengsel en koude bouillon. Nog wat blokjes ui, wortel, prei en bleekselderij bakken en door de ragout mengen en klaar is Nell.

Erbij een witlofsalade, waarmee men alle kanten op kan. Ik maakte deze samenstelling ervan, geïnspireerd door Jeroen Meus. Zoet, zout, filmend en bite, alles zit erin. Plus een boel vitamientjes en mineraaltjes.

Ingrediënten:
3 eetlepels créme fraîche
1 sjalot
1 eetl. appelsap
1 eetl. citroensap
1 eetl. walnotenolie
honing
peper/zout

3 stronkjes witlof
1 groene appel (Granny Smith)
50 g walnoten, fijngehakt
4 à 5 medjool dadels, ontpit en in stukjes
200 g oude kaas (Reypenaer bijvoorbeeld)
optioneel: kervel of tuinkers

Bereidingswijze:
Snipper de sjalot heel fijn.
Maak vervolgens de dressing door alle ingrediënten goed door elkaar te mixen.

Snijd de witlof grof. Het mag allemaal best een beetje rustiek.
Schep alles in een grote kom.
Snijd de appel julienne en voeg bij het witlof. Schillen is niet nodig.
Voeg de dadels en de noten toe en hussel alles met de dressing door elkaar.
Met een dunschiller kun je er vervolgens “flakes” kaas overheen schaven.
Mocht je kruiden als kervel of tuinkers in huis hebben, kun je deze er nu over strooien.

Couscous salade

"

Het “rulle” van traditionele couscous vind ik anno 2013 niet meer aangenaam in mijn mond. Dat is vreemd, want tijdens een uitwisselingsreis met Franse mensen in 1982, was het de meeste fantastische maaltijd die ik ooit had gegeten. Misschien kwam het omdat Man en ik voor de allereerste keer snoepten van alle geneugten van het Franse land. Zo was er die avond, waarop we uitgenodigd werden om, samen met Marokkanen en Algerijnen, de traditionele couscous met zeven groenten te nuttigen. We stonden er als een kat in een vreemd pakhuis. Wat wisten wij in die tijd van vreemde culturen; van anderstalige, maar vooral van anders étende medemensen? Multi-culti was nog geen ingeburgerde term.

Met verbazing keken we naar het eindeloos fijnwrijven van de couscous tussen de koele handen van de fleurig geklede vrouwen en het nauwgezet rangschikken van alle groenten. Intussen was het een kakefonie van jewelste! Ik heb nog nooit zo veel en vooral ook zo drúk horen praten. Het werd een feest dat zijn weerga niet kende. Het eten was smakelijk, kruidig, verrukkelijk, de mensen om ons heen vrolijk en innemend. Er werd gelachen, gedanst en gedeeld.

Gelukkig is er in de loop der tijd in Nederland, met name op eetgebied, veel veranderd. De Honig macaroni van weleer heeft plaats gemaakt voor orecchiette en pappardelle; basilicum is net zo vanzelfsprekend geworden als de traditionele peterselie en de aardappelen zijn vervangen door exotisch klinkende namen als bulgur en quinoa.

Couscous, dus. Ook voor de “rulheid” daarvan is een oplossing gevonden. Alfez heeft een parelcouscous op de markt gebracht en die geeft een fijne bite. Heerlijk spul om een salade mee te maken.

Couscoussalade voor 2 personen:

3 stengels bosui, in ringetjes
200 gr. sugar snaps, kort geblancheerd en in stukjes
een handvol zwarte olijven, in dunne plakjes
vier Roma- of Tasty Tom tomaten, ontdaan van zaad, in stukjes
handvol basilicum, in dunne reepjes
handvol munt, in dunne reepjes
150 gr fetakaas, verkruimeld

Maak een dressing van je beste olijfolie, mosterd, peper zout, citroensap. En schep alles door elkaar.

Rommelpot

Ik zou best anders willen, maar de waarheid dwingt mij te zeggen dat ik soms behoorlijk wanordelijk gedrag ten toon weet te spreiden. Ja, óók met betrekking tot de maaltijden. Ons dagelijks eten dus. Ben ik soms weken achtereen in the mood om dagenlang braaf een heuse eetplanning te maken, met hetzelfde gemak kan ik mezelf in slaap sussen met de geruststellende aanblik van een overvolle koelkast. Valt altijd wel een gerecht van te maken. En zo sukkelen ik en mijn culi-ego kalmpjes de “makkelijk-aan-modus” in.

Waarna ik, op die zonnige zondagmiddag, moet vaststellen dat ik weliswaar buffelmozzarella en smakelijke tomaten voorhanden heb (mocht ik een salade caprese willen maken), maar geen basilicum. Dat ik prei, ui, verse kruiden en spek in voorraad heb (voor een voedzame aardappel-preisoep), maar geen aardappelen. Dat er dieppaarse, rijpe aubergines glanzend liggen te loeren naast de komkommer, de verse knoflook en de Turkse yoghurt (voor herhaling vatbaar: auberginekaviaar op een pitabroodje, met sla, tomaat en lekker veel tzatzikisaus) maar dat de pitabroodjes pardoes verdwenen blijken te zijn.

Goed, daar zit je dan, met je hoofd vol ideeën en een lege tafel. Gelukkig is er dan de nieuwe winkelsluitingswet die uitkomst biedt. Zelfs in Zeeland mogen bepaalde supermarkten (die zich zo nodig de naam van een groot, grijs beest met een slurf hebben weten toe te eigenen) op de Grote Rustdag hun deuren open stellen voor heidenen als ik. Ik schrijf 14.30 uur.

Op naar deze foodmarket dan maar. Ter plekke zie ik opvallend weinig activiteit. Hmmm, ik geloof in mezelf, dus toch maar eens voor de deur gaan staan. Geen enkele reactie. Het geel-zwarte bordje naast de deur vermeldt dat de openingstijden op zondag van 16.00 tot 20.00 uur gelden. Grrrrrrrrr…....

Eenmaal thuis, - met een tas vol frustraties – doe ik mijn verhaal bij mijn eigen Huispsycholoog. Hij kijkt me ietwat meewarig aan en roept kalm: dan eten we toch gewoon brood. Met sla of zo. Maak toch niet zo’n punt van dat eten. Die Man van mij is gemakkelijk. Heel gemakkelijk. Maar een armzalig bammetje met een al even armetierig blaadje sla, eventueel aangevuld met een plakje tomaat, is toch echt mijn eer te na. Dus rommel ik een soort van salade caprese in elkaar. Zonder het meest essentiële onderdeel, jawel: de basilicum.

Dan wil ik daarvan óók nog per se een foto maken. Waarom? Ook geen idee eigenlijk. Op die foto ontdek ik een soort van chaotische wildplukkerij.  De jongens en meisjes bij het gerespecteerde Foodgawker zouden bij het aanschouwen van zoveel onbenul, driedubbeldikke zuchten slaken. Maar goed, in enkele uren voltrekt zich dergelijk rampspoed en gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer.

En dan nu de hamvraag. Wat wil ik met dit geneuzel nu eigenlijk allemaal wereldkundig maken? Dat een mens niet zonder gedegen planning kan? Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald? Van dik hout zaagt men planken? Ik heb er lang over nagedacht en kwam tot de volgende conclusie. Dit gaat over Olifanten en muggen. Of specifieker nog: het omgekeerde. Waarvan akte.

Griekse salade met een geheim

Een goede Griekse salade, geflankeerd door een glaasje ijskoude rosé, is bijzonder geschikt om op een bloedhete dag loom en ietwat slaperig op te peuzelen. Zorg er wel voor dat alle ingrediënten van onberispelijke kwaliteit zijn, zoals smakelijke roma-tomaatjes, extra vergine (Griekse) olijfolie, Romeinse sla, sappige zwarte olijven (ik koop altijd die van Drossa), knisperend Maldon zeezout en uiteraard authentieke feta. Bij de Islamitische winkel is die volop voorradig.

Het geheim zit hem in het marineren van de rode ui in rode wijnazijn. Je weet niet wat je proeft. In plaats van de typische, scherpe uiensmaak ontwikkelt zich onder invloed van het zuur een milde, welhaast zoete smaak. In haar boek "Voor altijd zomer" onthult Nigella Lawson op pagina 62 de volgende magische werkwijze. Pel de ui en snijd hem in flinterdunne plakjes. Strooi er de gedroogde oregano en wat peper over. Giet er 1 eetlepel rode wijnazijn en 1 eetlepel olijfolie over. Stiekem voeg ik altijd nog een klein beetje suiker toe. Hussel alles goed dooreen, dek af met plasticfolie en laat het mengsel minimaal 2 uur staan, liefst langer. Daarna is de karmozijnen kleur van de rode ui getransformeerd tot een helder paars. Sinds ik deze truc ken, gebruik ik hem altijd.

Afgezien van de ui, kun je het best alles kort voor het aan tafel gaan afmaken. Ontvel de tomaten, snijd ze in vieren. Was de sla en scheur die in grove stukken. Snijd de venkel of komkommer in dunne plakjes. Schik alles op een ruime, platte schaal, inclusief de gemarineerde ui.  Voeg vervolgens de olijven en de in brokken gesneden feta toe. Maak een dressing van olijfolie, citroensap, mosterd, peper, zout en een druppeltje honing. Druppel die op je bord erover. Lekker met grof boerenbrood of een warm stokbroodje!

Ingrediënten:
1 rode ui
1 eetl gedroogde oregano
peper
1 eetlepel rode wijnazijn
1 dl olijfolie extra vergine
5 tomaten
1 theelepel suiker
Maldon zeezout
2 kropjes Romeinse sla (of little gem)
1 venkelknol (of wanneer je dit niet graag eet: komkommer)
125 gr ontpitte zwarte olijven
400 gr feta
sap van een halve citroen

Parelcouscous met doperwtjes, lamsoren en munt

Yes, vandaag verse doperwtjes op de weekmarkt weten te bemachtigen. En vorige week de parelcouscous van AlFez ontdekt. Deze wordt, net als de reguliere couscous, gemaakt van 100% durum tarwe. Hiervan samen met gewokte lamsoren en fijngesneden munt een lichte, zomerse maaltijd samengesteld. Wat homemade tzatziki erbij en smullen maar. Life is simple !!!

Bron: geïnspireerd door Gijs, kok bij brasserie de Drvkkery en tegenwoordig ook de Kloveniersdoelen in Middelburg. Als altijd weet hij de meest creatieve, vegetarische gerechten te verzinnen. Thnx Gijs!

Lauwwarme rijstsalade met tonijn

 

Was dat genieten of was dat genieten vandaag?
Dat dacht ik ook .....

Ingrediënten:
kopje gaargekookte rijst
blikje tonijn in olie, uitgelekt
klein blikje mais, uitgelekt
2 ons snijbonen in ruitjes en kort gekookt
10 radijsjes in stukjes
rode paprika in stukjes
5 bosuitjes fijngesnipperd

Dressing:
flinke lepel mosterd
sap halve citroen
extra vergine olijfolie, zoveel je wilt
scheutje gembersiroop of honing
peper/zout

Bereidingswijze:
Husselen, husselen, husselen.

Tip: meng dergelijke salades als de rijst nog een beetje warm is, zo vermengen de smaken zich goed. Eet lauw. Nooit uit de koelkast!



Klassieke huzarensalade

Zodra de weermannetjes van destijds de eerste warme dag van dat jaar aankondigde, spurtte mijn lieve pap naar de slager om een “stukske fricandeau”. Dat stukske fricandeau was een onontbeerlijk onderdeel van de huzarensalades die hij zo perfect wist te maken. Vol bewondering keek ik steevast toe hoe hij allereerst het vlees braadde, daarna de augurkjes, sjalotjes, friszure appel en aardappel in piepkleine blokjes sneed, fikse lepels mayo en mosterd toevoegde, om daarna het smeuïge mengsel in de koelkast lekker fris te laten worden. Afwerken kwam op het moment van aanvallen: sla, tomaatjes, augurkjes, uitjes en partjes hardgekookte ei erbij. Daarna werd het smullen in de warmte van de laatste zonnestralen van die dag. Het werd bijna een ritueel, ik kan me niet herinneren dat pap het ooit beu werd om voor ons deze huzarensalade ten uitvoer te brengen. Een juweeltje van huisvlijt.

Zelf ben ik meer een plannenmaker. In mijn hoofd gebeurt er van alles, zonder dat ik veel ten uitvoer breng. Totaal geen pretenties dus. Ik wil niets worden, ik wil niets zijn. Af en toe goochel ik een beetje met woorden, dat vind ik aardig om te doen. Mensen om me heen kennen me als de eeuwige dromer. En laat ik daar voorlopig ook maar geen verandering in brengen, het zou mijn geliefden in totale verwarring brengen. Hugo Claus omschreef het heel treffend. “Als ik de dag doorkom zonder catastrofes ben ik al erg blij. Dat is een vorm van geluk.” Helemaal mijn motto.

Toch durf ik mezelf voor ten minste één ding een lintje toe te eigenen: nl. het maken van een geslaagde huzarensalade. Ik heb tenslotte heel vaak mee kunnen kijken hoe het eigenlijk heurt volgens Escoffier. Da’s best belangrijk, want in een échte huzarensalade hoort geen rommel zoals doperwtjes of hamblokjes. De twijfelachtige salades die heden ten dage aangeboden worden in supermarkt of snackbar hebben helemaal niets gemeen met de traditionele versie waarin uitsluitend eenvoudige maar pure ingrediënten worden verwerkt en zelfgemaakte mayonaise.

Afgelopen dinsdag was het weer zover en ging ik zelf aan de slag met aardappelen, appeltjes, sjalotjes en augurkjes. Woensdag zou ik een hele dag doende zijn met zaken die geregeld moesten worden voor ons mam. Ik wist dat het een vermoeiende dagje zou worden en dat er na afloop weinig tijd en zin zou overblijven om te koken. Op zulke momenten komt zo’n huzarensalade als een geschenk uit de hemel. Bordje op schoot, wijntje erbij en fijn napraten.

Maar allereerst dat stukske fricandeau dus……..

Summertime (and the livin' is easy)

One of these mornings
You're going to rise up singing
Then you'll spread your wings
And you'll take to the sky

 

Bikinilijnen in de sneeuw

Ik heb eindeloos veel geduld, al zeg ik het zelf. Probeer altijd tolerant te zijn, niet te snel te oordelen en de aardse zaken die bij het leven horen, van de luchtige kant te benaderen. Want alles is relatief. Zonder zon geen schaduw, etc.

Maar als ik - en gelukkig ben ik niet alleen – na vijf maanden druilerige somberheid eindelijk eens een sprankje ZON wil voelen, gewoon omdat we daar met z’n allen zo broodnodig aan toe zijn en het gaat doodleuk sneeuwen, dan wordt het zelfs mij te veel. Herkent er iemand dit gevoel misschien?

Stampvoeten, naar het reisbureau hollen met in je hoofd 10 dagen Canarische Eilanden, alle wollen dekentjes die zich in je huis bevinden verzamelen om je er voor eeuwig in te wikkelen? Je beste pruilgezicht opzetten. Met een frons die door geen Botox-injectie meer valt weg te werken, een ketel water opzetten. Voor de meest hete thee die maar mogelijk is. Of een beker chocomel met scheepsladingen koekjes. Die allemaal op moeten. Je wegfrommelen in het verste hoekje van de bank. Om iedereen die te dicht in je buurt komt, toe te snauwen dat de bank van jou is. En van niemand anders. En ja, dat geldt óók voor de wollen dekentjes en de koekjes.

Om in deze gemoedstoestand sla te gaan eten, is zeer waarschijnlijk de Goden verzoeken. Maakt me mooi niet meer uit. De eerstkomende vijf dagen blijft het toch dekentjesweer volgens alle weervoorspellers. Dus husselde ik veldsla, eetrijpe avocado, zoete pruimtomaatjes en pittige feta door elkaar en at daarbij een heel stokbrood op. Met dikke lagen roomboter. Geeft niks. Want onder al die dekentjes zijn je love-handles toch voor iedereen onzichtbaar. Dag lieve mensen, ik kruip weer snel terug in mijn warme coconnetje ….

Zomersalade van watermeloen, feta en olijven

Als er één foodblogger is die andere mensen weet te inspireren met haar recepten, dan is het wel Caroline Brouwer. Altijd schitterende foto’s, smakelijke gerechten en keurig verzorgde receptuur.
Enkele dagen geleden publiceerde zij deze salade van Nigella Lawson. En eigenlijk had ik dit recept al jaren geleden willen maken. Het kwam er niet van. Waarschijnlijk was het nooit warm genoeg ;-)

Als er dan ooit een dag is, waarop de behoefte aan fris, fruitig en licht-verteerbaar voedsel enorm is, dan is het wel vandaag.  Omdat hier – met een overvloed aan koel blauw water om me heen – de hitte nog draaglijk is, draag ik deze salade op aan alle Zuid- Limburgers,  Achterhoekers en Tukkers. Ik verzeker u: de eerste wolkjes zijn in aantocht. Doet u tot die tijd kalmpjes aan.

Ik vond het een beetje flauw om de tekst klakkeloos van Carolines blog weg te kapen en heb braafjes het hele recept integraal overgenomen uit Nigella’s boek Voor Altijd Zomer. Fototechnisch gezien is het, vergeleken met de foto van Caroline, opnieuw  een beetje een rommeltje. Ik had de olijven er beter achteraf netjes op kunnen schikken, etc. etc. Het smaakte er overigens niet minder om. En dat blijft toch altijd de voornaamste reden om een gerecht te bereiden.

Ingrediënten (let op: dit recept is voor 8 personen)
1 kleine rode ui
2 tot 4 limoenen, afhankelijk hoe sappig ze zijn
1,5 kg rijpe watermeloen
250 gr goede feta (nee, niet die gekke supermarkt-witte-kaas-pakjes)
bosje verse bladpeterselie
bosje verse munt, gehakt
3 tot 4 eetlepels olijfolie extra vierge
100 gr ontpitte olijven
zwarte peper

Bereidingswijze
Pel en halveer de rode ui, snijd hem in heel dunne halvemaantjes en laat ze in een kommetje in het limoensap trekken om ze transparant roze te laten kleuren en de scherpe smaak zachter te maken. Twee mooie limoenen zou voldoende moeten zijn, maar soms zit er teleurstellend weinig sap in en in dat geval heb je er meer nodig.

Verwijder de schil en pitjes van de watermeloen en snijd hem in driehoekige stukjes van ongeveer 4 cm (als dat ergens op slaat tenminste, wiskunde is nooit mijn sterkste punt geweest).

Snijd de feta in ongeveer even grote stukken en doe de stukken watermeloen en feta in een grote, wijde kom. Trek takjes peterselie los, zodat je ze meer als een soort sla gebruikt dan als garnering en doe ze samen met de gehakte munt in de kom.

Kieper de glanzend roze uien samen hun roze sap over de salade, doe er de olie en de olijven bij en hussel de salade met je handen door elkaar, voorzichtig, zodat de stukjes feta en meloen heel blijven. Draai er een flinke snuf zwarte peper over en proef of er genoeg limoen in de dressing zit. Hava Negila! De smaak van de zon van Tel Aviv.

Bron: Voor altijd zomer - Nigella Lawson

Salade caprese, maar dan anders

Druk. Warm. Pijn. Doodmoe.

Sla. Tomaten. Avocado. Buffelmozzarella. Pijnboompitjes. Olijfolie.

Eten. Exit.

Griekse salade

Summertime! And the livin’ is easy.

Of: hoe gemakkelijk eten kan zijn. Men neme: sla, snoeptomaatjes, uitje, avocado, feta (uitsluitend die uit de Turkse winkel, al het andere witte-kaas-ongerief zou verboden moeten worden), olijven, pijnboompitjes en huisgemaakte dressing. En kijk zelf maar wat je er allemaal mee doet. Blokjes, schijfjes, scheuren, snijden, het maakt niet uit, vandaag mag alles.

Wijntje inschenken. Broodje afbakken of roosteren. Et voila, zou Cas zeggen. De gemoedelijkste kok aller tijden. Hij ruste in vrede.

Spring is in the air

Zolang de R in de maand zit, baal ik als er sla in mijn Biologische Groentetas zit. Ik blief geen sla in  de winter. Als de maand maaRt echter zonder enig geroer van zijn staart, zich van zijn allerbeste kant laat zien en volop zonneschijn over ons uitgiet, denk ik daar opeens heel anders over.

Jeuhhhhh, eikenbladsla roep ik vanmorgen enthousiast als ik de tas openmaak. Vanavond eten we  lentesalade. In mijn gedachten verzamel ik de ingrediënten: sla, paprika, komkommer, tomaatjes, feta en een eetrijpe avocado. Knapperige pistoletjes, de Aubelse roomboter en een stevig glas rode wijn doen de rest.
En o ja, ik heb de tomaatjes eerst een klein uurtje in de oven op 120° laten drogen met wat olijfolie en grof zeezout. Hierdoor worden ze extra smakelijk.

Nu de zon zo uitbundig schijnt, kruip ik glimlachend uit mijn winterholletje, vang met beide handen zonlicht op, veeg de allerlaatste winterslaap uit mijn ooghoeken en durf weer ongeremd van het leven te genieten. Till next year, winter!

Arabische salade met gerst en gemarineerde champignons

Ingrediënten voor de salade
50 gr gerst (of bulghur)
250 gr (kastanje)champignons, in vieren gesneden
250 gr haricot verts, schoon en gehalveerd
1 winterwortel,  schoon en in schijfjes
150 gr kikkererwten, uit blik, maar liever nog geweekt en gekookt
4 eetl gehakte peterselie
60 gr pecannoten, even gebakken in een droge koekenpan

Ingrediënten voor de dressing
het sap van 1 citroen
2 teentjes knoflook, fijngewreven
1 koffielepel scherpe mosterd
1 eetl ras-el-hanout
1 thee zout
versgemalen zwarte peper
125 ml lichte plantaardige- of olijfolie

Bereidingswijze
Spoel de gerst goed in een zeef.
Kook hem dan gaar in een pan met gezouten water. (Ik gebruikte bulghur, is bijna dezelfde smaak, alleen iets fijner).
Gerst moet best even koken, een minuut of 40, dus let goed op dat het niet droog kookt! Zet het deksel schuin op de pan en draai het vuur halfhoog.
Klop alle ingrediënten voor de dressing, behalve de olie, in een grote kom door elkaar.
Giet op het laatst de olie in een dunne straal erbij, zodat alles mooi bindt.
Voeg de champignons toe, schep ze om en laat ze marineren. (Ik heb de champignons ook kort geblancheerd, al staat dit niet in het recept)
Blancheer de boontjes en de schijfjes wortel in gezouten water tot ze beetgaar zijn.
Giet ze af en spoel ze direct onder koud stromend water. Zet opzij.
Voeg de afgespoelde kikkererwten bij de champignons in de schaal.
Giet de gerst (of bulghur) af in een vergiet en druk het overtollige vocht er uit.
Voeg dit toe aan de groenten en meng alles goed doorheen.
Bestrooi de salade met de peterselie en laat hem minstens 30 minuten staan, zodat de smaken er goed in kunnen trekken.
Meng vlak voor het opdienen voorzichtig de haricot verts, wortel en pecannoten door de salade.

Deze salade was heerlijk aards van smaak. Licht en toch voedzaam. Ik miste er totaal geen vis, vlees of kaas in. Misschien een leuke opmaat voor alle flexitariërs onder ons? 

Bron: Home Made Winter – Yvette van Boven

Salade van blauwschimmelkaas, groene tomaten en olijven

Sommige mensen eten het om snel een paar pondjes kwijt te raken. Anderen omdat ze uitsluitend van lichte, gezonde maaltijden houden. En in huize Eetplezier wordt een salade gegeten als er een dringende behoefte bestaat aan iets anders als aardappelen, rijst of pasta. Samen met een huisgebakken broodje vormt dit de welkome afwisseling.

Vandaag was de keus voor de ingrediënten niet erg moeilijk. In de groentetas van deze week zat een mooie, botermalse krop sla. En groene tomaten (jawel, zoekt u gewoon even verder op het plaatje). De ingekochte blauwschimmelkaas was bedoeld als verwennerij voor het bezoek van gisteren. Deze hoefde ik geen kaas en ook geen gemarineerde olijven. Ook goed.
Zo ontstaat dan vanzelf deze salade met blauwschimmelkaas, groene tomaten, gemarineerde olijven en pijnboompitjes. Erbij een dressing van zuivere Valderrama olijfolie met citroen, mosterd en honing.

Rommeldag

Zo’n dag als vandaag zou je over moeten kunnen doen. Het begon allemaal gisterenavond laat toen De Buurvrouw paniekerig kwam vertellen dat zowel haar televisie als haar telefoon het niet meer deden. Aangezien haar alarm op de telefoon aangesloten is en zij intussen de gezegende leeftijd van 93 heeft bereikt, is het bijna onverantwoord zonder enige vorm van communicatie de nacht in te gaan. De helpdeskmedewerker bleek niet erg onder de indruk van dit argument. Dus heeft Buurvrouw geslapen met mijn mobiel onder haar kussen.

Vanmorgen zette zich dit debacle meteen voort. Hoewel de Man en ik de methode van de kapotte grammofoonplaat toepasten, duurde het nog minstens twee uur alvorens ten minste één persoon wilde begrijpen dat er daadwerkelijk actie moest ondernomen.
Daarna volgde wat eigen afspraken buitenshuis. Het was fris buiten, het was rommelig, we ontmoetten nog meer onwillige mensen, kortom, de dag was om vóór ik nog maar aan de inhoud van de avondmaaltijd had kunnen denken. Gelukkig stond er nog een beetje courgettesoep van eergisteren in de koelkast. Gevolgd door een salade met vers gebakken stokbrood en een glaasje Gruner Veltliner konden we deze dag alsnog redelijk gekalmeerd afsluiten.

Temeer omdat even later Buurvrouw tevreden belde dat alles weer naar behoren werkte. Dat zij volkomen gerustgesteld lekker had kunnen eten en vanavond haar favoriete televisieprogramma niet hoefde te missen. Kijk, dan krijgt zo’n dag opeens weer meer glans.

Morgen een nieuwe ronde, nieuwe kansen.