Gepofte auberginesoep

Soms denk ik dat ik best iedere dag soep zou willen eten. Een klein kopje bij de lunch of zo. Het blijft bij denken en misschien is dat maar goed ook. Ik bedoel: waar moeten op den duur al die overtollige calorieën heen? Ze zoeken toch altijd weer hun weg ergens tussen borsten en bovenbenen.

Maar áls het dan opnieuw tijd voor soep is, dan neem ik het er ook van. Dampende kommen vol overheerlijke soep. Met brood om te soppen. Het is zelfs mogelijk om tv te kijken, terwijl je lepel na lepel genoeglijk naar binnen laat glijden. My guilty pleasure ....

Ingrediënten:
2 aubergines
1 ui, gesnipperd
3 tenen knoflook, fijngehakt
50 gr zongedroogde tomaatjes in olie, in stukjes
1 blik gepelde tomaten (400 gr)
1,5 ltr groentebouillon
2 eetl olijfolie
zout/versgemalen peper

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200°.
Kerf de aubergines over de lengte een paar keer in.
Leg ze op een bakplaat en pof de aubergines 45 minuten in de voorverwarmde oven.
Neem de aubergines uit de oven.
Snijd de steelaanzet weg en hak het vruchtvlees met de schil grof.
Verhit in een soeppan de olijfolie.
Fruit de ui met de knoflook kort aan.
Bak de zongedroogde tomaatjes en aubergine 2 minuten mee.
Voeg de inhoud van het blik tomaten en de bouillon toe.
Breng aan de kook en laat de soep 10 minuten zachtjes doorkoken.
Pureer de soep met de staafmixer en breng op smaak met zout en peper.

Noot: ik heb het recept iets anders uitgevoerd. De aubergines heb ik in de lengte doormidden gesneden en daarna ruitvormig ingekerfd, zoals Ottolenghi het ook doet. Zie hier hoe ik deze methode ontdekte. Nadat ze gaar waren heb ik het vruchtvlees eruit geschraapt. Op die manier heb je geen last van de schil die soms behoorlijk vlezig kan zijn.

Bron: Soep - Janneke Philippi

Gevulde portobello met paprika, tomaat en basilicum

Mijn moedertje kijkt me nog altijd een beetje meewarig aan als ik haar vertel van mijn vleesloze maaltijden. Alsof ik het voorkomen heb van een uitgemergelde zielenpoot. Hoe kan een mens in hemelsnaam zonder sappige koteletjes en dito slavinkjes? Geen jus ook. Dat vooral is wel heel erg vervelend. Droge aardappeltjes, dat is voer voor varkens. Ik laat het maar zo.

Intussen fröbel ik lustig verder aan mijn vegetarische creaties. Soms resulteert dat in een zielloos geheel en andere keren geef ik mezelf een bescheiden schouderklopje. Iemand moet het doen tenslotte. Deze gevulde paddenstoel schaar ik onder het rijtje "goed geslaagd".

Ingrediënten: (voor 2 personen)
2 portobello’s
5 bosuitjes, in ringetjes
2 tenen knoflook, fijngehakt
½ courgette, in piepkleine blokjes
1 gele paprika, in piepkleine blokjes
4 tomaatjes (Taste Tom), ontveld en in stukjes
4 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas
2 eetlepels panko
2 flinke eetlepels basilicum, grof gehakt
zout/peper

Bereidingswijze:
Wrijf de portobello’s goed schoon en verwijder het steeltje. Met een theelepel of zo’n stekertje voor meloenbolletjes kun je een laag van de binnenkant afschrapen. Ze moeten wel minstens ½ cm dik blijven! Bestrijk ze zowel aan de binnen- als aan de buitenkant met olijfolie. Leg ze daarna in een vuurvaste schaal.

Fruit de bosuitjes en de knoflook zachtjes aan in een flinke scheut olijfolie.
Bak daarna de courgette en paprika circa 5 minuten mee.
Voeg nu de tomaten toe en laat alles op hoog vuur indikken. Er mag niet teveel vocht overblijven.
Kruid met peper en zout.
Schep het ui-groentemengsel in een schaal en laat het een beetje afkoelen.

Verwarm de oven voor op 180°.
Voeg twee eetlepels kaas, panko en basilicum toe aan het mengsel.
Meng alles goed door elkaar en vul de portobello’s er mee.
Strooi de resterende kaas over de paddenstoelen.
Bak de portobello’s 15 à 20 minuten in de oven.

Lekker met pasta en een frisse salade.

Curry van aardappelen, erwtjes en en tomaten (aloo dum)

En toen was daar die dag dat ik o zo'n verschrikkelijke trek had in Indiaas eten. Met raïta, pappadums en kulfi toe. Zonder vlees, kip of vis. Dan blijkt het, ondanks twee Indiase kookboeken op de plank, opeens niet zo gemakkelijk om een geschikt recept te vinden. Best raar eigenlijk. Vermoedelijk zegt het meer over mij dan over mijn kookboeken. Enfin, dan de vriendjes en vriendinnetjes op internet maar geraadpleegd. Die hadden stuk voor stuk waanzinnig bruikbare tips. Ik koos deze: http://www.bbc.co.uk/food/recipes/potato_and_pea_curry_19537

Rick Stein is een man die het beste uit het leven weet te halen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat eigenlijk vind van iedereen die eten hoog op zijn prioriteitenlijstje heeft staan. Hoe dan ook: Rick is een liefie. Een man naar mijn hart. En van dat soort mannen moet je het hebben. Tijdens zijn (televisie)reis door India kwam hij dit vegetarische gerecht tegen. Let op: in tegenstelling tot de meeste curry's, is dit een enigszins droge versie. De aardappelen nemen veel van het vocht op. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om meer tomatenpulp toe te voegen. Ik heb dat bewust niet gedaan, omdat ik bang was dat daardoor de aroma's van de kruiden teniet zou worden gedaan.

Een curry van aardappel, erwtjes, tomaten en koriander dus. Plus de gebruikelijke Indiase rataplan aan kruiden/specerijen. De asafoetida vormt een bijzonder element hierin. Nederlandse vertaling: duivelsdrek. Niet te krijgen alhier. Allicht niet, ik leef hier te midden van godsvruchtige lieden, wat moeten die met duivelse kruiden? Doet er ook niet echt toe. In plaats daarvan heb ik er nog wel wat extra groenten aan toegevoegd (deze kun je tegelijkertijd met de aardappelen erbij doen). Van aardappelen met erwtjes word je nooit groot en sterk, laat staan dat je er een oorlog mee gaat winnen.
O ja, de kulfi komt in een later blog aan bod. Die is té lekker om jullie in onwetendheid te houden. Be patient ....

Ik heb het recept alvast vertaald voor jullie. Handy!

Ingrediënten:
1 kg aardappelen, geschild en in blokjes
4 eetlepels zonnebloemolie
1 theelepel kurkuma

3 eetlepels plantaardige olie
2 (Indiase) laurierblaadjes
¼ theelepels asafoetida
1 ui, zeer fijn gehakt
6 knoflookteentjes, geplet
5 cm verse gember, geraspt
1 theelepel chilipoeder
1 theelepel komijn
1 theelepel ketoembar (koriander)
½ theelepel gedroogde mangopoeder (amchur)
½ theelepel kurkuma
½ theelepel zout
200 gr passata (tomatenpulp)
2 groene chili’s, in dunne reepjes gesneden
150 gr diepvrieserwtjes
1 theelepel garam masala
gehakte korianderblaadjes (om af te werken)

Bereidingswijze (voor de aardappelen):
Kook de aardappelen in water met zout circa 8 minuten tot ze en beetje zacht zijn.
Laat ze goed uitlekken.
Verhit de olie in een zware pan, voeg de aardappelen toe en bak zo’n vijf minuten tot ze goudbruin zijn.
Voeg de kurkuma toe en bak deze 30 seconden mee.
Zet de pan van het vuur.

Voor de curry:
Verwarm in een andere pan de olie op middelhoog vuur.
Voeg de laurierblaadjes toe en bak deze 1 minuut; doe er daarna de asafoetida bij en roer om.
Doe er de ui bij en bak deze 5 minuten. Voeg nu de knoflook en gember toe en bak nog zo’n 5 minuten tot alles licht goudbruin is. Pas op voor verbranden!
Nu kunnen de kruiden en zout erbij. Bak deze enkele minuten zachtjes aan.
Voeg de passata, chilipepers en 100 ml water toe en roer alles goed door elkaar.
Zet het vuur lager en doe de aardappelen erbij en leg het deksel op de pan.
Laat alles 10-15 minuten pruttelen. Als het te droog wordt, kun je wat water toevoegen.

Voeg de erwten toe en de garam masala. Kook nog 3-4 minuten zonder deksel tot de erwtjes gaar zijn.
Garneer de curry met vers gehakte koriander.

Lasagne met aubergine en ricotta

Machtig hapje om te zien, hè? Nou, ik kan jullie gerust stellen: dat is het ook. Al die kaas, de boter en de pasta maken er beslist geen calorie-arm gerecht van. Je merkt dat je wat eet, zeg maar. Toch vind ik dat het best moet kunnen, zo'n guilty pleasure. Niet iedere dag natuurlijk.
Het is een soort van samenstelling uit verschillende lasagne- en cannellonigerechten die ik in de loop der jaren gemaakt heb. Deze blijft wat mij betreft de lekkerste, hoewel die met spinazie en citroenricotta ook zeer de moeite waard is!

Voor 4 personen

Ingrediënten:
ovenschaal van 20 x 30 cm
3 eetl olijfolie
1 ui, fijngesneden
1 teentje knoflook, fijngesneden
2 aubergines (eerst in zout gezet, daarna in  blokjes gesneden)
2 blikken tomatenblokjes (400 gr)
1 bakje ricotta (250 gr)
1 pak lasagnebladen  (250 gr) of nog lekkerder: vers gemaakte
70 gr boter
70 gr bloem
1 liter volle melk
nootmuskaat/zout/peper
150 gr Old Amsterdam, geraspt

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200°.
Verhit de olie in een zware, ondiepe plan.
Fruit de ui en knoflook tot alles glazig is.
Voeg de aubergineblokjes toe en bak deze tot ze zacht en gaar zijn.
Voeg nu de tomaten en de ricotta toe.
Meng alles goed door elkaar en breng op smaak met peper en zout.

Leg nu een laag van het mengsel in de ovenschaal.
Schik er de lasagnebladen bovenop. Probeer ze elkaar zo weinig mogelijk te laten overlappen.
Maak op deze manier vijf laagjes, afwisselend met het tomaten-auberginemengsel en de lasagnebladen.

Maak een roux door de boter in een pan te laten smelten.
Voeg de bloem toe en roer met een houten lepel tot de roux lichtbruin begint te kleuren en de typische “biscuitgeur” ontstaat.
Schenk de melk erbij en breng al roerend aan de kook.
Laat dit zo’n 10 minuten op laag vuur zachtjes garen. Roer regelmatig!
Breng de roux op smaak met nootmuskaat, peper en zout.

Schenk de saus over de lasagne.
Bestrooi als laatste met de geraspte kaas en zet de schaal in het midden van de oven.
Bak de lasagne in circa 30 minuten gaar en goudbruin.

Lekker met een frisse salade van veldsla, radijs en cherrytomaatjes.

Albóndigas con picada de almendra

 

Land van de uitbundige zon, klepperende castagnetten, melancholieke fado’s en vurig temperament. Van hoogvlaktes en bergketens. De Taag en de Duero. Van de siësta. De paella. Vermaledijde torero’s. En het omgekeerde vraagteken. Ik heb het natuurlijk over Spanje. Mediterraan land dat veel toeristen trekt.

Maar laat ik vooral de nationale trots niet vergeten: hun uitgelezen sortering tapas. Kleine, hapklare gerechtjes die je gepresenteerd krijgt bij je wijntje (of sherry, de fino graag) en die een afspiegeling vormen van de authentieke, Spaanse keuken. Door deze samen te voegen met de vier eerder genoemde elementen, heb je per direct een instant vakantiegevoel te pakken.

En dat is precies wat ik wil op dit moment. Een lange, zorgeloze vakantie. Met overdadig veel zon, zee en fijne hapjes. Het zit er even niet in. Niet getreurd echter, dan breng ik de costa del sol toch gewoon naar Zeeland? Fris, blauw water is het probleem niet. Permanent aanwezig hier. Qua zonuren kent de Zeeuwse provincie het hoogste aantal per jaar. Fadomuziek kan ik uit mijn luidsprekers laten galmen. Zit ik alleen nog met die lekkere hapjes.

Daarvoor pak ik naar één van mijn oudste kookboeken: De Spaanse keuken van Penelope Casas. Alleen de naam al zorgt voor prettige associaties. Hoewel ik er al veel recepten uit heb gemaakt, was de albóndigas met amandelsaus deze eer nog niet ten beurt gevallen. Op naar de keuken.
Off we go ….

Ingrediënten voor de gehaktballetjes (circa 15 à 20 stuks)
4 eetlepels gedroogd broodkruim (of panko)
4 eetlepels kippenbouillon
450 gr h.o.h. gehakt
1 eetl peterselie, fijngehakt
2 teentjes knoflook, fijngehakt
2 eetl gedroogde Spaanse bergham, capicollo of Parmaham, fijngehakt
½ tl zout
versgemalen peper
1 ei, losgeklopt
bloem om te bestuiven

voor de saus:
2 eetl olijfolie
3 eetl ui, fijngehakt
2 eetl tomaat, ontveld en fijngehakt
4 eetl droge witte wijn
8 eetl kippenbouillon
1 klein blaadje laurier
zout, versgemalen peper
1 eetl peterselie, fijngehakt
2 teentjes knoflook, fijngehakt
enkele draadjes saffraan, verkruimeld
1 eetl geblancheerde amandelen, gehakt
¼ tl pimentón
2 eetl verse of diepgevroren doperwten (deze heb ik weggelaten)

Bereidingswijze:
Week voor de balletjes het broodkruim in een grote schaal in de bouillon. Of gebruik panko.
Meng de overige ingrediënten er voorzichtig door en vorm er dan balletjes van met een doorsnede van circa 4 cm.
Bestuif de balletjes licht met bloem.
Verhit de olie in een ondiepe pan en bak hierin de gehaktballetjes aan alle kanten goudbruin bij matige warmte.

Temper de warmtebron, voeg de ui toe en laat deze glazig worden.
Voeg dan de tomaat toe en laat het geheel nog eens een paar minuten garen.
Roer de wijn, bouillon en laurier erdoor.
Breng het geheel op smaak met zout en peper, sluit de pan af en laat dit zo’n 30 minuten zachtjes pruttelen.

Stamp ondertussen in een vijzel (of met de staafmixer) de peterselie met de knoflook, een beetje zout, de saffraan, amandelen en pimentón fijn.
Voeg dit mengsel (evt. samen met de doperwten die ik niet heb gebruikt) toe aan de gehaktballetjes en laat het nog een tiental minuten pruttelen.

Let op: de saus dikt tamelijk veel in en wordt daardoor gauw te weinig. Dit kun je heel gemakkelijk oplossen door nog wat bouillon of water toe te voegen. Het maakt voor de uiteindelijke smaak echt niet veel uit.

Wees gegroet melanzane parmigiana

 

Boek staat tot schrijven als foodblog staat tot eten. Zo is het. Zonder eten is er niets. Geen leven ook vooral.

En toch zijn er niet elke dag vermeldenswaardige zaken te melden. Of brengt het leven je plotseling op totaal andere plaatsen dan in de keuken. Plaatsen die, naast al het kostelijke, smakelijke, verrukkelijke, appetijtelijke en zalige dat ik graag deel met jullie, zo bijzonder zijn dat ik ze jullie niet wil onthouden.

Gisteren was ik in Lourdes. Het was er winderig en ondanks de acht graden die Piet Paulusma ons beloofd had, verrekte koud. Ik zag de grot waarin Maria verscheen en was vol verwondering dat ik haar nooit eerder gezien had daar. Er was een robuust hek en een glazen deur. Eigenzinnig als altijd voelde ik aan het hek. Met veel gepiep en geknars ging het open. Zo ook de deur. Eenmaal binnen deed ik, zoals het een goed katholiek opgevoed meisje betaamt, een cent in het offerblok en stak een kaarsje aan. Opdat er overal ter wereld voldoende te eten mag zijn. Een wens die waarschijnlijk in het rijke Roomse leven prominenter aanwezig is dan in welk ander geloof dan ook. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie. Of zoiets.

 

Dankzij de supersnelle Thalys was ik ’s avonds ruimschoots op tijd thuis voor de avondmaaltijd. Alwaar er een geslaagde variatie op de beroemde melanzane parmigiana gereed stond. Met gebakken aubergine, tomatensaus, paprika, wortel en rijkelijk belegd met feta. Niet geheel authentiek, maar wel ér-rúg lekker. Nadat ik twee porties met smaak verorberd had, likte ik mijn vork nog eens grondig af en kreeg bijkans een onbedwingbare neiging om met gevouwen handen een Weesgegroetje te prevelen. Exact zoals pakweg veertig geleden in alle Katholieke gezinnen vóór en na de maaltijd de gewoonte was. Dat niemand kon verstaan wat je precies in je gebedje uitsprak, deed niet ter zake. De bedoeling erachter was duidelijk: bedanken voor de ons toebedeelde overvloed.

Er diende overigens voor nóg een heleboel dingen gebeden te worden. Voor de zaligheid der overledenen, om schuld te belijden voor zondig gedrag en vooral ook om alle noden en behoeften van de hulpeloze medemens te ledigen. Het zou ons stuk voor stuk schaapjes maken die een warm welkom in het hiernamaals te wachten stond. Dat we in ruil daarvoor vrijdags geen vlees mochten eten en veertig dagen voorafgaand aan Pasen als kind elk snoepje in een trommeltje moesten bewaren, laat ik gemakshalve maar even buiten beschouwing. (ja, jullie horen het goed, mijn cynisme voert hier de boventoon).

Terug naar het heden. Ik mag niet liegen van meneer kapelaan. Natuurlijk was ik niet echt in Lourdes. Maar zeg nu zelf: zie jij de verschillen op de foto? Deze plaatjes zijn geschoten in Heinkenszand, op zo'n 10 kilometer van mijn woonplaats. Hoewel ik er talloze malen langs moet zijn gereden met de auto,  werd mijn bewustzijn pas echt geprikkeld door er een artikel over te lezen in een boekje met interessante Zeeuwse plekjes. Een mens kan kennelijk blind zijn voor allerhande zaken die voor het oprapen liggen.

 

Voor iedereen die na dit triviale geneuzel met een vertwijfeld gevoel blijft zitten: waar blijft nu in naam van Maria het recept van die heilige melanzane parmigiana? Nou, kijk, ik doe het al vele jaren op mijn eigen manier, maar als je er echt een culinair verantwoorde draai aan wilt geven, maak het dan zoals Janneke Vreugdenhil het doet in haar laatste boek I ♥ groente. Succes gegarandeerd! Noot: in de winter kun je bijna geen smakelijke tomaten kopen, gebruik dan gewoon de beste tomaten uit blik die je krijgen kunt.

 

Voor 2  personen 

 

Ingrediënten:

750 g tomaten, in kwarten

1 ui, grofgesneden
een flinke handvol verse basilicumblaadjes
2 el olijfolie
2 aubergines, in lange plakken
extra vergine olijfolie
100 g provolone (of mozzarella), in plakjes
2 hardgekookte eieren, gepeld en in plakjes
75 g Parmezaanse kaas, geraspt

 

Bereidingswijze:

Doe de tomaten, ui en de helft van de basilicum in een pan, voeg 100 ml water toe, breng aan de kook en laat op laag vuur, afgedekt, 15 minuten koken.

Werk de tomaten door een roerzeef.
Doe terug in de pan en laat op hoog vuur, al roerend, nog 5 minuten koken zodat de saus een beetje indikt.
De bedoeling is dat je ongeveer 400 ml saus overhoudt.
Maak op smaak met 1 eetlepel olijfolie, zout en versgemalen peper.

Verhit een grillpan en rooster de aubergineplakken tot ze aan beide kanten een donker streeppatroon vertonen.
Als alle aubergineplakken gegrild zijn, meng je er 1 eetlepel olijfolie en wat zout en peper door.

Verwarm de oven op 180 graden.

Schenk een laagje tomatensaus over de bodem van een ingevette ovenschaal (met een diameter van ongeveer 18 x 24 cm).
Verdeel hierover een deel van de aubergineplakken.
Verdeel er vervolgens een deel van de provolone, plakjes ei en de rest van de basilicum over en bestrooi met een deel van de parmezaan.
Dek af met een tweede laag tomatensaus, waarop je weer een laag aubergines legt enzovoort. Net als bij lasagne.
Zorg dat de bovenste laag uit tomatensaus bestaat en bestrooi die royaal met Parmezaanse kaas.
Bak het gerecht ongeveer een half uur in de oven.
Serveer lauwwarm of op kamertemperatuur.


Bron: I ♥ groente - Janneke Vreugdenhil

Spaghetti à la puttanesca

Uit je comfort zone stappen, is zoiets als links gaan schrijven, terwijl je rechtshandig bent. Moeilijk, ingewikkeld en je gevoel zegt je dat je onnodig veel tijd aan het verspillen bent. En toch, ondanks dat je comfort zone zo heerlijk veilig en vertrouwd voelt, is het goed om er je zo af en toe eens aan te (willen) onttrekken. Dat geldt voor een heleboel gebieden, maar zeker ook voor je culinaire uitspattingen. In de toekomst (o, lieve God, laat het nog even duren) wil ik echt nog wel proberen de pen in de linkerhand te nemen. A man has to do what a man has to do. Of zoiets. Zo heb ik bijv. nog nooit kreeft gekookt. Nog nimmernie een runder- of varkenstong in de pan gehad. Laat staan orgaanvlees. Maar ook minder weirde zaken als tofu of tahoe, heb ik tot nu toe rustig op hun plekje laten liggen in de winkel.

Niet dat ik een watje ben of zo. Gefrituurde sprinkhanen, gebakken hersenen, dikke pensworst, het is allemaal al een keer de revue gepasseerd. Het ontbreekt me alleen aan lef om enge zaken zelf ter hand te nemen. Sorry, wat zeg je? Oké, dan ben ik wél een watje. Ook goed.

Op een mooie dag sal alles reg kom. Heus. Hoop ik in elk geval. Maar vandaag nog even niet. Vandaag blijf ik heerlijk comfortabel rond dobberen in mijn vertrouwde eetvijvertje. Pasta. O, zo vaak op het menu in huize Eetplezier. Maar dan wel met een “hoerige” twist. Het verhaal gaat dat deze eenvoudige “rotzooipasta” door de hardwerkende dames in de bordelen van Napels, veelvuldig werd verorberd. Het is goedkoop, snel te bereiden en goed vullend om het zware werk aan te kunnen. Klinkt ook best als een spannend gerecht, toch?

Spaghetti à la Puttanesca (4 personen)

Ingrediënten:
olijfolie
1 grote ui, gesnipperd
25 gr ansjovisfilets (liefst die mooie roze, in glazen potjes)
3 tenen knoflook, geplet
125 ml rode wijn
400 gr gepelde tomaten uit blik (nog liever verse), in stukken gesneden
150 gr zwarte olijven (ik gebruikte Taggiasche)
60 gr kappertjes, gewassen en uitgelekt
handvol platte peterselie, fijngehakt
sap ½ citroen
zout
suiker naar wens
2 rode chilipepers, zonder zaad en heel fijn gesneden
400 gr spaghetti

Bereidingswijze
Verhit wat olijfolie in een anti-aanbakpan en fruit de uit in 6-8 minuten glazig.
Voeg de ansjovis toe en prak de filets licht met een vork.
Voeg de geplette tenen knoflook toe en fruit ze 3-4 minuten mee.

Schenk de wijn erbij en laat hem inkoken terwijl je de aanbaksels los schraapt.
Voeg de tomaten, olijven en circa 35 gram kappertjes toe.
Roer alles door elkaar en stoof het geheel in 5 minuten op laag vuur.
Voeg de helft van de peterselie en een kneepje citroensap toe.
Breng de saus in balans met een beetje zout en suiker (maar alleen indien nodig, want de kappertjes en de olijven zijn al behoorlijk zout).
Roer de helft van de fijngesneden chilipepers erdoor.
Laat de saus nog een vijftal minuten pruttelen, tot alle smaken goed vermengd zijn.

Kook ondertussen de pasta in flink gezouten kokend  water al dente.
Giet hem af en roer door de saus.
Nu kun je de rest van de kappertjes droogdeppen met een theedoek en krokant bakken. Heb ik niet gedaan.

Garneer alles met de krokante kappertjes, citroenrasp en de rest van de fijngesneden peterselie en chilipeper.

Bron: 100 beste recepten - Matt Preston

Couscous salade

"

Het “rulle” van traditionele couscous vind ik anno 2013 niet meer aangenaam in mijn mond. Dat is vreemd, want tijdens een uitwisselingsreis met Franse mensen in 1982, was het de meeste fantastische maaltijd die ik ooit had gegeten. Misschien kwam het omdat Man en ik voor de allereerste keer snoepten van alle geneugten van het Franse land. Zo was er die avond, waarop we uitgenodigd werden om, samen met Marokkanen en Algerijnen, de traditionele couscous met zeven groenten te nuttigen. We stonden er als een kat in een vreemd pakhuis. Wat wisten wij in die tijd van vreemde culturen; van anderstalige, maar vooral van anders étende medemensen? Multi-culti was nog geen ingeburgerde term.

Met verbazing keken we naar het eindeloos fijnwrijven van de couscous tussen de koele handen van de fleurig geklede vrouwen en het nauwgezet rangschikken van alle groenten. Intussen was het een kakefonie van jewelste! Ik heb nog nooit zo veel en vooral ook zo drúk horen praten. Het werd een feest dat zijn weerga niet kende. Het eten was smakelijk, kruidig, verrukkelijk, de mensen om ons heen vrolijk en innemend. Er werd gelachen, gedanst en gedeeld.

Gelukkig is er in de loop der tijd in Nederland, met name op eetgebied, veel veranderd. De Honig macaroni van weleer heeft plaats gemaakt voor orecchiette en pappardelle; basilicum is net zo vanzelfsprekend geworden als de traditionele peterselie en de aardappelen zijn vervangen door exotisch klinkende namen als bulgur en quinoa.

Couscous, dus. Ook voor de “rulheid” daarvan is een oplossing gevonden. Alfez heeft een parelcouscous op de markt gebracht en die geeft een fijne bite. Heerlijk spul om een salade mee te maken.

Couscoussalade voor 2 personen:

3 stengels bosui, in ringetjes
200 gr. sugar snaps, kort geblancheerd en in stukjes
een handvol zwarte olijven, in dunne plakjes
vier Roma- of Tasty Tom tomaten, ontdaan van zaad, in stukjes
handvol basilicum, in dunne reepjes
handvol munt, in dunne reepjes
150 gr fetakaas, verkruimeld

Maak een dressing van je beste olijfolie, mosterd, peper zout, citroensap. En schep alles door elkaar.

Rommelpot

Ik zou best anders willen, maar de waarheid dwingt mij te zeggen dat ik soms behoorlijk wanordelijk gedrag ten toon weet te spreiden. Ja, óók met betrekking tot de maaltijden. Ons dagelijks eten dus. Ben ik soms weken achtereen in the mood om dagenlang braaf een heuse eetplanning te maken, met hetzelfde gemak kan ik mezelf in slaap sussen met de geruststellende aanblik van een overvolle koelkast. Valt altijd wel een gerecht van te maken. En zo sukkelen ik en mijn culi-ego kalmpjes de “makkelijk-aan-modus” in.

Waarna ik, op die zonnige zondagmiddag, moet vaststellen dat ik weliswaar buffelmozzarella en smakelijke tomaten voorhanden heb (mocht ik een salade caprese willen maken), maar geen basilicum. Dat ik prei, ui, verse kruiden en spek in voorraad heb (voor een voedzame aardappel-preisoep), maar geen aardappelen. Dat er dieppaarse, rijpe aubergines glanzend liggen te loeren naast de komkommer, de verse knoflook en de Turkse yoghurt (voor herhaling vatbaar: auberginekaviaar op een pitabroodje, met sla, tomaat en lekker veel tzatzikisaus) maar dat de pitabroodjes pardoes verdwenen blijken te zijn.

Goed, daar zit je dan, met je hoofd vol ideeën en een lege tafel. Gelukkig is er dan de nieuwe winkelsluitingswet die uitkomst biedt. Zelfs in Zeeland mogen bepaalde supermarkten (die zich zo nodig de naam van een groot, grijs beest met een slurf hebben weten toe te eigenen) op de Grote Rustdag hun deuren open stellen voor heidenen als ik. Ik schrijf 14.30 uur.

Op naar deze foodmarket dan maar. Ter plekke zie ik opvallend weinig activiteit. Hmmm, ik geloof in mezelf, dus toch maar eens voor de deur gaan staan. Geen enkele reactie. Het geel-zwarte bordje naast de deur vermeldt dat de openingstijden op zondag van 16.00 tot 20.00 uur gelden. Grrrrrrrrr…....

Eenmaal thuis, - met een tas vol frustraties – doe ik mijn verhaal bij mijn eigen Huispsycholoog. Hij kijkt me ietwat meewarig aan en roept kalm: dan eten we toch gewoon brood. Met sla of zo. Maak toch niet zo’n punt van dat eten. Die Man van mij is gemakkelijk. Heel gemakkelijk. Maar een armzalig bammetje met een al even armetierig blaadje sla, eventueel aangevuld met een plakje tomaat, is toch echt mijn eer te na. Dus rommel ik een soort van salade caprese in elkaar. Zonder het meest essentiële onderdeel, jawel: de basilicum.

Dan wil ik daarvan óók nog per se een foto maken. Waarom? Ook geen idee eigenlijk. Op die foto ontdek ik een soort van chaotische wildplukkerij.  De jongens en meisjes bij het gerespecteerde Foodgawker zouden bij het aanschouwen van zoveel onbenul, driedubbeldikke zuchten slaken. Maar goed, in enkele uren voltrekt zich dergelijk rampspoed en gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer.

En dan nu de hamvraag. Wat wil ik met dit geneuzel nu eigenlijk allemaal wereldkundig maken? Dat een mens niet zonder gedegen planning kan? Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald? Van dik hout zaagt men planken? Ik heb er lang over nagedacht en kwam tot de volgende conclusie. Dit gaat over Olifanten en muggen. Of specifieker nog: het omgekeerde. Waarvan akte.

Griekse salade met een geheim

Een goede Griekse salade, geflankeerd door een glaasje ijskoude rosé, is bijzonder geschikt om op een bloedhete dag loom en ietwat slaperig op te peuzelen. Zorg er wel voor dat alle ingrediënten van onberispelijke kwaliteit zijn, zoals smakelijke roma-tomaatjes, extra vergine (Griekse) olijfolie, Romeinse sla, sappige zwarte olijven (ik koop altijd die van Drossa), knisperend Maldon zeezout en uiteraard authentieke feta. Bij de Islamitische winkel is die volop voorradig.

Het geheim zit hem in het marineren van de rode ui in rode wijnazijn. Je weet niet wat je proeft. In plaats van de typische, scherpe uiensmaak ontwikkelt zich onder invloed van het zuur een milde, welhaast zoete smaak. In haar boek "Voor altijd zomer" onthult Nigella Lawson op pagina 62 de volgende magische werkwijze. Pel de ui en snijd hem in flinterdunne plakjes. Strooi er de gedroogde oregano en wat peper over. Giet er 1 eetlepel rode wijnazijn en 1 eetlepel olijfolie over. Stiekem voeg ik altijd nog een klein beetje suiker toe. Hussel alles goed dooreen, dek af met plasticfolie en laat het mengsel minimaal 2 uur staan, liefst langer. Daarna is de karmozijnen kleur van de rode ui getransformeerd tot een helder paars. Sinds ik deze truc ken, gebruik ik hem altijd.

Afgezien van de ui, kun je het best alles kort voor het aan tafel gaan afmaken. Ontvel de tomaten, snijd ze in vieren. Was de sla en scheur die in grove stukken. Snijd de venkel of komkommer in dunne plakjes. Schik alles op een ruime, platte schaal, inclusief de gemarineerde ui.  Voeg vervolgens de olijven en de in brokken gesneden feta toe. Maak een dressing van olijfolie, citroensap, mosterd, peper, zout en een druppeltje honing. Druppel die op je bord erover. Lekker met grof boerenbrood of een warm stokbroodje!

Ingrediënten:
1 rode ui
1 eetl gedroogde oregano
peper
1 eetlepel rode wijnazijn
1 dl olijfolie extra vergine
5 tomaten
1 theelepel suiker
Maldon zeezout
2 kropjes Romeinse sla (of little gem)
1 venkelknol (of wanneer je dit niet graag eet: komkommer)
125 gr ontpitte zwarte olijven
400 gr feta
sap van een halve citroen

Hartige clafoutis met groente en kerstomaatjes

 

Clafoutis is een luchtig Frans gebak uit de regio Limousin. Van oorsprong is het een zoet nagerecht met kersen, maar ook in Frankrijk kennen ze volop hartige varianten van het gerecht.

Ik heb er zo mijn eigen draai aan gegeven. En om teleurstellingen te voorkomen heb ik voor het perfecte beslag even stiekem gekoekeloerd bij Lisette op http://www.onzefransekeuken.nl/2012/06/hartige-clafoutis-met-kerstomaten.html.  Zij woont in Frankrijk, heeft daar een chambres & table d'hôtes en kookt elke dag voor haar gasten. Ik was gerustgesteld. Alle hoeveelheden die zij gebruikte, waren zoals ik ze in mijn hoofd had. Off we go.

Ingrediënten
2 eetl olijfolie
50 - 100 gr spekreepjes (naar smaak)
3 sjalotjes, fijngehakt
1 teen knoflook, fijngehakt
2 stengels bleekselderij, in kleine stukjes
200-400 gr groente in stukjes (groene asperges, sugar snaps, wortel, champignons, broccoli)
6 - 8 kerstomaatjes, gehalveerd
kruiden naar smaak (optioneel)

3 eieren
125 gr bloem
250 ml melk
40 gr Parmezaanse kaas

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 175°.
Verhit in een koekenpan de olijfolie en bak de spekreepjes uit.
Fruit de sjalotjes.
Bak daarna de bleekselderij en de andere groente.
Voeg als laatste de knoflook toe en breng op smaak met peper en zout.

Klop met een mixer de eieren met de bloem door elkaar.
Voeg al kloppend circa 200 ml. melk toe tot er een glad beslag ontstaat.
Voeg peper toe en eventueel wat kruiden zoals tijm of bieslook.

Verdeel het groentemengsel over een ingevette quichevorm.
Strooi er de Parmezaanse kaas overheen.
Schenk het beslag erover.
Leg de gehalveerde kerstomaatjes met het snijvlak naar boven voorzichtig op het beslag.
Bak de clafoutis in circa 45 minuten gaar en bruin.
Laat hem vijf minuten afkoelen tot hij lauwwarm is. Hij is dan prima te snijden.
Heerlijk met een salade, maar je kunt deze clafoutis ook goed serveren als borrelhapje. Snijd hem dan in kleintje puntjes.

Summertime (and the livin' is easy)

One of these mornings
You're going to rise up singing
Then you'll spread your wings
And you'll take to the sky

 

Bikinilijnen in de sneeuw

Ik heb eindeloos veel geduld, al zeg ik het zelf. Probeer altijd tolerant te zijn, niet te snel te oordelen en de aardse zaken die bij het leven horen, van de luchtige kant te benaderen. Want alles is relatief. Zonder zon geen schaduw, etc.

Maar als ik - en gelukkig ben ik niet alleen – na vijf maanden druilerige somberheid eindelijk eens een sprankje ZON wil voelen, gewoon omdat we daar met z’n allen zo broodnodig aan toe zijn en het gaat doodleuk sneeuwen, dan wordt het zelfs mij te veel. Herkent er iemand dit gevoel misschien?

Stampvoeten, naar het reisbureau hollen met in je hoofd 10 dagen Canarische Eilanden, alle wollen dekentjes die zich in je huis bevinden verzamelen om je er voor eeuwig in te wikkelen? Je beste pruilgezicht opzetten. Met een frons die door geen Botox-injectie meer valt weg te werken, een ketel water opzetten. Voor de meest hete thee die maar mogelijk is. Of een beker chocomel met scheepsladingen koekjes. Die allemaal op moeten. Je wegfrommelen in het verste hoekje van de bank. Om iedereen die te dicht in je buurt komt, toe te snauwen dat de bank van jou is. En van niemand anders. En ja, dat geldt óók voor de wollen dekentjes en de koekjes.

Om in deze gemoedstoestand sla te gaan eten, is zeer waarschijnlijk de Goden verzoeken. Maakt me mooi niet meer uit. De eerstkomende vijf dagen blijft het toch dekentjesweer volgens alle weervoorspellers. Dus husselde ik veldsla, eetrijpe avocado, zoete pruimtomaatjes en pittige feta door elkaar en at daarbij een heel stokbrood op. Met dikke lagen roomboter. Geeft niks. Want onder al die dekentjes zijn je love-handles toch voor iedereen onzichtbaar. Dag lieve mensen, ik kruip weer snel terug in mijn warme coconnetje ….

Chili sin (of con) carne

 

Chili is één van die gerechten die ik steevast vergeet als ik wanhopig op zoek ben naar de invulling voor de avondmaaltijd. Terwijl Man en ik het toch echt heel graag eten. Liefst met rijst. En wat salade voor de frissigheid.

Ook heel fijn: dit gerecht is supergemakkelijk om te te toveren van de normale (dus met gehakt) naar de vegetarische versie. Aan dit recept heb ik nog wel een grote ui toegevoegd. Voor de smaak.
De paprikamix heeft Appie aan andere klanten mogen verkopen. Als één rode paprika € 0,49 kost en de driekleurige mix € 1,79, dan kies ik simpelweg voor drie rode. Sorry, meneer Heijn, ik let op de kleintjes.

Ingrediënten:
1 eetl. zonnebloemolie
1 teen knoflook, fijngehakt
(optioneel: 1 ui, fijngesnipperd)
1 schaal vegetarisch gehakt (AH Vega) 175 gr (of h.o.h. gehakt)
1 theel. paprikapoeder
2 theel. gemalen komijn
½ theel. chilipeper uit de molen
1 zak paprikamix (3 stuks)
2 pakjes tomato frito (tomatensaus à 350 gr)
1 blikje mais, uitgelekt
2 blikken chilibonen (400 gr), uitgelekt
crème fraîche

Bereidingswijze:
Verhit de olie in een hapjespan en fruit de knoflook 1 minuut.
Voeg het (vegetarische) gehakt, de paprikapoeder, komijn en chilipoeder toe en bak op middelhoog vuur.
Schep regelmatig om.
Halveer ondertussen de paprika’s en verwijder de zaadlijsten.
Snijd het vruchtvlees in blokjes.
Voeg toe aan het mengsel en bak 5 minuten.
Doe de tomato frito erbij en laat op een laag vuur zachtjes koken.
Voeg de mais en bonen toe, schep om en warm nog 3 minuten door.
Verdeel de chili over de borden en schep er een fikse lepel crème fraîche op.
Bestrooi naar smaak met geraspte belegen kaas.

Bron: Allerhande december 2012

Pita-pizza's - Jeroen Meus

Ingrediënten (voor 4 personen):

8 (grote) pitabroodjes

voor de tomatensaus:
1 ui
1 teentje knoflook
400 g tomatenstukjes in blik
80 g tomatenpuree (geconcentreerd)
een snuif oregano of Provençaalse kruiden
peper
zout

toppings voor de pizza's:
1 bosje rucola
250 gr gekookte ham
250 gr buffel mozzarella
200 g gemalen kaas (Emmentaler)

Bereidingswijze:
de tomatensaus:
Pel en halveer de ui. Snipper de ui in fijne stukjes.
Schenk een scheutje olijfolie in een stoofpot. Laat de olie heet worden en stoof er de uisnippers in, op een matig vuur.
Pel de knoflook, snij de teen in stukjes en plet ze tot pulp. Laat de pulp meestoven met de ui.
Voeg een flinke snuif gedroogde oregano (of Provençaalse kruiden) toe.
Doe de geconcentreerde tomatenpuree in de pot, roer en laat de rauwe smaak er uitbakken.
Giet de tomatenstukjes in de pot. Proef even en kruid de saus met wat peper en zout.
Laat de saus 10 tot 15 minuten op een zacht vuur pruttelen en de dikke saus gebruiksklaar.

de toppings voor de pizza's:
Spoel de rucola schoon en laat de blaadjes goed uitlekken.
Snij de bol mozzarella eerst in plakjes, en vervolgens in kleine dobbelstenen.
Snijd de ham in blokjes van ong. 0,5 tot 1 cm breed.
Neem de gemalen kaas erbij.

Afwerken van de pizza’s:
Verwarm de oven voor op een hoge temperatuur. 220°C is ideaal.
Snij de dikke pitabroodjes in twee helften. Gebruik een broodmes om het broodje rondomrond open te snijden. Uit elk broodje haal je op die manier twee pizzabodems, elk met een gebakken kant en een zachte kant.
Leg een dubbel vel aluminiumfolie op je werkplank. Druppel er een beetje olijfolie over, en smeer dit uit. Gebruik hiervoor bv. een keukenpenseel.
Leg een (half) pitabroodje op de ingevette folie. Leg altijd de zachte zijde naar boven.
Smeer een lepel van de tomatensaus over het broodje.
Strooi er hamblokjes en dobbelsteentjes mozzarella over.
Werk elke pita-pizza af met wat gemalen kaas.
Bak de pizza’s in de gloeiend hete oven op 220°C. Een pizza is klaar na zo’n 8 tot 10 minuten.
Strooi een beetje frisse rucola op elke kleine pita-pizza en serveer meteen.

Bron: Dagelijkse Kost - Jeroen Meus

Dorade mediterranée (met aardappelen, olijven, tomaten en kruiden)

Voor 4-6 personen

Ingrediënten
4 laurierbladeren
2 grote, milde uien, in dunne plakken
2 grote aardappelen, geschild in plakjes van 3 mm
circa 1,5 dl olijfolie
takjes verse tijm
900 gr rijpe trostomaten
900 gr dorade of red snapper (uitgehaald en geschubd)
4 schijfjes citroen
4 tenen knoflook, licht gekneusd
15 gr oregano
70 gr zwarte olijven
5 eetl witte wijn
15 gr verse basilicum, in sliertjes
1 citroen, in dikke schijfjes
zout en peper

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 220°.
Bekleed een ovenschaal met de laurierbladeren.
Schik er om en om de ui en aardappelen in laagjes in en besprenkel elke laag met 5 eetlepels olijfolie.
Bestrooi ook met de tijm en zout en peper.
Zet 40-45 minuten onafgedekt in de oven, waarbij je twee keer met de olie bedruipt.

Blancheer intussen de tomaten en verwijder de velletjes. Snijd ze in vieren.
Wrijf de buikholte van de vis in met citroen en bestrooi met zout en peper.
Doe 2-3 schijfjes citroen, de tenen knoflook, oregano en 1 eetlepel olijfolie in de buikholte.
Leg de vis op de warme aardappelen, bestrooi met peper en zout en bedek met een laag tomaten en de rest van de oregano en de olijven.
Bedruip goed met het nat in de schaal en giet er de witte wijn en de overgebleven 4 eetlepels olijfolie over.
Dek de schaal af en zet hem dan nog 35 minuten in de oven.

Serveer uit de schaal aan tafel en schep wat saus over elke portie.
Optioneel: rooster schijfjes citroen en garneer daarmee de vis zodra deze gaar is.

Noot van mezelf:
Man en ik hebben van deze schotel gesmuld. Fijn, blank visvlees en heerlijke kruiden. Ik heb geen olijven gebruikt. Niet omdat ik ze niet lust, maar omdat ik bang was dat daarmee het gerecht te zout werd. In plaats van basilicum heb ik verse dille gebruikt. Ook erg lekker. Dorade is een vis met veel graten. Als je ze echter behoedzaam fileert (lepel, achterkant mes) kun je veel ongemak voorkomen.
De recepten uit het kookboek De complet kok zijn me heel dierbaar. Ze zijn heel precies samengesteld en vanwege de duidelijke taal die gebruikt wordt, mislukken de gerechten nooit.
Lyn Hall is de allerbeste kooklerares, zegt Michel Roux, zelf ook geen groentje op kookgebied.

Noot van Lyn Hall:
In deze maaltijdschotel zijn alle smaken door de olijfolie, wijn en sappen met elkaar vermengd. Braad het zo mogelijk in een grote, diepe cocotte met een zwaar deksel. Je kunt er ook een met folie afgedekte braadpan voor gebruiken.
Een beetje meer of minder groenten en kruiden maakt voor het resultaat weinig verschil. Kies wel het beste dat er die dag te koop is!
Na de bereiding zal het visvlees gemakkelijk van de graat komen. Gebruik er een scherpe lepel, een lasagneschep of een speciale serveerspatel voor.
Je kunt de aardappelen uren van tevoren bereiden en laten afkoelen en in de koelkast bewaren. Reken 20 minuten extra voor de kooktijd ter compensatie van de kou van de voorgebakken aardappelen.

Bron: De complete kok – Lyn Hall

Het rood van ....

♫♫Vandaag is rood. Wat rood hoort te zij-hijn ♫♫

Het rood van rode uien en van rijpe tomaten. In huize Eetplezier wordt vandaag tomatensaus gemaakt. Meerdere porties om in te vriezen. Bereid op mijn eigen manier. Langzaam veel uien fruiten, daarna veel fijngewreven knoflook toevoegen, de tomaten emonderen (in kokend water leggen, elf seconden wachten, in koud water laten schrikken, het velletje eraf halen), daarna kapot snijden en bij de uien voegen. Zout, peper, cayennepeper, verse tijm, oregano en een scheut gembersiroop toevoegen. En maar laten laten pruttelen. Zo lang mogelijk. Ja hoor, er kan nog veel meer in; ik weet het. Gedroogde pepertjes bijvoorbeeld. Maar ik doe het zo.
Het is leuk werk dit. Je hoeft er niet bij na te denken. Perfect om bij te zingen:

♫♫ Gooi de loper uit ….. En drink een goed glas wijn …..Pluk de dag want het kan zo ineens de laatste zijn …..  Vandaag is rood gewoon weer liefde tussen jou en mij ♫♫

Salade caprese, maar dan anders

Druk. Warm. Pijn. Doodmoe.

Sla. Tomaten. Avocado. Buffelmozzarella. Pijnboompitjes. Olijfolie.

Eten. Exit.

Griekse salade

Summertime! And the livin’ is easy.

Of: hoe gemakkelijk eten kan zijn. Men neme: sla, snoeptomaatjes, uitje, avocado, feta (uitsluitend die uit de Turkse winkel, al het andere witte-kaas-ongerief zou verboden moeten worden), olijven, pijnboompitjes en huisgemaakte dressing. En kijk zelf maar wat je er allemaal mee doet. Blokjes, schijfjes, scheuren, snijden, het maakt niet uit, vandaag mag alles.

Wijntje inschenken. Broodje afbakken of roosteren. Et voila, zou Cas zeggen. De gemoedelijkste kok aller tijden. Hij ruste in vrede.

Minestronesoep - Jeroen Meus

Als de zon niet naar ons wil komen, zullen wij noodgedwongen zelf de roodkoperen ploert moeten opzoeken. Dromend van zonbeschenen, glooiende hellingen, klaterende watertjes en hemelsblauwe luchten, compenseer ik het gebrek aan warmte door een gigapan vol gouden zonnestralen te maken. 
The Italian way to make an instant-summer ….

Ingrediënten
3 liter groentebouillon of kippenbouillon
150 g droge witte bonen, geweekt (optioneel, ik hoef ze niet zo nodig))
200 g zout of gerookt spek (of bacon)
1 dikke ui
1 teentje knoflook
2 stevige wortels
2 stengels bleekselderij
3 aardappelen (bij voorkeur vastkokend)
1 courgette
200 g erwten (vers of diepvries)
150 g sperzieboontjes
1⁄4 witte kool (ook eruit gelaten)
1 bussel peterselie
4 blaadjes laurier
4 blaadjes verse salie
verse tijm
80 g tomatenpuree (geconcentreerd)
400 g tomatenstukjes in blik
150 g Parmezaanse kaas (blok)
150 g spaghetti (of pasta naar keuze)
1 scheutje olijfolie
 peper/zout

Bereidingswijze
Wie graag witte boontjes in de minestrone eet, weekt de bonen best ruim vooraf. Doe dat zo’n 12 uur op voorhand (bekijk de aanwijzingen op de verpakking).
Zorg vooraf voor de verse groenten- of kippenbouillon.Snij de meeste groenten in kleine, maar geen té fijne stukjes. In een minestrone mogen de diverse groenten herkenbaar blijven. Ze zorgen voor wat extra beet in de soep. Groenten waar mogelijk aarde of zand aan kleeft, was je vooraf in voldoende koud water.

Snijd de ui en de bleekselderij in hapklare stukjes.
Zet een ruime stoofpot of een soeppan op een matig vuur.
Verhit hierin een scheutje olijfolie.
Stoof eerst de stukjes ui en de selder.
Voeg ook de gepelde en geplette knoflook toe.
Roer regelmatig even in de pot tijdens het koken.
Schil de wortels, snij ze in stukjes en doe ze in de pot.

Rol de sneetjes spek of bacon op en snij ze in reepjes. Laat het vlees meestoven. (Verwijder vooraf het spekzwoerd en mogelijke stukjes kraakbeen.)
Snipper de witte kool in reepjes. Schil de aardappelen en snij ze in kubusjes. Voeg alles bij de stovende groenten.

Bind een bouquet garni of kruidentuiltje samen, met daarin enkele blaadjes laurier, enkele takjes tijm, wat peterseliestengels en een paar blaadjes salie.
Voeg de geconcentreerde tomatenpuree toe. Roer de puree onder de groenten en laat alles nog een paar minuten stoven om een zoetere en zachte smaak te verkrijgen.
Voeg ook de ingeblikte tomatenstukjes toe, samen met de geweekte witte bonen.
Schenk de groentebouillon bij de groenten, roer de soep om en laat ze pruttelen op een zacht vuur.

Nu is het de beurt aan de zachtere groenten.
Snij of breek de topjes van de sperzieboontjes. Snij ze vervolgens in stukken van zo’n 3 cm lang.
Snij de courgette in blokjes. Laat ook deze groenten meestoven in de soep.
Ook de erwten mogen meegaren. Gebruik gerust wat diepvrieserwtjes (of kies voor verse).
Plaats het deksel op de pot. Laat de minestrone een uurtje op smaak komen op een zacht vuur.

Breek de droge spaghettislierten in stukjes van zo’n 5 cm lang. Laat de pasta meekoken tot ze beetgaar is.
Proef de soep en kruid ze naar smaak met peper van de molen en wat zout.
Snipper de verse peterselie in fijne stukjes en rasp de Parmezaanse kaas.
Serveer de minestrone in een groot diep bord en strooi er de peterselie en een portie Parmezaanse kaas over.

Bron: Dagelijkse kost – Jeroen Meus