Ontpit

 

 

Goed, zo richt je dus een mens in. Met engelengeduld

misschien wat liefde en een stofzuigerslang.

Zijn meest luie stoel voor het raam op het zuiden.

Ze doet wat spuug op haar wijsvinger en tipt brood-

kruimels van de grond, elke dag rond tweeën.

Tien ton aardappelschillen hangt woordeloos

op haar gladde rug. Ze houdt van hem want eenmaal

per week bakt hij de frites en doet zij alleen de sla.

Aangemaakt met bonus-walnootolie van AH. Hij houdt

zo erg van harde pitten. Barbecueën doen ze nooit,

ze zou niet weten wat ze op het vuur moest gooien.

 

© Nell Nijssen

 

Poupée de cire, poupée de son

Ik was negen toen opa zijn pet op de knop
van de leunstoel hing. Zijn stem leek ouder
dan voorheen.

Het kind. De auto die niet stoppen kon.
Omhoog gebogen prikkeldraad.

De naald kraste voor altijd een diepe groef
in de winnares van het Eurovisiesongfestival.

Niemand keek nog naar de kachel. Alleen ik
zag drie gebogen koppen in een breekbaar micaruitje.

Het werd stil in huis. En stervenskoud.

De muziek hoor ik nog wel eens.
Maar nooit meer zonder tik.

© Nell Nijssen (20-10-2013)

Teken van leven

 

het zal toch niet

dat jij het was
daar zittend op

dat carbolineum paaltje

vermomd als torenvalk

daar waar ik afsla

van Goes naar verderop, zag ik
wel vierentwintig vleugels
tegen een platinawit decor

jij als vogel, ik geloof
er in want had ik niet
juist daarvoor dringend
geprobeerd contact
met je te krijgen?

je nam niet op
zoals altijd