Pompoenschotel met geitenkaas

Ik heb een haat-liefdeverhouding met pompoen. Zodra de eerste exemplaren er zijn, koop ik ze veelvuldig, om na verloop van tijd altijd weer tot dezelfde conclusie te komen: eigenlijk houd ik niet van dat zachte, dat weeïge, dat babyvoedsel zonder pit.

Dus was ik sterk, in oktober, toen het pompoenseizoen aanbrak. Ik heb ze allemaal laten liggen. Geen dillema's deze herfst. Dat was de bedoeling. Tot ik een week of vier geleden een lief, klein butternutje tegenkwam. Die mocht met me mee. Ik zou wel zien. Thuis legde ik hem liefdevol in een mandje en vergat hem daarna. Tot vanmorgen. Als ik hem nu niet at, zou hij waarschijnlijk in de kliko belanden. Want wie gaat er nog pompoen bereiden als vanaf a.s. weekend de ZOMER aanbreekt?? Ik bedoel maar ....

Gelukkig bracht de knipselmap uitkomst. Toch nog wat wijzigingen aangebracht, om het niet helemaal op een babyhap te laten lijken. Pompoen en courgette in de oven geroosterd met flink olie en zeezout. De tomatensaus apart gemaakt. Daarna op de schaal erbij gedaan. Ook maar één blik kikkererwten gebruikt, dat leek me echt wel voldoende. Het smaakte best lekker, al die verschillende smaakjes, dus voor even is het weer "aan" tussen de pompoen en mij.

Ingrediënten:
1 kleine (fles)pompoen
2 eetl olijfolie
1 ui, gesnipperd
2 teentjes knoflook, fijngehakt
1 courgette, in grove stukken
2 blikken kikkererwten (à 400 gr.) uitgelekt
1 blik tomatenblokjes (à 400 gr)
2 theel. gemalen komijn
mespunt cayennepeper
2 kaneelstokjes
150 gr zachte geitenkaas, verbrokkeld

Bereidingswijze:
Pompoen schillen, pitten en zaadlijsten verwijderen en vruchtvlees in blokjes snijden.
In pan met dikke bodem de ui en knoflook enkele minuten in de olie fruiten.
Pompoen, courgette, kikkererwten, tomatenblokjes, komijn, cayennepeper en kaneelstokjes toevoegen.
Het geheel goed omscheppen.
Zout en peper naar smaak toevoegen.
Met deksel op de pan het gerecht zachtjes laten stoven tot de pompoen zacht is; af en toe even omscheppen.
Eventueel een scheutje water toevoegen als de schotel te droog dreigt te worden.
Het gerecht in een schaal scheppen en geitenkaas erover brokkelen.

Bron: AH Allerhande

Casarecce met broccoli, ansjovis en pijnboompitten

 

Ingrediënten:

40 gr gedroogd broodkruim
3 gezouten ansjovisjes of 6 ansjovisfilets op olie
zeezout en versgemalen peper
450 gr broccoli, in roosjes
1 eetl knoflookolie
4 eetl olijfolie
1 teen knoflook, fijngehakt
1 verse rode chilipeper, fijngehakt
30 gr pijnboompitten
20 gr sultana rozijnen
400 gr casarecce (moeilijk te verkrijgen, ik gebruikte cavatelli)
60 gr verse caciocavallo of pecorino
60 gr gerijpte caciocavallo of pecorino

Bereidingswijze:
Rooster het broodkruim in een droge koekenpan op halfhoog vuur mooi donkerbruin. Laat het niet verbranden!

Spoel gezouten ansjovis zorgvuldig af en dep ze droog. Haal je duim rustig onder de middengraat door om hem los te halen en trek de graat eruit. Laat ansjovisjes op olie goed uitlekken.

Breng een grote pan met gezouten water aan de kook (groot genoeg om later ook de pasta toe te voegen), doe de broccoli erin en kook hem beetgaar.
Schep de groente uit de pan (bewaar het kookvocht) en dompel hem in ijswater om het kookproces te stoppen en de groene kleur te behouden.
Giet de broccoli af, dep de roosjes droog en hak ze iets kleiner.

Verhit de knoflookolie in een pan en roer de ansjovisjes met een houten lepel erdoor tot ze zijn “gesmolten”. Pas op: laat niet verbranden! Meng het broodkruim erdoor en zet dit opzij.

Verhit de olijfolie in een grote pan en bak de knoflook en chilipeper heel kort. Voeg de broccoli toe en roerbak tot hij goed heet is, voeg zout en peper, pijnboompitten en sultana’s toe en roer alles nog een paar minuten om.

Breng het broccolikookvocht weer aan de kook, doe de pasta erin en kook deze circa 1 minuut korter dan op de verpakking staat aangegeven, zodat hij beetgaar wordt.
Giet af, bewaar een beetje van het kookvocht, en schep de pasta een minuut lang door de broccoli. Voeg zo nodig nog wat kookvocht toe om de saus iets te verdunnen.

Vermeng beide kazen en strooi ze over de pasta met de achtergehouden ansjovis  en broodkruim.

Bron: Made in Sicily – Giorgio Locatelli

Aubergine met karnemelk-yoghurtsaus - Ottolenghi

 

Dit is een voorgerecht voor 4 personen of een

hoofdgerecht voor 2 personen

Ingrediënten
2 grote lange aubergines
5 eetlepels olijfolie
1 ½ theelepel (citroen)tijmblaadjes
1 granaatappel
1 theelepel za’atar (Midden-Oosters kruidenmengsel)
maldon zeezout
zwarte peper

Karnemelk-yoghurtsaus:
1,4 dl karnemelk
100 gr dikke Griekse (of Turkse) yoghurt
1 ½ eetlepel olijfolie
1 kleine teen knoflook, fijngewreven
snufje zout

Bereidingswijze
Verhit de oven tot 200°.
Snijd de aubergines overlangs doormidden en snijd ook midden door het groene steeltje.
Maak met een klein scherp mesje drie of vier parallel lopende inkepingen in het vruchtvlees, maar laat de schil heel.
Draai de aubergines 45 graden en snijd ze weer in, zodat er een ruitpatroon ontstaat.

Leg de halve aubergines met de snijkant naar boven op een bakplaat bekleed met bakpapier.
Bestrijk ze met de olijfolie en blijf ze bestrijken tot het vruchtvlees alle olie heeft opgezogen.
Bestrooi ze met tijmblaadjes en een beetje zout en peper.
Rooster de aubergines 35-40 minuten in de oven, waarna het vlees gaar, geurig en lichtbruin moet zijn. Neem ze uit de oven.

Maak in de tussentijd de granaatappel en de saus klaar.
Snijd de granaatappel horizontaal doormidden.
Houd de ene helft boven een kom met de snijkant naar de handpalm gericht en sla met de steel van een houten lepel zachtjes tegen de schil.
Blijf met toenemende kracht slaan tot de pitten loslaten en tussen je vingers door in de kom vallen.
Zeef de pitten als beide helften leeg zijn om stukjes wit vel of vlies eruit te halen.
(Je kunt de pitten er ook gewoon met je vingers uit friemelen. Een waarschuwing is op zijn plaats: het kan erg spetteren en de vlekken die het maakt zijn bijzonder hardnekkig).

Klop voor de saus simpelweg alle ingrediënten door elkaar.
Proef of hij goed op smaak is en zet hem tot gebruik weg.

Schep voor het opdienen een royale hoeveelheid saus op elke halve aubergine, maar laat de steeltjes onbedekt.
Bestrooi ze met za’atar en flink wat granaatappelpitten en garneer met de citroentijm.
Maak het gerecht af met wat olijfolie.

Bron: Plenty - Yotam Ottolenghi

Spinazielasagne met citroenricotta en geitenkaas

Ingrediënten
3 tenen knoflook
½ rood pepertje
1 biologische citroen
250 gr ricotta
olijfolie
900 gesn. bladspinazie
zout, versgemalen peper
60 gr boter
60 gr bloem
600 ml koude melk
nootmuskaat
300 gr verse lasagnevellen (AH)
300 gr. geraspte belegen geitenkaas

Werkwijze
Pel de knoflooktenen. Halveer het pepertje, verwijder de zaadjes.
Hak knoflook en pepertje samen fijn.
Boen de citroen goed schoon en rasp ongeveer de helft van de schil eraf.
Roer de citroenrasp en wat zout en peper door de ricotta.

Fruit knoflook en pepertje een minuut aan in een scheutje olijfolie.
Voeg de spinazie toe en laat dit, al omscheppend, flink slinken.
Schep het spinaziemengsel in een vergiet, laat goed uitlekken en breng op smaak met zout en peper.

Smelt de boter op laag vuur. Roer er de bloem doorheen en laat een minuut zachtjes garen.
Schenk er, al roerend, scheut voor scheut de melk bij en blijf roeren/kloppen tot het een gladde (bechamel)saus is.
Laat 12 minuutjes zachtjes koken. Maak de saus af met zout, peper en ruim nootmuskaat.

Vet een lage ovenschaal in met olijfolie en bedek de bodem met lasagnevellen.
Strijk daar achtereenvolgens een derde van het spinaziemengsel, een derde van de citroenricotta en een laag bechamelsaus over uit, bestrooi daarna met geraspte kaas.
Herhaal dit nog twee keer en eindig met lasagnevellen, de laatste saus en tenslotte nog wat kaas.
Zet zo nodig tot gebruik koel en afgedekt weg.

Verwarm de oven voor op 180° en bak de lasagne in circa 35 minuten gaar.

Wijnkenner en auteur Onno Kleyn adviseert bij dit gerecht een Rueda uit Spanje of een niet-mousserende witte wijn uit Catalonië.

Bron: 52 Weekendmenu’s – Onno Kleyn en Loethe Olthuis

Quinoa met geroosterde groenten en cashewnoten

Na ons lange weekend op het buitenverblijf, is weer de hoogste tijd voor vitamientjes. Ondanks de goede voornemens, zijn de maaltijden er vaak een ondergeschoven kindje.
Want er moet zo nodig gewied, geschoffeld, gesnoeid, gesopt én misschien wel het belangrijkste gezónd worden. Met de nadruk op zón dus. In de zon zitten is een belangrijke activiteit aldaar, temeer omdat wij in een appartement in het centrum wonen, zonder tuintje, en dus node elk zonnestraaltje moeten ontberen, vinden wij de Zon op ons gezicht welhaast een buitenaards geschenk.

Gisteren direct naar de winkel voor een flinke zak spinazie. Gezond, gezond!! En omdat vlees sedert enkele maanden niet langer het meest belangrijke bestanddeel van de maaltijd vormt, kies ik er voor eenmaal in de paar weken een goed stukje van het rund te kopen. Voor bij de spinazie viel mijn oog op rosbief. In huize Eetplezier wordt er voor gekozen om daar een perfect gehakt tartaartje van te maken. Voor de ware vleesliefhebbers waarschijnlijk onbegrijpelijk, voor mij de ideale manier om toch de benodigde eiwitten binnen te krijgen, zonder het gevoel te hebben aan een stuk dood dier te zitten knagen. Het is om het Hb op peil te houden, anders at ik het niet.

Vandaag heb ik me voor ’t eerst gewaagd aan de very hot en trendy graansoort quinoa. Het is het soort van voeding waar je niet te lang over moet peinzen. Ik raad jullie ook aan vooral niet te willen achterhalen wat het precies is en waar het allemaal voor gebruikt wordt. Doe je dat toch, dan hoef je misschien niet meer. U is gewaarschuwd!

Erbij heb ik verschillende soorten groenten geroosterd en een tzatziki-saus gemaakt. Geen echt recept gevolgd, maar zomaar wat bij elkaar gerommeld. Voor de groenten heb ik gekozen voor paprika, wortel, courgette, venkel en sugar snaps. Snijd alles in niet te fijne, maar ook weer niet te dikke, stukken (ha, lekker begrijpelijk). Voor  wat betreft de dressing over de groenten heb ik de aanwijzingen gevolgd van Onno Kleijn en Loete Olthuis uit “52 weekendmenu’s” . Zij maken er dit van: stamp of vijzel 2 eetlepels citroenrasp, 2 eetlepels citroensap, 6 eetlepels grassige olijfolie (ik gebruik Valderrama) met 6 ansjovisfilets (nee, nee, niet bang zijn) fijn en hussel dit mengsel door de groenten. Leg alles in een ruime ovenschaal met wat grof zeezout erover en rooster zo’n 25 à 30 minuten  in de oven op 200°. Af en toe even omscheppen.

Tzatzikisaus maken, iedereen weet hoe je dat snel doet, toch? Komkommertje raspen, in vergiet met wat zout zo lang mogelijk laten uitlekken. Aanmaken met een half fijngewreven (achterkant van je mes gebruiken) knofje, peper, zout en twee flinke eetlepels dikke (Griekse) yoghurt.
Nu nog een handje ongezouten, grof gehakte cashewnoten erover. Klaar! Heul gezond dit.

Leftover cooking

Wat doet een mens als de groentelade van je koelkast vol ligt met allerhande restjes? Dan snijd ik dat allemaal in blokjes, bak ze en stop ze daarna in een kruidige kerriesaus. Altijd goed, veel gezondheid en een smaakvolle saus die het goed doet bij witte rijst.

Vandaag gebruikte ik: 3 wortels, 3 stengels bleekselderij, 1 paprika,  1 courgette en 2 tomaten. Maar de samenstelling kent vele variaties. Vorige keer zat er prei, broccoli, wortel en venkel in. The sky is the limit, of zo iets.

Een kerriesaus is ook o, zo simpel. Fruit in 25 gr boter (da’s veel, ja, maar komt goed, komt goed) een uitje en een knofje. Voeg op het laatst een eetlepel garam masala toe. Oppassen nu, geen te hoog vuur gebruiken. Roer er 25 gr bloem door. Laat de bloem even garen en voeg dan ½ liter kippenbouillon toe. Blijven roeren tot een gladde saus ontstaat. De (gebakken) groenten erin en nog even laten doorpruttelen. Proeven nu. Misschien nog wat peper, zout, ketjap, gembersiroop, currypasta?
Als de saus te dik is, kun je er nog wat melk aan toe voegen. Makkelijk zat allemaal. Nu alleen de naam nog ……

Bladerdeegtaartje met rode uiencompote, groenten en blauwe kaas

Druk, druk, druk, is een uitdrukking die wat mij betreft finaal geschrapt mag worden uit een ieders taalgebruik. Vroeger, ja toen, toen hadden de mensen het druk. Toen de akkers nog zaaiklaar gemaakt dienden te worden met de 6-tandige eg, de vuile overalls over het wasbord schoon geschrobd werden en het pas geslachte varken aan de ladder hing uit te bloeden, wachtend om te worden verdeeld in hammen, (bloed)worsten en zure zult.

Heden ten dage zijn wij weliswaar bezig, maar haast nooit meer er louter op gericht om te overleven. Wij maken ons meer druk, dan dat we het daadwerkelijk druk hebben. Af en toe zou ik tussen de oren een Ctrl-Alt-Delete-toets ingedrukt willen houden, zodat ik met een schoon geheugen opnieuw kan beginnen. Dat is een illusie, dus dwing ik mezelf af en toe terug te denken aan een eeuw geleden. In tegenstelling tot vroeger zijn wij met z’n allen weldoorvoed, kunnen meer dan drie uur per dag besteden aan ontspanning en hebben de vele machines de plaats ingenomen van het zware fysieke werk.

Dus ja, áls er dan eens een dagje tussen zit dat ik even zoveel aan mijn hoofd heb dat er voor de écht gezellige dingen des levens weinig tijd overblijft, dan wil ik niet mopperen. Ik moest mij schamen. Dat doe ik dan ook. Na mijn povere maaltje … dat niet eens zo pover is, als je het vergelijkt met het gezamenlijk pikken van aardappels uit een grote pan, ten tijde van Van Gogh.

Ter zake. Een volgeladen dag dus. Bovendien moesten de restjes feestgedruis hoognodig op. Wat maakt een mens dan? Bladerdeegtaartjes met rode uiencompote (huisgemaakt met oudjaar), restjes groenten (in kleine blokjes snijden en even bakken) en blauwe kaas. Met een witlofsalade voor de broodnodige vitamientjes.
Om er toch nog iets van een feestelijk tintje aan te geven, plooide ik de diepvries bladerdeegjes zoals hieronder aangegeven. Het ziet er uit als “druk, druk, druk” maar het spreekwoordelijke kind doet de was, echt waar. Op de foto wordt het een appelflapje, bij mij werd het dus de hartige variant. Ook lekker.

Vegetarische zuurkoolschotel

Eén van de goede voornemens van het nieuwe jaar is meer vegetarische maaltijden te maken. Zo gemakkelijk is dat niet, als er alleen nog een pakje zuurkool in je koelkast ligt. Gelukkig biedt heden ten dage Google uitkomst. Na wat googlen en recepten vergelijken kwam ik tot de volgende samenstelling voor een vegetarische zuurkoolschotel.

Ingrediënten:
1 kg aardappelen
1 ui
25 gram boter
500 gram naturel zuurkool
200 ml witte wijn (mag best een klein zoetje hebben)
creme fraiche
200 gram blokjes belegen kaas (ik gebruikte Old Amsterdam)
4 bananen
50 gram geraspte kaas
versgemalen zwarte peper

Bereiding
Verwarm de oven voor op 200°.
Kook de aardappelen met zout in weinig water gaar.
Verhit de boter in een braadpan en bak hierin de ui aan. Voeg de zuurkool toe en laat die even meebakken. Afblussen met de wijn en laat het met de deksel op de pan 50 minuten stoven.
Voeg de crème fraiche bij de zuurkool en laat het een paar minuutjes zacht meekoken. Voeg indien nodig naar smaak versgemalen peper toe.
Knijp de aardappelen door een pureeknijper en meng met wat melk en boter.
Leg in de ingevette ovenschaal 1 laag puree, het zuurkoolmengsel (vermengd met de 200 gr blokjes belegen kaas) , daarover plakjes banaan, nog een laag puree en weer een laag banaan met de geraspte kaas.
Laat de schaal in circa 45 minuten warm en bruin worden.

Vond ik het lekker? Njah …. het was voor mij de allereerste keer dat ik zuurkool met kaas en banaan at. Ik miste het  knapperige vet van een stukje spek. Of van die sappige rookworst. Maar wie het dierenleed wil verminderen, moet zelf een beetje pijn lijden.  Goed bezig, zeg ik dapper tegen mezelf.

Prei-paddenstoelenfrittata

Er zijn van die dagen dat ik echt niet weet te verzinnen waar ik zin in heb. Vlees? Een dagje vleesloos zal het lichaam goed doen. Vis? Even geen kraakverse ter beschikking. En op niet-superverse vis zou een boete moeten staan. Een salade? Te koud buiten. Maaltijdsoep? Pas gegeten. En zo passeert een hele supermarkt de revue.

Gelukkig blijft er dan altijd nog één ding over: het ei! Veelzijdig, altijd voorradig en – mits verstandig genuttigd – best gezond. Zelf koop ik louter en alleen eieren met het eko-keurmerk er op. Wij willen toch ook niet in een hokje, zonder frisse lucht of enig ander vertier, vetgemest worden? Gun de kippen een vrije uitloop, een ongekapte snavel en een leven lang scharrelplezier.

Goed, ei dus. Was ik vroeger bij het bereiden van een omelet in de weer met de traditionele koekenpan; tegenwoordig pak ik het veel slimmer aan. Ik noem de omelet frittata, ik neem een laag rechthoekig anti-aanbak blik (zo een van Patisse), bak de vulling, giet het ei erover en zet het in de oven.
Hieronder een favoriet recept (4 pers.)

Ingrediënten
- 10 gr. boter
- 1 eetl. olijfolie
- een prei in dunne ringen
- 400 gr. champignons of paddenstoelen
- 2 geperste knoflookteentjes
- 8 eieren
- 150 ml slagroom
- 40 gr. geraspte Parmezaanse kaas

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 180° en vet de bakvorm in.
Smelt de boter met de olie in een grote koekenpan en bak de prei 5 minuten tot ze zacht is. Voeg de paddenstoelen toe en bak nog 5 minuten.
Klop intussen de eieren, room en kaas in een kom. Vul de vorm met het preimengsel en schenk het eimengsel er over. Bak dit 20-25 minuten in de oven tot de frittata lichtbruin en stevig is.
Lekker met chilisaus of zelfgemaakte tomatenchutney!

Taartje van courgette, tomaatjes en geitenkaas

Omdat het zó gemakkelijk te maken is, is het tevens de ideale zaterdagavondhap.

Ingrediënten
rol bladerdeeg uit de koeling
2 kleine courgettes in heel dunne plakjes
12 à 15 snoeptomaatjes
geitenkaas (bijv. Bettine Blanc)
verse tijm
z/p

Bereidingswijze
Spreid het deeg uit op een bakblik met anti-aanbakfolie. Duw de randen iets omhoog. Beleg het deeg in zijn geheel met de courgetteplakjes. Peper en zout erover strooien.
De gehalveerde tomaatjes met de snijkant naar boven erop leggen. Daarna een hoeveelheid geitenkaas naar wens ertussendoor verkruimelen. Nog wat peper en verse tijm erover strooien. Besprenkelen met een weinig olijfolie.
De baktijd is afhankelijk van welk bladerdeeg je gebruikt. Kijk daarvoor dus op de verpakking.

Gevulde portobello's

Een of twee keer per week komt er in huize Eetplezier een vegetarische dagschotel op tafel. Dit keer gevulde portobello’s met pasta en huisgemaakte tomatensaus.

Dit is typisch zo’n recept dat ik uit de losse hand maak. Koken bestaat grotendeels uit intuïtie en gevoel. En plezier, vooral veel eetplezier. Daar horen geen maatlepels bij. Prententieloos lekker eten. Om toch een beetje een indicatie te geven, is dit zo ongeveer wat ik er naar mijn gevoel in doe.

Voor 2 personen:
2 portobello’s
2 fijngehakte sjalotjes
2 fijngehakte tenen knoflook
4 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas (een groot handvol)
2 eetlepels panko (niet afgestreken)
2 eetlepels fijngehakte platte peterselie (niet afgestreken)
zout/peper

Wrijf de portobello’s goed schoon en verwijder het steeltje. Met een theelepel of zo’n stekertje voor meloenbolletjes kun je een laag van de binnenkant afschrapen. Ze moeten wel minstens ½ cm dik blijven! Bestrijk ze zowel aan de binnen- als aan de buitenkant met olijfolie. Leg ze daarna in een vuurvaste schaal.
De sjalot tezamen met het fijngehakte  portobello-schraapsel in een flinke scheut olijfolie aanfruiten. In een schaaltje de kaas, panko, peterselie, knoflook, peper/zout en het afgekoelde sjalotmengsel goed door elkaar mengen. Als het te droog wordt, nog een scheut olijfolie toevoegen. De portobello’s vullen met dit mengsel.
Circa 15-20 minuten bakken in een voorverwarmde oven op 180°.

Leef je uit op de tomatensaus! Gebruik ui, knoflook, verse tijm, oregano en vooral veel rijpe (ontvelde) tomaten. Probeer biologische te pakken te krijgen, die zijn over het algemeen veel zoeter en lekkerder dan de niet-biologische. Hoe langer het pruttelt, hoe meer tomatensmaak. Ik doe er altijd nog een scheutje japanse sojasaus (ter vervanging van het zout) en behoorlijk wat versgemalen peper en/of chilivlokken.

Eet smakelijk!

Home-made pizza

Er werkte niet veel mee vandaag. Zelfs moest de hulp worden ingeschakeld van De Fysiotherapeut en De Paracetamol. Geen topdag dus.

Gelukkig bood de dagelijkse maaltijd zoals altijd houvast. Er moest een beetje voor gekneed en gefröbeld worden. Zoiets leidt af en dat werkt prima als alternatieve pijnbestrijder. Op het menu: homemade pizza. Het schort komt er voor uit de kast.

Er bestaat natuurlijk de (gemakkelijke) diepvriesvariant. Of de bestelvariant. Maar

in huize Eetplezier durft men daar zelfs niet aan te denken. Dank u, De Man en ik worden er voor behandeld. Bij recepten als deze gaat alle lof naar de eerstgenoemde; hij heeft de volledige thuisbakkerij onder zijn beheer. Zelf ben ik meer van het stoof-, en pruttelgebeuren.

Voor het deeg:

250 gr. bloem

1 dl water

10 gr. verse gist

½ theelepel zout

snufje suiker

2 eetl. olie

Gist even oplossen met wat water en suiker.. Doe de bloem in een kom, maak een kuiltje en giet de gistoplossing erin. Doe dan de  rest van het water, de olie en het zout erbij. Kneed zo’n 10 minuten tot zich een  elastische bal gevormd heeft. Laat deze bal drie kwartier rusten. Rol daarna het deeg zo dun mogelijk uit. Hier wordt altijd een tweepersoons gigapizza gemaakt, maar je kunt natuurlijk het deeg ook in

2 helften verdelen.

Vulling van deze pizza:

tomatensaus (creativiteit is geboden bij dit)

1 rode ui in reepjes gesneden en gebakken

1 in reepjes gesneden en gebakken paprika

1 in plakjes gesneden en gebakken aubergine

250 gr. gesneden en gebakken champignons

blikje tonijn

8 ansjovisfilets

kappertjes

2 pakjes buffelmozzarella

oregano

versgemalen peper

Leg het deeg op een bakplaat bekleed met anti-aanbakfolie en maak de randen van het deeg met de vingertoppen iets dikker, zodat de vulling er niet af kan lopen.
Verdeel vervolgens de saus en de vulling  over de pizzabodem.

Bak de pizza in het midden ( of 1 richel onder het midden) van een
voorverwarmde oven (hoogste stand, 250 graden) in circa 10-15 minuten gaar.  Hangt een beetje af van de dikte van je bodem.

Winterkost

Vandaag de eerste boomblaadjes van de stoep moeten vegen. Met ergernis naar mijn pas gezeemde ramen gekeken, waar de regendruppels een vrolijk rondedansje op lieten zien. Klepperende deuren tot de orde geroepen. Wilde zwijnen en dartelende hazen denken waar te nemen achter elke boom. De straatlantaarns verwarren met feestverlichting.

Kortom: op zo’n fijne herfstdag als vandaag zullen weinig mensen zin hebben in lichte zomermaaltijden, maar veel meer in een stevige hap. Rondkijkend in mijn koelkast  vond ik niets wat in mijn behoefte kon voorzien. In de voorraadkast nog wel een grote pot bruine bonen. Dus werd de dagschotel heel simpel: chili con carne met rijst. Voorzien van mijn geheime ingrediënt, banaan!

Gevulde courgettes met geitenkaas - Jeroen Meus

Dagschotel van vandaag: gevulde courgettes met geitenkaas en een warme dressing van tomaat en balsamico. Een heerlijk vegetarisch recept van Jeroen Meus.

125 g verse geitenkaas (zonder korst)
3 (kleinere) courgettes
2 sjalotten
1 teentje look
enkele takjes verse tijm
enkele takjes verse oregano
10 g paneermeel (bij voorkeur panko)
een scheutje olijfolie
peper
zout
de warme tomatenvinaigrette:
4 tomaten
2 sjalotten
2 dl olijfolie
4 eetlepels balsamicoazijn
1 eetlepel kappertjes
enkele sprieten verse bieslook
peper
zout

Was de courgetttes en snij de topjes er van af. Snij ze nu in gelijke ‘tonnetjes’ van minstens 5 cm hoog.
Schep er met de Parisennelepel het vruchtvlees van de courgette uit tot je een diep kuiltje krijgt. Hou de bolletjes vruchtvlees bij.
Zet de uitgeholde stukken courgette in een ovenschaal met een scheutje olijfolie.
Voor de vulling snij je de stukjes vruchtvlees van de courgettes in fijne stukjes. Versnipper ook de sjalotjes en plet de look tot pulp.
Zet een pot op het het vuur, en schenk er een scheutje olijfolie bij. Verhit de olie op een zacht vuur en stoof daarin de stukjes courgette, de sjalot en de look.
Neem een mengschaal en verbrokkel daarin de verse geitenkaas (stevige kaas, zonder korst).
Rits de blaadjes van de tijm en hak de kruiden fijn. Doe hetzelfde met de oregano. (Gebruik een hoeveelheid verse kruiden naar smaak.) Voeg ze toe aan de kaas.
Doe de gestoofde groentjes in de schaal met de kaas en meng alles tot een smeuïg mengsel. Kruid naar smaak met een snuifje zout en wat peper van de molen.
Doe het kaas-groentemengsel in de spuitzak, snij de tip eraf en vul daarmee de courgettetonnetjes. (Je kan de courgettes uiteraard ook vullen met behulp van een vorkje of een kleine lepel.)
Strooi ten slotte nog een beetje broodkruim over de gevulde courgettes voor een knapperig korstje.
Verwarm de oven voor op 180°C en bak de courgettes 10 tot 15 minuten in de hete oven.

de warme tomatenvinaigrette:
Pel de verse tomaten. Breng daarvoor een pannetje water aan de kook. Snij intussen een kruisje in de top van elke tomaat. Dompel de tomaten 15 tellen lang onder in het hete water. Spoel ze onmiddellijk onder koud stromend water. Nu kan je heel eenvoudig de schil verwijderen.
Verdeel elke tomaat in vier, verwijder de zaadjes, en snijd het stevige vruchtvlees in blokjes.
Pel de sjalotten en snipper ze fijn.
Zet een diepe pan (of een kleine kookpot) op een zacht vuur. Verwarm de flinke hoeveelheid olijfolie in de pan, samen met de balsamicoazijn. Voeg een snuif zout en wat peper van de molen toe.
Doe de stukjes tomaat en sjalot in de warme vinaigrette, samen met de kappertjes (hoeveelheid naar smaak) en wat fijngesnipperde bieslook
Laat de stukjes tomaat enkele minuten zacht sudderen, maar zorg ervoor dat ze niet plat gekookt zijn.