Smaakwarenhuis de Lage Landen - Breda

Dat ik wat met Brabant heb, is jullie gaandeweg mijn publicaties wel duidelijk geworden, vermoed ik. Ja, ik ben er geboren en getogen. Maar dat is het niet alleen; elke vezel van mijn lijf, elke gen, elk worteltje, hoe klein ook, ligt verankerd in die heerlijk zanderige Brabantse grond. Waar het witte goud zo welig in tiert, evenals de verrukkelijke zomerkoninkjes. Waar Prins Carnaval uitbundig regeert over zijn inwoners die van zorgeloosheid hun levensmotto hebben gemaakt.

Dat ik daarnaast errug heppie word van fijne etenswaren, zal zo langzamerhand ook wel zijn doorgedrongen. Zet dus een winkel vol met de meest fantastische, lokale streekproducten in hartje Breda en mevrouw Eetplezier gaat kraaien van plezier.

Wat een culinair paradijs daar bij Smaakwarenhuis de Lage Landen! Ze hebben er al het lekkers wat nog ambachtelijk gemaakt wordt in de Benelux, bijeen weten te sprokkelen. Smaak. Volop smaak. Ouderwets lekkere smaak. Zonder toeters, bellen en kunstmatige toevoegingen. Daar draait het allemaal om in dit bijzondere warenhuis. Initiatiefnemer Ariën de Haan selecteert niet alleen op smaak en herkomst, maar tevens op eerlijke productie, zodat alleen de mooiste, eetbare pareltjes in het Smaakwarenhuis te vinden zijn. Ariën wil al zijn leveranciers persoonlijk leren kennen om te weten te komen hoe zij met hun product omgaan. Hij is nieuwsgierig naar de herkomst van hun waren en streeft naar volle transparantie van akker tot bord. Niet alleen de plek is belangrijk, ook de teeltmethode, de behandeling en de werk- en bereidingswijze. Zo ontstaat een transparante keten van pure smaak.

Tijd. Aandacht. Respect voor de natuur. Duurzaam. Vers. Kleinschalig. Zomaar wat steekwoorden die de basis vormen voor pure smaak. Tongstrelend, herkenbaar mondvermaak. De fruitteler zorgt voor seizoensgebonden groenten en fruit, veehouders voor goudeerlijk varkensvlees, de molenaar maalt zijn lokale granen langzaam op Franse molenstenen waar de bakker vervolgens overheerlijk desembrood van bakt en de wijn- en biermakers bieden een groot assortiment aan authentieke alcoholica aan. Dit alles - waar mogelijk – op biologische basis. Bij het Smaakwarenhuis tonen ze al deze heerlijkheden met volle overtuiging.

Naast de verschillende versafdelingen is er ook een restaurant gevestigd, waar de in huis aanwezige producten in verschillende gerechten worden verwerkt. Het is er plezierig verpozen tussen al die uitgestalde lekkernijen. Man en ik doen er ons te goed aan versgebakken brood met wat smeerseltjes. Eenvoudig, maar o zo lekker.

Hierna ga ik echt inslaan. Ik koop er niet alleen een flink stuk Remeker kaas, maar bovendien een aantal gedroogde worstjes van Brandt & Levie. Er gaan nog wat flessen ambachtelijke azijn en mosterd in de tas, tezamen met drie verschillende soorten knapperig desembrood.

Smaakwarenhuis de Lage Landen te Breda is een combinatie van winkelen, eten en drinken, leren en ontmoeten. Alle zintuigen doen mee. Een belevenis die een omweg meer dan waard is. Noem het dan met een gerust hart een "snoepreisje"
.

 

N.B. Ik word niet gesponsord om dit artikel te publiceren. Bovendien heb ik geen enkele commerciële connectie met Smaakwarenhuis de Lage Landen en/of de bedrijfsvoerders hiervan. Ik schrijf slechts over zaken die mij persoonlijk in beroering brengen.


The Chocolat-Line - Antwerpen

 

Iedereen weet dat je een vrouw pas écht kunt verrassen, door haar een grote doos bonbons cadeau te doen. Voor het welbekende supercalifragilisticexpialidocious-gevoel, zal ik maar zeggen. Daarmee pak je elke vrouw in. Ik zeg het er maar even bij, mochten de heren het nog niet  helemaal snappen.

Nu bestaan er bonbons en bonbons. De eerste komen van de bakker of in het meest gunstige geval van een heuse chocolatier, die overigens ook heel lekker kunnen zijn. De tweede soort komen van bijzondere smaaktovenaars. Dominique Persoone (Brugge, 1968) behoort daartoe. Hij staat bekend als innovator in de chocoladewereld en is steeds op zoek naar nieuwe, verrassende en bovenal lekkere smaakcombinaties.

De geboorte van een nieuwe bonbon duurt soms maanden. Al die tijd wordt er geëxperimenteerd, geïsoleerd en gecombineerd. Essenties van smaak worden gevangen in een knapperig laagje chocolade en daarna gemodelleerd tot de juiste vorm. Want het oog wil ook wat. De fantastische creaties van Dominique Persoone worden geleverd aan toprestaurants als Oud-Sluis. Hiermee onderscheidt hij zich van de meeste andere chocolatiers.

In het centrum van Brugge en van Antwerpen bevindt zich The Chocolat-Line, twee winkels waar al dit lekkers gewoon te koop is. Ik geef je één raad mee, als je daar toch bent, neem dan meteen het volledige assortiment mee. Je moet er even voor in de buidel tasten, maar dan heb je ook wat. Op de foto hieronder zie je een aantal willekeurige bonbons uit mijn zorgvuldig weggestopte doos, met de namen erbij,  plus een beschrijving van de vulling. Het is maar om jullie een indruk te geven van wat er allemaal mogelijk is op chocoladegebied. En da's héél wat, dat kan ik inmiddels "volmondig" beamen ;-)

 

van links naar rechts:

Samba - melkchocoladeganache van sambathee met een gelei van griottes

Bollywood - witte chocoladeganache gearomatiseerd met saffraan en een zachte curry

Monkey's Favourite - karamel met koriander en gezouten pindapraliné

Soleil - ganache met passievrucht

Boeddha - bittere ganache met gemberpuree

 

onderste rij:

Creole - bittere ganache met Arabica espressokoffie

Yuzu - witte chocoladeganache met framboos en een karamel van yuzu

Apple - karamel met appelbalsamicoazijn en een praliné van Granny Smith

Caballo - hazelnootpraliné en stukjes brésilienne

Mijn buren en ik

Ik koester een onuitroeibare liefde voor mijn buurtjes. Wat zijn ze hartverwarmend, met hun dynamische joei de vivre-mentaliteit en hun schattige verkleinwoordjes.

Als ik bij hen op bezoek ben, lijkt het alsof de wereld plotseling minder kleurloos wordt. Er hangt een soort van blijdschap in de lucht, die me met één vingerknip van mijn winterblues bevrijdt.

Mijn buurtjes wonen in Vlaanderen. Niet zo heel ver bij me vandaan. Dus kan ik ze zonder probleem met enige regelmaat een bezoekje brengen. Gelukzalig dwaal ik er rond in hun grootste supermarkt, de Carrefour. En altijd ontdek ik weer producten die hier (in Nederland) niet te koop zijn. Dat wil zeggen: niet bij onze Appie.

Afgelopen vrijdag was ik er opnieuw. Likkebaardend leg ik de befaamde “Belze” koffiekoeken in mijn kar, gevolgd door het echte bruine (ofwel grijze) brood. Daarna is de chocolade aan de beurt en de befaamde Brugse blomme. Op naar de charcuterie voor de onweerstaanbare hesp en rilettes. Verder wordt het karretje gevuld met Leffe, Chimay, Orval trappist. De wijnafdeling is zó uitgebreid dat ik bijna geen keus weet te maken. Terug weer naar de koeling voor de gezouten roomboter en de platte kaas. O, en bij het non-food vind ik nog een lief maatbekertje van 1 dl. Mag ook mee.

Bij de kassa blijkt het Complimentendag te zijn. Naast de gebruikelijke klantvriendelijke benadering krijgen we een kaartje. Met tekst. Bedoeld om de positiviteit waar zo’n dag voor in het leven is geroepen, kracht bij te zetten.

En omdat ik zoveel van jullie hou, geef ik deze boodschap met liefde door aan al mijn zuiderbuurtjes: ge zijt nen toffe peer!

Villa Augustus - Dordrecht

Villa Augustus is een hotel-restaurant met markt-café. De hotelkamers zijn ondergebracht in een oude watertoren en het bijbehorende pompgebouw (anno 1942) is ingericht als restaurant. Tussen deze twee markante gebouwen in ligt een moestuin van 1,5 ha waarin biologische producten worden verbouwd voor eigen gebruik.

Bij Villa Augustus is alles anders dan je gewend bent aan te treffen bij een restaurant. Zodra je de voordeur gepasseerd bent, stap je in de wonderlijke wereld van een bedrijvig dorpsplein. De bakker rolt er zijn  deeg uit, schuift taartjes in de oven; de groenteboer stalt er zijn knisperverse waar uit. Zó uit de tuin, met de vruchtbare grond er nog aan, klaar om verwerkt en doorgeschoven te worden naar de restaurantkeuken achterin. Een mens komt hier ogen tekort. Want naast al het voedsel staan de meest kleurige dingen uitgestald: serviesgoed van Emma Bridgewater, grappige notitieboekjes, een hoek met kook- en kinderboeken, vogelhuisjes, bloemen, wijn, zelfgemaakte pasta en nog veel meer bio-hebbedingetjes. Alles is te koop hier, dat wordt dus flink mijn hand op de knip zien te houden.

Als ik uiteindelijk elk dingetje besnuffeld heb, trekt de Man mij mee door een smal gangetje naar het imposante restaurantgedeelte. We komen terecht in een heuse fabriekshal met een gigantisch hoog plafond en dito ramen, waardoor strijklicht naar binnen valt. Ondanks de industriële omgeving, ervaar ik de ambiance als uitnodigend. Het voor mij bekende “onderdompelgevoel”. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met de dynamische sfeer die er heerst. Nijvere jongens en meisjes lopen heen en weer en in de grote open keuken is het een drukte van belang. Er wordt vlees gebakken, pompoen geschild,  pizza in de houtoven geschoven.

Wij dalen er neer omstreeks16.30 uur. De perfecte tijd voor een glaasje wijn en iets lekkers om te knabbelen. Het glaasje wijn is geen probleem, er is een bescheiden kaart met wijnen per glas. Zelfs mijn favoriete Vermentino staat erop! Brood en olie wordt ongevraagd op tafel gezet, de wijn is prima en wij vermaken ons gedurende lange tijd opperbest met het uitzicht op de keuken.

Na het brood in zijn geheel opgepeuzeld te hebben, besluiten we toch ook maar iets warms te nuttigen. Zeeland is nog een uurtje rijden en ik weet dat de koelkast thuis weinig te bieden heeft. Ik wil iets eenvoudigs, niet te zwaar en geen vis of vlees. Op een van de krijtborden staat een taartje van aubergine met aardappel met salade, yep, that’s mine. De Man neemt een pizza met snijbiet, tomaat en kaas.

Tot zover lijkt Villa Augustus in alle opzichten een perfecte plek. Fantastische transformatie, authenticiteit, loungesfeer, dartele bediening, biocultuur, kleurrijk …. alle elementen zijn aanwezig om gasten te verrassen en te vermaken.
Volop koks in de keuken, meer dan voldoende keukenapparatuur, weinig drukte ….. en toch is men hier kennelijk niet in staat tot het bereiden van een eenvoudig gerecht. Het auberginetaartje blijkt een grote hoeveelheid aardappelpuree te zijn, met daarbovenop totaal verpieterde aubergineschijfjes. Alsof ze een nacht lang in de oven staan drogen hebben, de groente is taai, droog en smaakloos geworden. Een enorme berg salade is bedoeld om het gebrek aan appetijtelijk genoegen nog enigszins op te krikken.
Aan de andere kant van de tafel hoor ik ook diepe zuchten. Hoewel de topping van de pizza best lekker is, is de krokante bodem ver te zoeken. Die is klef en zacht. Waarschijnlijk het gevolg van té natte groenten. Elke amateurkok weet hoe dit te verhelpen is. Groenten tevoren garen en goed laten uitlekken.

Dat ze hier met zoveel faciliteiten op het gebied van directe toelevering en technische uitrusting, geen eenvoudige maaltijd smaakvol op tafel weten te krijgen, is een jammerlijk gemiste kans voor Villa Augustus. De aanstuurders in de keuken mogen zich dit aanrekenen. Hoe mooi en sfeervol het hier ook is, hoeveel energie er door het jonge team ook wordt geïnvesteerd in hun taak: het stopt bij het eten.
Teleurstellend, want een fijn bordje eten zou de kers op de taart kunnen zijn.

CuliMarkt - Dordrecht

Donderdag 18 oktober jl. bezocht ik de CuliMarkt te Dordrecht. Dit foodiefestijn zetelt op een unieke locatie, nl. in de “tuin” van de Nieuwkerk.  In die eeuwenoude kerk is de Keuken- en Kookwinkel Pieters gevestigd, dus zo opmerkelijk is de locatie ook weer niet. Alles waar een kookgek zich aan kan verlekkeren is hier bijeen gebracht. Potten, pannen, keukengerei, ovens, het is allemaal binnen te bewonderen en buiten is er een verscheidenheid aan kraampjes met lokale én Europese specialiteiten.

De prikkelende geur van versgerookte paling verspreidt zich over het terrein, afkomstig van palingrokerij ’t Tonnetje. Terwijl mijn speekselklieren overuren draaien, houd ik heldhaftig mijn kiezen op elkaar. Een kraamhouder met biologische groenten en fruit is op een grote schaal kastanjes aan het roosteren. Die wil ik wel proeven, de smaak ervan is zoet en nootachtig.

Aan de overkant ontdek ik Italiaanse, Hongaarse en Franse delicatessen. Chorizo, andere droge worsten, diverse hammen, kazen, olijfoliën, stuk voor stuk watertandende lekkernijen. Ik ben verrukt als ik de kraam met louter paddenstoelen zie  Twee enthousiaste jongedames laten me het verschil zien tussen gekweekte en wilde zwammen. Het is herfst, dus volop paddenstoelentijd!  Vers geplukt eekhoorntjesbrood , zo groot als een forse mannenhand,  trompettes de mort, enoki, oesterzwammen, shii-takes, echt een schitterende uitstalling. Nog nooit zag ik zoveel paddenstoelen bijeen.

 Bij bakkerij Hardeman laat ik me informeren over hun filosofie betreffende het bakken van brood. Twee zuurdesembroodjes: één van spelt gebakken en één met olijven en tomaten, verdwijnen in mijn tas. Achter me hoor ik chef Giuseppe Migliaccio geestdriftig vertellen over de Corbari tomaat. Deze kleine, zoete tomaatjes zijn ware smaakbommetjes en worden nu eindelijk in Nederland  op de markt gebracht, te weten geconserveerd in zout water of verwerkt tot een traditionele saus.

De Culimarkt is tot het eind van dit jaar nog om de twee weken te bezoeken. Vanaf 2013 zijn er echter plannen om dit smikkelspektakel elke week te laten plaatsvinden.  Hulde aan de organisatoren die met deze breed opgezette markt een stukje culinaire hemel op aarde weten te brengen!

 

Hanos: het Gastronomisch Walhalla

Vandaag was ik het kleine meisje in de gigantische snoepwinkel. Ik wilde elke lekkernij in mijn handen voelen, eraan ruiken en het liefst van al stiekem van proeven. Dat mocht niet van de grote jongens en meisjes aldaar. Kijken mocht wel, dus dwaalde ik braaf met de handjes op mijn rug door dit Brabantse Luilekkerland. Af en toe kon ik mijn zelfbeheersing niet langer bedwingen en verdween er wat lekkers in mijn mandje.

Ik zag zoveel lekkers. Wagyu beef en Angus steak. Smeltend-zacht Lozére lamsvlees. Smaakvolle Bresse kippetjes. Superverse roodpootparijs, hertenrugfilet en everzwijn. Lijngevangen Schotse zalm naast wilde zeebaars. Zilte rogvleugel. Penetrant geurende rauwmelkse Munster. Delicate Spaanse calabres. Pata Negra en authentieke Parmaham. Zwarte tomaten. Baby-courgettes. Romanesco. Enoki. Red Mustard cress. Gele boterboontjes. Verse amandelen. Truffelaardappeltjes.

Uiteindelijk werd het toch nog een bescheiden buit. Vond ik zelf. De Man dacht daar geheel anders over, toen hij mocht afrekenen. Ik troostte me met de gedachte dat er in mannen geen logica zit. Om niet dood te gaan, moet je eten. Om te kunnen eten, moet je eerst voedsel kopen. Als je iets koopt, dien je dit te betalen. Zo is het toch?

Kijk eens wat ik allemaal niet gekocht heb:  het gepasteuriseerd eiwit en de crème fraiche d’Insigny, dit wegens beperkte houdbaarheid. Ook niet meegenomen: de bonbons van Van Wely (slechts € 18,50 per doosje). Niet voorradig: crème de Menthe van het merk Wees en de goddelijke Guernsey boter.

Wat er dan overblijft is te zien op deze foto. Genomen met bevende handjes van hebberigheid, wat de kwaliteit van het plaatje niet ten goede komt. Zag ik achteraf. En om heel eerlijk te zijn: er was toen al een gedeelte in de koelkast beland. Mogen jullie nu zeggen dat ik een verwend wicht ben? Ja, dat mogen jullie zeggen. En kijk me daarbij maar eens heel doordringend aan. Zodat ik de rest van mijn leven nooit meer, echt nooit meer, durf te zeggen dat ik iets tekort kom.

Ter zake. Achter het bord zie je Normandische cider, chocoladelikeur van Wees, Mandarine Napoleon, Drambuie, gedroogde morieljes en gedroogde cèpes, cantuccini koekjes.
Op het bord: Italiaanse worst met hazelnoten, banoffee curd, blue shropshire, vijgenbrood, pancetta, Emmenthaler en d’Insigny boter. Ernaast zie je nog net een glimp van een fles Valderrama olie.

Met een Wereldpas mag jij dit gastronomische Walhalla ook betreden. Voor meer informatie zie de website van Hanos-Ispc. Er zijn 16 vestigingen in Nederland, dus altijd wel één bij jou in de buurt. Zelf was ik bij Hanos-Ispc Breda, Kalshoven 25 te Breda.

En dames ..... op zaterdag 15 september 2012 is er in Eindhoven en op zaterdag 22 september 2012 in Heerlen een onvervalste LadiesDay!!! Met veel te proeven en nog véél meer te bekijken. Gaat dat zien, gaat dat zien!

Tip: neem een lekker dikke jas of vest mee, want het is er, in verband met de juiste bewaarcondities van alle uitgestalde waar,  er-rug koud!

Brabantse Wal asperges

Hoera! De eerste asperges van dit jaar zijn binnen! Dat wil zeggen: nog niet in mijn binnenste, maar al wel in huis. Na de behangsessie van vandaag (zie http://eetplezier.blogspot.com/2012/05/over-groene-rakkers-en-zure-ranja.html ) via een adresje van de Brabantse Wal naar huis gereden. Als rasechte Brabantse zeg ik natuurlijk dat deze de aller- allerlekkerste zijn. Ze zijn weliswaar nog een beetje te dun naar mijn zin, maar ze zullen vast smaken.

Morgen op het menu dus. Asperges met Aubelse roomboter en biologische eitjes. Nee, ham is voor mij niet per se noodzakelijk. Een versgekookt aardappeltje erbij vind ik dan weer wel een onmisbaar element. Dat wordt smikkelen met stiekem wat meer druppeltjes zout dan op andere dagen. Yam! To be continued …

Verwenweekend Zuid Limburg

Het was stil op deze plek de afgelopen week. Het leven had weer allerlei hectische verrassingen in petto voor me. Waarna ik me verlept en uitgebloeid even terug wilde trekken in mijn coconnetje. Meteen gevolgd door een fris-fruitig initiatief om een weekendje onthaasting in te plannen. Zo gezegd, zo gedaan.
Het werd Zuid-Limburg. Vaals. Geen Cauberg, maar een Bilderberg. Minder vermoeiend, moet ik gedacht hebben tijdens het boeken.

Onze heenreis verliep voorspoedig door het Vlaamse landschap. De stop was bij Thermae 2000 in Valkenburg. Waar Den Mensch zo verwend kan worden met het uitzweten van kwalijke stoffen, peelings, scrubs, massages etc. zal er toch zeker een heerlijke koffie of thee geserveerd worden. Hmm, dat viel wel wat tegen. Het gebouw en de gehele entourage eromheen oogt ietwat zieltogend, maar goed, daar kwamen wij niet voor. Opgewekt bestellen wij vlaai en koffie, die we nuttigen in een walm van chlorofyl. Wij zien ons omringd door in badjassen en bikini’s geklede figuren. Bij het aanzien van zoveel gezonde, gereinigde lijven voel ik mij verder verwelken. Misschien had ik beter hier halt kunnen houden, om mijn wellness op te vijzelen.

Enfin, zonder boeking kom je daar de eerstkomende maanden niet binnen, dus na nog een klein stukje rijden kwam hotel Kasteel Vaalsbroek (met boeking) in zicht. Onze kamer lag in een modern bijgebouw van het hotel. Gigagroot en superschoon!  In de lounge laven we ons aan een aantal alcoholische versnaperingen. Gezien mijn wankele gemoedstoestand, gebruiken we het diner in het hotel. De keukens daarvan zijn over het algemeen niet van topklasse. “In de oude watermolen” blijkt echter een welkome uitzondering daarop. Prima dorade met venkelstoof en een saus van pernod. Ook aan mijn vegetarische wens wordt keurig tegemoet gekomen: de pasta met champignonroomsaus kan zonder probleem uitgebreid worden met een schaaltje warme groenten. Niet te zout, niet te vet, prima!

Het ontbijt bij alle Bilderberghotels heeft sinds vorig jaar de noemer “gezond”. Helemaal zoals Man en ik het liefst ontbijten. Stevig zuurdesembrood van het Vlaamsch Broodhuys, magere vleeswaren, veel sapjes, cereals en fruit. En nee, geen calorierijke croissants. Helaas pindakaas dus voor de vetverslaafde medegasten, die ik verwilderd rond het buffet zie sprinten, op zoek naar verzadiging.
Altijd lachen, mensen die met torenhoog opgestapelde bordjes, pijlsnel richting tafeltje snellen, om 5 minuten erna opnieuw het buffet te bezoeken. Ik kijk er graag naar. Blij dat ik weliswaar een lekkerbek ben, maar geen veelvraat.

Voor zaterdag heb ik een bezoek aan het Glaspaleis in Heerlen gepland. In vroeger jaren misschien een interessant museum, nu is het een multiculti gebouw, waar niets bijzonders te beleven valt. Jammer. Omdat het inmiddels is gaan miezeren, besluiten we een rondrit door de Limburgse heuvels te maken. In Epen houden we halt bij de Gerardushoeve. Bij de aanblik van de naam borrelen er vage flitsen van recensies omhoog. Eenvoudig, maar goed eten. Pretentieloos. Zeker de moeite waard. Jawel, dat stond ergens opgeschreven. Ofwel de tijden zijn sindsdien ernstig gewijzigd ofwel Man en ik glijden af richting blasé bestaan. Wij zien weinig redenen tot vrolijkheid. Dat begint al bij de buitenkant. Immense ramen omlijst door onderhoudsvrije stalen kozijnen, het traditionele uithangbordje met een biermerk, bloembakken zonder bloemen. Gelukkig ontbreken binnen de rood-papieren kleedjes op formico tafeltjes.Het is er druk en rumoerig. Om 14.30 wordt er al volop gegeten van zoervleis en andere lokale produkten. Er hangt een bijzondere lucht. Komt deze van het bekende zoervleis of van het vele prefabvoedsel? Ik zie grote schalen frites voorbij komen en zalmsalades met veel kleddertroep.
Tegen beter weten in bestellen we opnieuw vlaai bij onze koffie/thee. Opnieuw geen verrukkelijk gebak. Beetje kartonachtige onderkant royaal belegd met vruchtenpulp. Is dit nu de vlaai waar Limburg zo beroemd door is? Ik betwijfel het andermaal.

Verder maar weer. De miezerregen heeft plaatsgemaakt voor een grijze, mistige atmosfeer, zodat we besluiten richting Eupen/Malmedy te rijden. Mooie doorkijkjes en fantastische vergezichten, zo heet dat toch? Ho! Stop! Ik lees op een groen bordje Abbay Val-Dieu! Is dat even boffen, waar kaas gemaakt wordt, kan er bijna zeker ook kaas gekocht worden. We tuffen snel op ons doel af, want het loopt inmiddels tegen half vijf. En dit is een unieke kans om wat lekkernijen in te slaan.
Bij aankomst spoeden we ons als hazen richting winkel. Slaan uiteraard verschillende Val Dieu kaasjes in, maar ook de diverse abdijbieren, echte Aubelse boter en de originele – hiephoi – Luikse stroop. Nu ik de buit binnen heb, resteert er voldoende tijd om de abdij te bezichtigen. Het is er groot en koud als in een koelcel. Ik steek een kaarsje aan. De bijbehorende 50 eurocent moet ik met geweld het offerblok in slaan. Cisterciënserklooster lees ik ergens. Ha, eindelijk een woord uit het Groot Dictee der Nederlandse Taal dat ik sindsdien foutloos weet op te schrijven.
Hoewel de gebedsruimte devotie en rust uitstraalt, kan ik de gedachten aan grijpgrage handjes die wellustige handelingen plegen, niet verdrongen krijgen. Excusez moi. 

Op de terugweg komen we niet één eetgelegenheid tegen die de moeite waard is. Man heeft geen zin om verder te zoeken, ik eigenlijk ook niet. Zoals altijd heb ik mijn lijstje met prijzenswaardige restaurants niet bij me. We besluiten in het restaurant van het hotel te eten. We nemen er de tijd voor. Aardappelsoep met truffel met Livarspekjes. Red Snapper met Ratte aardappeltjes. Bavarois van ananas met kokos en gemarineerde spongecake. Voortreffelijk allemaal.

Na het voedzame ontbijt op zondag rijden we zonder navigatie richting Maastricht. Op die manier kom je via de Bemelerberg en de Gulpenerberg in de hoofdstad aan. Leuk om alleen op je gevoel te rijden! Doel: het Bonnefantenmuseum. We dwalen van zaal naar zaal. Er staat veel moois, uiteraard veel katholieke overblijfselen, maar stiekem hadden we meer verwacht. Op de 3e verdieping is er de tentoonstelling Schoonheid van Stilte, een collectie van Japanse nõ en natuurprenten. Ingetogen kunst. Mooi!

Voor de terugweg heb ik een bezoek aan Hofstede De Blaak Tilburg in gedachten. Carla had over deze stek al twee maal lovende recensies geschreven. Eigenlijk hebben we zin om lekker lang te loungen met wat kleine hapjes erbij. Dat pakt anders uit. Niet gereserveerd, nee. Is dat een probleem? Jazeker, knikt de niet zo heel vriendelijke dame bij binnenkomst. Alle tafeltjes zijn gereserveerd. Mogen we dan misschien aan de niet-ingedekte tafel bij de schouw plaatsnemen? Oké, dat mag, maar alleen omdat we het zo aardig vragen ;-). En gaan we dan ook wat eten toch? Jeetje, over gastvrijheid gesproken.
Ik slik mijn opkomende wrevel weg. Een jongere dame komt vragen wat we willen drinken. Een sauvignon blanc graag voor mij. Die hebben ze niet, deze dame is echter wel zo bereidwillig een fles Waka Marlborough Nieuw-Zeeland te openen. Die stuift het glas uit, een aangename, frisse wijn. Een ieniemienie amuse wordt gebracht. Iets met roggebrood, kaas en olijf. Niet spectaculair.
Als voorgerecht neem ik de bouridde bouillon met ravioli van spinkrab, gemarineerde venkel, groene courgette en kamille-olie. Delicaat en superlekker, met name de flinterdunne ravioli. De Man smikkelt van zacht gegaarde kalfsborst met kalfstong, crème van Hollandse champignons, peterselie, zoetzure bundelzwam en gepekelde sjalottenvinaigrette.
Als hoofdgerecht voor mij de op de graat gegaarde zeeduivel met langoustine ravioli, venkel, courgette, wortel, kamilleolie en alweer de bouridde-bouillon. Op de vis valt niets aan te merken, deze is van een perfecte cuison. De diverse groenten zijn echter stuk voor stuk zoet-zuur van smaak. Voor mij een ongelukkige combinatie bij de vis.
Aan de andere kant van de tafel is het bord gevuld met zacht gegaard Hollands runder staartstuk en gestoofde sukade met bloemkool, piccalilly, Amsterdamse ui en jus van notenboter en lange peper. Minpunt is de net iets te lang gebruinde boter, waardoor een bitter smaakje ontstaat. Ook de Amsterdamse uien kunnen de man niet bekoren. Kennelijk heeft de keukenbrigade hier een voorkeur voor zure toetsen; iets waar Man en ik beiden niet erg van houden.
Hebben we daarom slecht gegeten? Nee, dat zeker niet. Misschien wordt er in de toekomst nog gesleuteld aan een perfecte balans van smaken, als het zover is reizen we zeker nog eens af naar Tilburg.

Dan zijn we plotseling weer thuis. Ons eigen bedje voelt als een warme jas. Vertrouwd en passend. Onze eigen geuren, onze eigen plekjes en jeuh, de televisie op een dusdanig functionele plek waardoor we niet langer een verzwikte nek oplopen. Leve thuis! Leve het gewone leven! Inclusief al zijn verrassingen…….

Shopping Time in Wijnegem

Gisteren was ik op visite bij mijn aardige zuiderburen. Shopping Time! Ditmaal in het overdekte winkelcentrum van Wijnegem. De Man houdt erg van winkelen. Oké, het is slechts een vermoeden. Ik koester dit vermoeden behoedzaam,, zodat ik met een onbezwaard gemoed op koopjesjacht kan. Ik ga het niet vragen, nee, omdat ik het antwoord al denk te weten. Enfin, in Wijnegem heeft hij zo zijn eigen adresjes. Ter plekke verpoost hij  een deel van de tijd bij Fnac, Switch en Sony Center, terwijl ik mij wentel in de geuren en kleuren bij Ici Paris, de Bodyshop en Rituals. De spulletjes die er verkocht worden, worden in huize Eetplezier aangeduid met de term mooimakers. Ik heb er intussen lades vol van en wacht nog steeds op het beloofde resultaat.

Na het broodnodige onderdeel herstel en onderhoud van de buitenkant, rep ik mij naar de winkeltjes met inwendige verwennerij. Bij Corné Port Royal scoor ik een grote doos heerlijke bonbons. In gedachten verkneukel ik me al bij de gedachte dat ik mij zondagmiddag, terwijl half Nederland zich vermaakt met het laatste schaatsrondje van dit jaar, tegoed ga doen aan deze tongstrelende chocolade.

Geurige, spicy orange tea haal ik bij Simon Lévelt.Uit het kleine, ronde blikje ontspringt een explosie aan kruidigheid. Deze zwarte thee is dan ook gearomatiseerd met kaneel, gember, kardemom, kruidnagel, zwarte peper, sinaasappelschil en kruidnagel. Zondagmiddag, zondagmiddag  ……

De vriendelijke mevrouw bij Oil & Vinegar laat mij de vijgen-balsamazijn proeven. Hmmm, heerlijk! In mijn mond ontstaat er spontaan een fantasiedansje met geitenkaas en sinaasappel. O ja, van de tomatenazijn die ik altijd gebruik over de mozzarella, meteen ook een flesje laten vullen.

Bij de Carrousel d’Anvers eten Man en ik een Croque Monsieur. Een tosti heet dat in Nederland. Ik kan alle Nederlanders verzekeren dat een tosti in Nederland heul anders smaakt als een Croque Monsieur in Vlaanderen. Bij “ons” smaakt het brood naar oud papier en de kaas naar kauwgomballen, terwijl ik hier in superkrokante laagjes brood bijt en even later een warm-smeltende substantie ervaar. Kaas. Onmiskenbaar kaas

En De bibliotheek is steevast ons adres om later op de middag neer te strijken. Het is er altijd gezellig, rommelig druk. De hoge boekenkasten geven een quasi-huiselijke sfeer en de wijnen die ze er per glas schenken zijn meer dan voortreffelijk. Proeven van de sfeer kun je hier http://www.eetcafedebibliotheek.be/eetcafe.html

Dáág, lieve buurtjes, tot een volgende keer maar weer. Komen jullie ook een keer gezellig winkelen bij ons? Wij zijn echt niet allemaal zo luidruchtig en gierig als dat er over ons gezegd wordt. Jullie zijn slim genoeg om dat te snappen ;-)

Genoegens van het Vlaanderland

Ze kennen er geen keurig geplaveide wegen. Geen Koninginnedag. Geen Bossche bollen of Limburgse vlaai. En nee, zelfs geen regering, hoewel daar op dit moment hard aan wordt gewerkt.
Ik heb het over ‘t Vlaanderland, over onze goedlachse zuiderburen.
Zij hebben zóóóveel lekkernijen die wij hier node moeten missen. Ik noem de voortreffelijke kazen (o, die heerlijke Brugse Blomme), de hammen (de 12 maanden gerijpte Ganda) en niet te vergeten hun grote collectie bieren (Chimay, Westmalle, Leffe). En wat te denken van het prima brood, dat er niet alleen rustiek uit ziet maar ook nog eens echt smaakt naar gemalen graan. Heel wat anders als onze kleffe, deegsneetjes die van papier lijken te zijn gemaakt en die, tijdens een flinke tochtvlaag, zomaar van je bord af kunnen waaien.

Ten minste een paar maal per jaar reizen de Man en ik af naar Antwerpen om ons aldaar te laven aan de Bourgondische sfeer. Afgelopen vrijdag was het weer zover.
In Vlaanderen blijft het Genieten in het kwadraat, waardoor ons lijstje met voornemens niet of slechts gedeeltelijk wordt afgewerkt. Zoals gewoonlijk treuzelden we veel te lang bij Habitat en Inno, vergaapten wij ons watertandend aan de uitgestalde waren in de etalages van de talloze patissiers, traiteurs en charcuteries, om tenslotte te blijven steken op de Groenplaats, alwaar we ons te goed deden aan een heerlijk glas wijn en fijne garnalenkroketjes. Intussen was de schemer ingetreden.

Gelukkig was er daarna nog wel tijd voor een supersnel (ondergronds) bezoek aan de Carrefour. Maar kookwinkel Soly bleef op ons lijstje staan, evenals The Chocolat Line, de chocolatier die de meest waanzinnige combinaties weet te bedenken. Ook nog steeds niet bezocht: kaasmeester Michel van Tricht, even buiten Antwerpen, in Berghem.

Het is niet erg. Zo houd ik deur op een kier, om een volgende keer een excuus te hebben voor een nieuw uitstapje. Want ik heb ze voor altijd in mijn hart gesloten, die buurtjes van ons. En niet alleen vanwege hun rijke, culinaire cultuur. Ook vanwege de woorden die zij als pareltjes uit hun mond laten rollen. Melodieus, taalzuiver en altijd voorzien van die schattige verkleinwoordjes.

Als je dan ook nog eens in één van de smalle straatjes dit gedicht op een gevel ziet prijken, dan gaat mijn poëtische hart echt sneller kloppen. Lieve buren, jullie bezitten de on-Nederlandse eigenschap om het niet-tastbare fijnzinnig tot uitdrukking te kunnen brengen. I love you all ….

Pure Taste - Zutphen

Soms wil een mens er plotseling een paar dagen tussenuit. Dan boek je een leuk hotel, laat de keuken de keuken en vertrekt op één van de allerfraaiste oktoberdagen van de afgelopen eeuwen. Je ontbijt als een vorst, luncht als een bedelaar en dineert met teveel overgave en teveel wijn. Waarna je het  moede lijf te rusten mag leggen tussen de koele, satijnen lakens  van een kingsize bed.

Je kijkt eens hier, je loert eens daar en dan opeens ben je midden in het centrum van Zutphen aangeland. Daar zie ik het schattige winkeltje van Anne Boerkoel en Eric Willemsen: Pure Taste. Aan de rechterkant wijn. Héél véél lekkere en bijzondere wijn.
In de koelvitrine achterin een groot assortiment buitenlandse kazen, patés, huisgemaakte desserts en maaltijden. Alles ziet er even smakelijk uit. Helaas kan ik niets van al dit lekkers meenemen, met nog een paar dagen hotelverblijf in het verschiet.

Verder in de winkel kookgerei van Creuset, Demeyere en Staub. Messen van Wusthof. Glaswerk van Zwiesel. Of je nu hobbykok bent of slechts een verzamelaar van mooie keukenspullen, bij Pure Taste is er voor elck wat wils.

Jammer genoeg bedraagt de afstand van mijn woonplaats tot Zutphen 220 km. Het is dus niet erg waarschijnlijk dat ik er nog vaak zal komen. Maar voor al diegenen die dichterbij wonen, loop er eens binnen, neem een overdaad aan lekkere dingen mee en denk dan aan mij. Dank je wel.