Restaurant Vroenhout - Roosendaal

Mam, Man en ik vieren de afsluiting van een week vol bouwkundig drama (zie vorig blog). De nieuwe, modulerende cv-installatie werkt, na allerhande ongerief zoals een lekkage, gevolgd door een bijna lekkage en het voltooien van een reeks klusjes zoals het opnieuw netjes bijwerken van ontstane gaten, naar behoren. De programmeerbare klokthermostaat zorgt voor een constante, maar uiterst energiezuinig klimaat in mams huisje. Zij tevreden. Ik tevreden. De hoogste tijd voor een etentje.

Op tien minuten rijden van mams huis, bevind zich restaurant Vroenhout. Het is meer dan 12 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was. Destijds had deze gelegenheid de aanblik van een rietgedekte boerderij met een romantische uitstraling; vandaag de dag heeft het een complete metamorfose ondergaan en is het omgetoverd tot een modern en stijlvol onderkomen. Veel glas rondom en zachte roomkleuren in het interieur.

We worden vriendelijk welkom geheten door de gastvrouw/eigenaresse Lore van Beekveld. Zij wijst ons een ronde tafel aan. Terwijl we van onze wijntjes genieten, bekijken we de menukaart. Die toont ons mooie, eerlijke gerechten. Tongschar, rib-eye, gelakt hertenfilet. We kiezen voor het vriendelijk geprijsde Bib Gourmand menu in drie gangen. Ondertussen wordt er een knabbeltje op tafel gezet. Verse noten met o.a. wasabi en huisgemaakte flinterdunne koekjes.

Na een tiental minuten verschijnt een amuse, bestaande uit een lolly van parmaham met een vleesvulling op basis van chartreuse en een taartje van zeebaars met nog een aantal ingrediënten die ik me niet goed herinner. Erg verfijnde gerechtjes die ons bijzonder nieuwsgierig maken naar wat nog komen gaat.





Dat we daarin niet worden teleurgesteld, blijkt wel als de voorgerechten verschijnen. Aan de andere kant van de tafel een schitterend bord carpaccio van hert, afgewerkt met een pesto, zoetzure pompoen en granaatappelpitjes.

Voor mij is er ravioli van bospaddenstoelen met rillette van eend en een jus van morilles. Stevige, krachtige smaken die schreeuwen om vergezeld te worden door een mooie, rode wijn. Vanwege de vermoeiende dag die achter me ligt, laat ik die echter achterwege. Voor de zekerheid dat ik niet in slaap zal vallen.

Tussen voor- en hoofdgerecht zit een prettige tijdspanne. Men haast hier zeker niet, maar het wachten op een volgend gerecht duurt ook niet eindeloos. Een pluspunt wat mij betreft.

De Man heeft gekozen voor een goed stuk vlees. Een rib-eye met bearnaisesaus, vergezeld van een kroketje van zuurkool, een schattig witlofstronkje en een geroosterd tomaatje. Botermals vlees, is het oordeel, perfect gebakken.

 

Ik heb zekerheidshalve gekozen voor de gebakken griet met crème van schorseneren en truffelsaus.

Op een romantisch gedecoreerd bord verschijnt de griet. De vis is overduidelijk supervers en heerlijk gegaard. Eronder een bedje van spinazie-spaghetti. Ernaast nog wat spinazie. De bijgeleverde truffelsaus blijft onaangeroerd. Persoonlijk ben ik niet weg van de smaak van truffel in combinatie met vis. Ook de torentjes van zoetzure pompoen bevallen me niet. Ze zijn te zuur en verlammen mijn smaakpapillen. Maar de voortreffelijke vis maakt alles meer dan goed.

Wat betreft het nagerecht zijn we eensgezind. Het is een panna cotta van caramel, met sandwiches van banaan en pinda en chocolade-noga ijs. Een prachtig opgemaakt glazen bord komt op tafel. De smaken zijn verrukkelijk en harmoniëren perfect met elkaar.

We sluiten af met een espresso en een thee. Op een leistenen plaatje een aantal lekkernijtjes. Die worden neergezet zonder uitleg. Opeens gaan er wat meer dingen fout. De espresso wordt verwisseld door een koffie en de verse muntthee blijkt, zonder excuses, te zijn vervangen door gedroogde. Dat is niet alleen jammer, maar ook een gemiste kans voor de brigade. Vaak blijft juist een fijne afsluiting nog lang hangen in het geheugen. Enfin, ik zie dat het druk is en dat de gastvrouw haar personeel niet op alle fronten tegelijk in de gaten kan houden.

 

Desondanks hebben we heerlijk gegeten. Tevreden verlaten we het restaurant. We zetten Mam af bij haar huisje, zeggen gedag en rijden daarna door de donkere nacht terug naar Zeeland. Waar het na hectische week goed toeven is. Maar nu eerst slapen ... láng en véél slapen.

 

 

Restaurant Jagersrust - Ossendrecht

Na een uitermate prettig verlopen afspraak ergens in West-Brabant, is het dan vandaag toch echt tijd voor een bezoekje aan restaurant Jagersrust te Ossendrecht. Om een tweede teleurstelling te voorkomen, had ik tevoren maar gereserveerd.
Het plannen van een aankomsttijd was lastig, omdat de afspraak kon uitlopen, maar dit bleek geen enkel bezwaar.

We arriveren er rond vijf uur. De deur zwaait open en we worden vriendelijk ontvangen door de chef zelf. Als we willen kunnen we direct aan tafel, maar ik verkies een aperitief in het brasserie-gedeelte. Daar is het sober ingericht met donkerbruine houten tafels en een nephaard op een televisiescherm. Dergelijke beelden komen altijd deprimerend op me over. Alsof ze zelf weten dat ze geen ziel hebben en dus ook geen échte sfeer kunnen scheppen. Enfin, wij genieten daarom niet minder van onze LBV port en de Gruner Veltliner.

Na drie kwartier krijgen we trek. Het restaurantgedeelte is gevestigd in een aangebouwde serre, waar het door de vele ramen heerlijk licht is. Vanaf onze tafel hebben we prachtig uitzicht op de keurig onderhouden tuin. In de zomer moet het hier goed toeven zijn.

 Een mandje met versgebakken broodjes komt op tafel, tezamen met boter, zout en een tapenade. Ik drink de Gruner Veltliner door, terwijl manlief het verder bij water houdt. Niet zo gezellig, maar soms moet het. Er verschijnt een amuse. Die bestaat uit een mousse van pastinaak met garnaaltjes, een terrine van zalm en een krokantje van pastinaak. Een smakelijk binnenkomertje!

 De Man heeft als voorgerecht gekozen voor een heldere vissoep op provencaalse wijze. Deze bestaat uit flinke stukken vis en scampi, overgoten door een mysterieus ruikende bouillon met een goudgele kleur. Hij is erg nieuwsgierig naar de kruiden die hierin verwerkt zijn. Navraag leert ons dat er naast tijm, rozemarijn en anijs ook saffraan in verwerkt zit. Een bijzonder verfijnd gerecht. In ieder geval absoluut geen traditionele vissoep. Aardig detail ook is dat de bouillon in een theepot zit en zelf  bijgeschonken kan worden. Daar wordt gretig gebruik van gemaakt.

Mijn voorgerecht bestaat uit een gebakken coquille en een fijn stukje rode mul, met diverse bereidingen van bloemkool: een schuim, een pickel en een krokantje. Erbij wat saffraansaus en een groene asperge. Fijn op smaak allemaal. Jammer dat de coquille voor mij iets te bruin gebakken was. Ik heb ze graag nog enigszins doorschijnend van binnen.

Hierna verrast de chef ons met een kleine versnapering: een glaasje kipnugget met een topping van venkelschuim. Leuk, maar niet spectaculair.

 Het hoofdgerecht bestaat voor de Man uit zeebaars op twee bereidingswijzen: en papillot gegaard met sereh, limoen en kokos én op de huid gebakken met zwart sesamzaad en kurkuma. Een duidelijke hang naar fushion in dit gerecht, waarmee de chef laat zien dat hij niet vies is van een experimentje. De vis wordt begeleidt door een groentestapeltje. Lekker in al zijn eenvoud. Geen toeters en bellen op het bord, maar wel eerlijke smaken.

Erbij wordt een schaaltje zelfgemaakte frieten en gekookte aardappeltjes in schil geserveerd. Die zijn beiden werkelijk voortreffelijk!

Zelf heb ik gekozen voor de rogvleugel met risotto, saffraansaus en gepofte tomaatjes. Het bord toont een smakelijk en vooral kleurrijk plaatje. Helaas is ook deze vis iets te ver doorgebakken. De risotto, waarin kleine stukjes groenten zijn verwerkt, zou als romige smaakbegeleider moeten dienen, maar deze is zó zout dat ik bang ben voor een acute bloeddrukverhoging.

 Na een opmerking hierover, vertelt de dame van de bediening dat dit waarschijnlijk komt door de dubbel getrokken bouillon die hierin verwerkt zit. Dat geeft te denken, want van een professionele chef mag je toch verwachten dat hij zijn gerechten proeft. En nog eens proeft. Hoog op smaak koken heeft absoluut mijn voorkeur, maar het gevaar van “ doorslaan”  ligt altijd op de loer.

Eerder op de avond had ik al op de kaart zien staan dat de kazen hier van kaasmeester Van Tricht zijn; in gedachten had ik daar mijn zinnen al op gezet. Maar de vermoeienissen van een lange dag laten zich gelden en we besluiten het nagerecht te laten vervallen.  Als afsluiter espresso en thee, waarbij nog een aantal fijne snoeperijtjes verschijnen.

Al met al is het goed verpozen daar in het landelijk gelegen Jagersrust, al zijn er wat mij betreft nog wel een aantal verbeterpunten. Visbereiding bijvoorbeeld, dat moet beter kunnen. Of ben ik als import-Zeeuw na 35 jaar wellicht (te) veel verwend geraakt door alle zilte zaligheden? Het zou zomaar kunnen. We gaan beslist nog een keer terug en nemen dan de High Wine http://www.jagersrust.nl/menu.php?id=10 Vier gangen met kleine gerechtjes en zes bijpassende wijnen.

Restaurant Jagersrust is gelegen aan de oude doorgaande weg van Bergen op Zoom naar Antwerpen, aan het begin van het dorp Ossendrecht.
In 2013 zijn ze onderscheiden met een Bib Gourmand.

't Spuihuis - Bergen op Zoom

Man en ik hadden op die prachtige eerste lentemiddag van 2013 een afspraak in West-Brabant. Lang van te voren had ik bedacht daarna te gaan eten bij restaurant Jagersrust in Ossendrecht. Carla had op haar recensieblog een keer positief geschreven over deze landelijk gelegen horeca-gelegenheid. Aangezien ik blindelings vertrouw op haar goede smaak, leek het mij een goed plan zelf een kijkje te gaan nemen.

Aangezien Jagersrust ook lunches aanbiedt, dacht ik er rond vijf uur te kunnen neerstrijken om voorafgaand aan het eten nog wat te kunnen drinken en te ontspannen. Het mocht niet zo zijn.Bij aankomst zag alles er opvallend gesloten uit, nergens lichtjes te bekennen. Ook de telefoon wordt niet opgenomen. (Achteraf gezien blijkt Jagersrust op woensdag van hun welverdiende rustdag te genieten. In het vervolg dus beter de openingstijden controleren). Beduusd kijken we elkaar aan. Wat nu?

We besluiten naar ’t Spuihuis in Bergen op Zoom te rijden. Gelukkig staan daar de deuren al gastvrij open en kunnen we terecht. We krijgen een mooie ronde tafel toegewezen, die met wit linnen gedekt is.
Uit een losse wijnkaart met wijnen per glas, kies ik een frisse sauvignon blanc. Die bevalt me prima. Op tafel verschijnen twee knabbels. Een kletskopje en een kaasstengel. De foto’s zijn van een erbarmelijke kwaliteit, maar zonder enige vorm van illustratie wordt het wel erg saai. Eens te meer blijkt hieruit dat ik een liefhebber ben van eten, niet van fotograferen.

De amuse bestaat uit tartaar van kalfsvlees met een rolletje komkommer, wasabi-kogeltjes en een wasabisorbetje. Hoewel ik beslist geen rauw-vleeseter ben, is het een delicaat gerechtje.

Als voorgerecht hebben we gekozen voor een vitello tonato. Dunne plakjes rosé gebraden kalfslende met yellowfin tonijn, rucola en kroketjes van ansjovis. De kroketjes zijn heerlijk zout en passen perfect bij de zachte, neutrale smaak van het vlees.

Voor wat betreft het hoofdgerecht zijn we nieuwsgierig naar de `vangst van de dag`. Dit blijkt roodbaars te zijn, een vissoort die de Man en ik erg weten te waarderen.
Eenmaal op ons bord, zien we een perfect gebakken stukje van deze vis, geflankeerd door twee reuzengamba’s. Eronder wat gestoofde courgette met ernaast  een crème van pompoen. De begeleidende saus is vederlicht en heeft een subtiele toets van kerrie.

Aan een dessert komen we niet meer toe. We sluiten af met een espresso en een thee. En hoera!, weer een restaurant die bij thee niet automatisch denkt aan voorverpakte zakjes. Ik kan kiezen uit maar liefst twaalf soorten thee van het merk Fleur de café. Op tafel verschijnt ook nog een schattige etagère met een aantal snoeperijtjes. Uitermate voldaan verlaten wij omstreeks 21.30 uur het pand en tuffen richting Zeeland.

De Bloemkool - Bergen op Zoom

Het was al minstens 10 jaar geleden dat ik ze voor het laatst at: gebakken verse ansjovisjes uit Bergen op Zoom. Het stond al weer jarenlang op mijn verlanglijstje. Maar ansjovisjes eten is nog niet zo gemakkelijk. Het begint er al mee dat er nog slechts één weervisser is die ze vangt (familie van Dort). Dan moeten alle factoren gunstig zijn om ze te kunnen vangen, klimaat, tij, noem maar op. Bovendien is de ansjovis maar een korte periode op zijn best, in de maanden mei en juni.

Omdat het de afgelopen week zulk prachtig weer geweest was, had ik al een klein plannetje gesmeed. Op een naar mijn idee geschikte dag zou ik een paar restaurants in Bergen op Zoom in de vroege morgen bellen of er ansjovis voorradig was.
Alzo geschiedde. En wat een geluk (of was het wijsheid?) restaurant De Bloemkool kon mij vertellen dat er voldoende voorhanden was om er van te komen genieten. Meteen koos ik het gehele AAA-menu, wat ter plekke een grote bekendheid geniet. Dit staat voor een voorgerecht van Asperges, een hoofdgerecht met Ansjovis en een dessert met Aardbeien.

Hoewel enige file onderweg, kwamen we aardig op tijd aan bij De Bloemkool. Een beetje smoezelig halletje. Binnen bruine wanden, lelijke schilderijen en dito gordijnen, behoorlijk oubollig allemaal. Maar elk tafeltje was bezet en dat is meestal een goed teken wat het eten betreft.
Als binnenkomer een amuse van gerookte paling met komkommergranité. Ik had om een half voorgerecht gevraagd, omdat ik bang was niet volop van mijn ansjovis te kunnen genieten. De asperges waren super! Erbij een smakelijke beurre blanc en een gekookt eitje. De witte huiswijn was een frisse sauvignon blanc die er bijzonder lekker bij smaakte.
Bij de ansjovis werd lamsoor en frites geserveerd. In mijn herinnering waren de visjes van destijds krokanter en kleiner en met een aioli-sausje. Nu waren de visjes wel zo’n 15 cm lang. Droger ook. En ik miste een smoothie compagnon erbij. Ligt weer aan mij natuurlijk *hoofdschuddend,  tis ook nooit goed*.

Over een dessert met aardbeien valt niet veel bijzonders te vertellen. (Mierzoet) ijs erbij en slagroom. Eenvoudig dus..

Tja, toen moest De Man naar het toilet. Zag tot zijn verbijstering een behoorlijk vies spulletje en deed daar melding van aan mij. Gelukkig hadden we toen alles al op. Want of ik er ooit terug zal keren? Hmmm, dan zal de familie Bosters toch eerst moeten gaan investeren in een eigentijdser interieur en hygiënischer sanitaire voorzieningen. Want ja, ansjovisjes serveren is heel uniek en leuk, maar het geheel is vaak meer dan de som van alle delen afzonderlijk.

De Wouwse Tol - Bergen op Zoom

Na een semi-zakelijk dagje Gouda vol hectiek, zoeven de Man en ik rond half vijf snel richting Zeeland. Met in ons achterhoofd de afspraak om half acht. Geen tijd genoeg voor een leuk etentje onderweg. We naderen hotel-restaurant De Wouwse Tol en overleggen of we bij deze Valk-locatie een snaphap zullen nemen of wellicht thuis boterhammen met kaas?
En hoewel het meer dan 20 jaar geleden is dat wij onze voetstappen achterlieten bij de toekan, wagen we het erop.

Op deze eerste maandag na alle (school)vakanties is het er bommetjevol. De deur naar het terras staat open en er is geen enkel leeg tafeltje zonder  vervelende tochtvlagen in je nek.
Ik waag mij niet aan wijn, maar de Man probeert een glaasje rood. Die blijkt een verdachte putlucht te hebben. Enfin. Niet zeuren, we zitten immers niet in een sterrenrestaurant. We bestellen kabeljauw en gebakken sliptongetjes. Na amper 5 minuten wachten zet een dame onze bestelling op tafel. De kers op de appelmoes is gelukkig verdwenen, maar wat gebleven is zijn de overbekende roestvrijstalen ronde schaaltjes. Gelukkig zijn de borden van aardewerk. Toe maar, drie soorten groenten erbij, sla, boontjes en bloemkool.

Ik vermoed dat ze de bloemkool in bleekwater wassen en evenals de boontjes in het geheel niet koken. De term “beetgaar” wordt hier vertaald naar “flink op knagen”. We laten het groenvoer dus verder onaangeroerd. De frietjes zijn bleek en slap en de gebakken aardappelschijfjes hebben de smaak van opgewarmde, te lang gedragen pantoffels.
Dan krijgen we ook nog sausjes, gelukkig apart geserveerd in een glazen schaaltje, bij het gerecht geserveerd. Een bijzonder vreemde textuur, bijna fluffy, met ergens in  de verte een lichte mosterdsmaak. Waarschijnlijk behoort dit tot het soort sauzen die uit poedervorm geboren worden. De firma’s Verstegen, Knorr en Maggi doen hier goede zaken, aangezien ik aan de belendende tafeltjes bij elk gerecht een sausje waarneem.

De waarheid gebiedt mij te zeggen dat de vis in ieder geval geen nare bijsmaak had. Uiteraard proef ik geen “bruisende boter-baksmaak”, maar beslist ook geen visjes waarvan de THT-datum overschreden was. Pluim ook voor de uiterst vriendelijke dame in de bediening.

Enige zelfreflectie brengt mij tot de slotsom dat Man en ik tot op het bot verwend zijn. Bij alle andere tafeltjes zie ik namelijk niets anders als lege schaaltjes. Als ik daar de huidige voedselproblematiek in de hoorn van Afrika bij optel, schaam ik mij diep. Heel diep. En dat meen ik oprecht.
Prijsindicatie: 2 x hoofdgerecht € 45,-- incl. 1 wijn + 1 bitter lemon.

't Spuihuis - Bergen op Zoom

Na ons laatste bezoek in september vorig jaar, hadden we hoge verwachtingen. Jammer dat met name de keukenbrigade dit keer behoorlijk wat steken liet vallen.

De vissoep van een van de tafelgenoten bleek na het proeven een waterig bouillonnetje waarin garnalen dreven. Geen vis te bekennen. Tafelgenoot protesteerde en vroeg dan maar om aspergesoep. Ook die bleek aan de dunne kant en miste de volle smaak van het Witte Goud. In een streek waar de aspergevelden overal het landschap sieren, is dat bepaald een gemiste kans.

Toen twee van de vier tafelgenoten proefden van hun hoofdgerecht (traditoneel bereide asperges met ham, mimosa van ei, roomboter) zag ik wederom teleurgestelde gezichten. Teveel zout, slappe frietjes i.p.v. eerlijk gekookte aardappeltjes, nee, het was niet zoals thuis.

Mijn tarbot was overigens supervers en heerlijk. Ook de vis van de andere tafelgenoot was prima in orde. Opvallend is wel dat de tarbot elke vorm van groente moest ontberen, de aankleding bestond uit risotto.

Nagerechten in orde, maar zagen er opnieuw "uitgekleed" uit. Een halve aardbei bij drie bolletjes roomijs is nogal magertjes.

Wat gebleven is, is de keuze aan geweldige wijnen per glas. Complimenten daarvoor! Evenals voor de bijzonder vriendelijke jongedame die ons bediende.

Om voor dit alles ruim tweehonderd euro te moeten neertellen, is écht veel te veel, dames en heren Spuihuis. Wij wachten in ieder geval even op betere tijden.