Wees gegroet melanzane parmigiana

 

Boek staat tot schrijven als foodblog staat tot eten. Zo is het. Zonder eten is er niets. Geen leven ook vooral.

En toch zijn er niet elke dag vermeldenswaardige zaken te melden. Of brengt het leven je plotseling op totaal andere plaatsen dan in de keuken. Plaatsen die, naast al het kostelijke, smakelijke, verrukkelijke, appetijtelijke en zalige dat ik graag deel met jullie, zo bijzonder zijn dat ik ze jullie niet wil onthouden.

Gisteren was ik in Lourdes. Het was er winderig en ondanks de acht graden die Piet Paulusma ons beloofd had, verrekte koud. Ik zag de grot waarin Maria verscheen en was vol verwondering dat ik haar nooit eerder gezien had daar. Er was een robuust hek en een glazen deur. Eigenzinnig als altijd voelde ik aan het hek. Met veel gepiep en geknars ging het open. Zo ook de deur. Eenmaal binnen deed ik, zoals het een goed katholiek opgevoed meisje betaamt, een cent in het offerblok en stak een kaarsje aan. Opdat er overal ter wereld voldoende te eten mag zijn. Een wens die waarschijnlijk in het rijke Roomse leven prominenter aanwezig is dan in welk ander geloof dan ook. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie. Of zoiets.

 

Dankzij de supersnelle Thalys was ik ’s avonds ruimschoots op tijd thuis voor de avondmaaltijd. Alwaar er een geslaagde variatie op de beroemde melanzane parmigiana gereed stond. Met gebakken aubergine, tomatensaus, paprika, wortel en rijkelijk belegd met feta. Niet geheel authentiek, maar wel ér-rúg lekker. Nadat ik twee porties met smaak verorberd had, likte ik mijn vork nog eens grondig af en kreeg bijkans een onbedwingbare neiging om met gevouwen handen een Weesgegroetje te prevelen. Exact zoals pakweg veertig geleden in alle Katholieke gezinnen vóór en na de maaltijd de gewoonte was. Dat niemand kon verstaan wat je precies in je gebedje uitsprak, deed niet ter zake. De bedoeling erachter was duidelijk: bedanken voor de ons toebedeelde overvloed.

Er diende overigens voor nóg een heleboel dingen gebeden te worden. Voor de zaligheid der overledenen, om schuld te belijden voor zondig gedrag en vooral ook om alle noden en behoeften van de hulpeloze medemens te ledigen. Het zou ons stuk voor stuk schaapjes maken die een warm welkom in het hiernamaals te wachten stond. Dat we in ruil daarvoor vrijdags geen vlees mochten eten en veertig dagen voorafgaand aan Pasen als kind elk snoepje in een trommeltje moesten bewaren, laat ik gemakshalve maar even buiten beschouwing. (ja, jullie horen het goed, mijn cynisme voert hier de boventoon).

Terug naar het heden. Ik mag niet liegen van meneer kapelaan. Natuurlijk was ik niet echt in Lourdes. Maar zeg nu zelf: zie jij de verschillen op de foto? Deze plaatjes zijn geschoten in Heinkenszand, op zo'n 10 kilometer van mijn woonplaats. Hoewel ik er talloze malen langs moet zijn gereden met de auto,  werd mijn bewustzijn pas echt geprikkeld door er een artikel over te lezen in een boekje met interessante Zeeuwse plekjes. Een mens kan kennelijk blind zijn voor allerhande zaken die voor het oprapen liggen.

 

Voor iedereen die na dit triviale geneuzel met een vertwijfeld gevoel blijft zitten: waar blijft nu in naam van Maria het recept van die heilige melanzane parmigiana? Nou, kijk, ik doe het al vele jaren op mijn eigen manier, maar als je er echt een culinair verantwoorde draai aan wilt geven, maak het dan zoals Janneke Vreugdenhil het doet in haar laatste boek I ♥ groente. Succes gegarandeerd! Noot: in de winter kun je bijna geen smakelijke tomaten kopen, gebruik dan gewoon de beste tomaten uit blik die je krijgen kunt.

 

Voor 2  personen 

 

Ingrediënten:

750 g tomaten, in kwarten

1 ui, grofgesneden
een flinke handvol verse basilicumblaadjes
2 el olijfolie
2 aubergines, in lange plakken
extra vergine olijfolie
100 g provolone (of mozzarella), in plakjes
2 hardgekookte eieren, gepeld en in plakjes
75 g Parmezaanse kaas, geraspt

 

Bereidingswijze:

Doe de tomaten, ui en de helft van de basilicum in een pan, voeg 100 ml water toe, breng aan de kook en laat op laag vuur, afgedekt, 15 minuten koken.

Werk de tomaten door een roerzeef.
Doe terug in de pan en laat op hoog vuur, al roerend, nog 5 minuten koken zodat de saus een beetje indikt.
De bedoeling is dat je ongeveer 400 ml saus overhoudt.
Maak op smaak met 1 eetlepel olijfolie, zout en versgemalen peper.

Verhit een grillpan en rooster de aubergineplakken tot ze aan beide kanten een donker streeppatroon vertonen.
Als alle aubergineplakken gegrild zijn, meng je er 1 eetlepel olijfolie en wat zout en peper door.

Verwarm de oven op 180 graden.

Schenk een laagje tomatensaus over de bodem van een ingevette ovenschaal (met een diameter van ongeveer 18 x 24 cm).
Verdeel hierover een deel van de aubergineplakken.
Verdeel er vervolgens een deel van de provolone, plakjes ei en de rest van de basilicum over en bestrooi met een deel van de parmezaan.
Dek af met een tweede laag tomatensaus, waarop je weer een laag aubergines legt enzovoort. Net als bij lasagne.
Zorg dat de bovenste laag uit tomatensaus bestaat en bestrooi die royaal met Parmezaanse kaas.
Bak het gerecht ongeveer een half uur in de oven.
Serveer lauwwarm of op kamertemperatuur.


Bron: I ♥ groente - Janneke Vreugdenhil

Couscous salade

"

Het “rulle” van traditionele couscous vind ik anno 2013 niet meer aangenaam in mijn mond. Dat is vreemd, want tijdens een uitwisselingsreis met Franse mensen in 1982, was het de meeste fantastische maaltijd die ik ooit had gegeten. Misschien kwam het omdat Man en ik voor de allereerste keer snoepten van alle geneugten van het Franse land. Zo was er die avond, waarop we uitgenodigd werden om, samen met Marokkanen en Algerijnen, de traditionele couscous met zeven groenten te nuttigen. We stonden er als een kat in een vreemd pakhuis. Wat wisten wij in die tijd van vreemde culturen; van anderstalige, maar vooral van anders étende medemensen? Multi-culti was nog geen ingeburgerde term.

Met verbazing keken we naar het eindeloos fijnwrijven van de couscous tussen de koele handen van de fleurig geklede vrouwen en het nauwgezet rangschikken van alle groenten. Intussen was het een kakefonie van jewelste! Ik heb nog nooit zo veel en vooral ook zo drúk horen praten. Het werd een feest dat zijn weerga niet kende. Het eten was smakelijk, kruidig, verrukkelijk, de mensen om ons heen vrolijk en innemend. Er werd gelachen, gedanst en gedeeld.

Gelukkig is er in de loop der tijd in Nederland, met name op eetgebied, veel veranderd. De Honig macaroni van weleer heeft plaats gemaakt voor orecchiette en pappardelle; basilicum is net zo vanzelfsprekend geworden als de traditionele peterselie en de aardappelen zijn vervangen door exotisch klinkende namen als bulgur en quinoa.

Couscous, dus. Ook voor de “rulheid” daarvan is een oplossing gevonden. Alfez heeft een parelcouscous op de markt gebracht en die geeft een fijne bite. Heerlijk spul om een salade mee te maken.

Couscoussalade voor 2 personen:

3 stengels bosui, in ringetjes
200 gr. sugar snaps, kort geblancheerd en in stukjes
een handvol zwarte olijven, in dunne plakjes
vier Roma- of Tasty Tom tomaten, ontdaan van zaad, in stukjes
handvol basilicum, in dunne reepjes
handvol munt, in dunne reepjes
150 gr fetakaas, verkruimeld

Maak een dressing van je beste olijfolie, mosterd, peper zout, citroensap. En schep alles door elkaar.

Griekse salade met een geheim

Een goede Griekse salade, geflankeerd door een glaasje ijskoude rosé, is bijzonder geschikt om op een bloedhete dag loom en ietwat slaperig op te peuzelen. Zorg er wel voor dat alle ingrediënten van onberispelijke kwaliteit zijn, zoals smakelijke roma-tomaatjes, extra vergine (Griekse) olijfolie, Romeinse sla, sappige zwarte olijven (ik koop altijd die van Drossa), knisperend Maldon zeezout en uiteraard authentieke feta. Bij de Islamitische winkel is die volop voorradig.

Het geheim zit hem in het marineren van de rode ui in rode wijnazijn. Je weet niet wat je proeft. In plaats van de typische, scherpe uiensmaak ontwikkelt zich onder invloed van het zuur een milde, welhaast zoete smaak. In haar boek "Voor altijd zomer" onthult Nigella Lawson op pagina 62 de volgende magische werkwijze. Pel de ui en snijd hem in flinterdunne plakjes. Strooi er de gedroogde oregano en wat peper over. Giet er 1 eetlepel rode wijnazijn en 1 eetlepel olijfolie over. Stiekem voeg ik altijd nog een klein beetje suiker toe. Hussel alles goed dooreen, dek af met plasticfolie en laat het mengsel minimaal 2 uur staan, liefst langer. Daarna is de karmozijnen kleur van de rode ui getransformeerd tot een helder paars. Sinds ik deze truc ken, gebruik ik hem altijd.

Afgezien van de ui, kun je het best alles kort voor het aan tafel gaan afmaken. Ontvel de tomaten, snijd ze in vieren. Was de sla en scheur die in grove stukken. Snijd de venkel of komkommer in dunne plakjes. Schik alles op een ruime, platte schaal, inclusief de gemarineerde ui.  Voeg vervolgens de olijven en de in brokken gesneden feta toe. Maak een dressing van olijfolie, citroensap, mosterd, peper, zout en een druppeltje honing. Druppel die op je bord erover. Lekker met grof boerenbrood of een warm stokbroodje!

Ingrediënten:
1 rode ui
1 eetl gedroogde oregano
peper
1 eetlepel rode wijnazijn
1 dl olijfolie extra vergine
5 tomaten
1 theelepel suiker
Maldon zeezout
2 kropjes Romeinse sla (of little gem)
1 venkelknol (of wanneer je dit niet graag eet: komkommer)
125 gr ontpitte zwarte olijven
400 gr feta
sap van een halve citroen

Bikinilijnen in de sneeuw

Ik heb eindeloos veel geduld, al zeg ik het zelf. Probeer altijd tolerant te zijn, niet te snel te oordelen en de aardse zaken die bij het leven horen, van de luchtige kant te benaderen. Want alles is relatief. Zonder zon geen schaduw, etc.

Maar als ik - en gelukkig ben ik niet alleen – na vijf maanden druilerige somberheid eindelijk eens een sprankje ZON wil voelen, gewoon omdat we daar met z’n allen zo broodnodig aan toe zijn en het gaat doodleuk sneeuwen, dan wordt het zelfs mij te veel. Herkent er iemand dit gevoel misschien?

Stampvoeten, naar het reisbureau hollen met in je hoofd 10 dagen Canarische Eilanden, alle wollen dekentjes die zich in je huis bevinden verzamelen om je er voor eeuwig in te wikkelen? Je beste pruilgezicht opzetten. Met een frons die door geen Botox-injectie meer valt weg te werken, een ketel water opzetten. Voor de meest hete thee die maar mogelijk is. Of een beker chocomel met scheepsladingen koekjes. Die allemaal op moeten. Je wegfrommelen in het verste hoekje van de bank. Om iedereen die te dicht in je buurt komt, toe te snauwen dat de bank van jou is. En van niemand anders. En ja, dat geldt óók voor de wollen dekentjes en de koekjes.

Om in deze gemoedstoestand sla te gaan eten, is zeer waarschijnlijk de Goden verzoeken. Maakt me mooi niet meer uit. De eerstkomende vijf dagen blijft het toch dekentjesweer volgens alle weervoorspellers. Dus husselde ik veldsla, eetrijpe avocado, zoete pruimtomaatjes en pittige feta door elkaar en at daarbij een heel stokbrood op. Met dikke lagen roomboter. Geeft niks. Want onder al die dekentjes zijn je love-handles toch voor iedereen onzichtbaar. Dag lieve mensen, ik kruip weer snel terug in mijn warme coconnetje ….

Zomersalade van watermeloen, feta en olijven

Als er één foodblogger is die andere mensen weet te inspireren met haar recepten, dan is het wel Caroline Brouwer. Altijd schitterende foto’s, smakelijke gerechten en keurig verzorgde receptuur.
Enkele dagen geleden publiceerde zij deze salade van Nigella Lawson. En eigenlijk had ik dit recept al jaren geleden willen maken. Het kwam er niet van. Waarschijnlijk was het nooit warm genoeg ;-)

Als er dan ooit een dag is, waarop de behoefte aan fris, fruitig en licht-verteerbaar voedsel enorm is, dan is het wel vandaag.  Omdat hier – met een overvloed aan koel blauw water om me heen – de hitte nog draaglijk is, draag ik deze salade op aan alle Zuid- Limburgers,  Achterhoekers en Tukkers. Ik verzeker u: de eerste wolkjes zijn in aantocht. Doet u tot die tijd kalmpjes aan.

Ik vond het een beetje flauw om de tekst klakkeloos van Carolines blog weg te kapen en heb braafjes het hele recept integraal overgenomen uit Nigella’s boek Voor Altijd Zomer. Fototechnisch gezien is het, vergeleken met de foto van Caroline, opnieuw  een beetje een rommeltje. Ik had de olijven er beter achteraf netjes op kunnen schikken, etc. etc. Het smaakte er overigens niet minder om. En dat blijft toch altijd de voornaamste reden om een gerecht te bereiden.

Ingrediënten (let op: dit recept is voor 8 personen)
1 kleine rode ui
2 tot 4 limoenen, afhankelijk hoe sappig ze zijn
1,5 kg rijpe watermeloen
250 gr goede feta (nee, niet die gekke supermarkt-witte-kaas-pakjes)
bosje verse bladpeterselie
bosje verse munt, gehakt
3 tot 4 eetlepels olijfolie extra vierge
100 gr ontpitte olijven
zwarte peper

Bereidingswijze
Pel en halveer de rode ui, snijd hem in heel dunne halvemaantjes en laat ze in een kommetje in het limoensap trekken om ze transparant roze te laten kleuren en de scherpe smaak zachter te maken. Twee mooie limoenen zou voldoende moeten zijn, maar soms zit er teleurstellend weinig sap in en in dat geval heb je er meer nodig.

Verwijder de schil en pitjes van de watermeloen en snijd hem in driehoekige stukjes van ongeveer 4 cm (als dat ergens op slaat tenminste, wiskunde is nooit mijn sterkste punt geweest).

Snijd de feta in ongeveer even grote stukken en doe de stukken watermeloen en feta in een grote, wijde kom. Trek takjes peterselie los, zodat je ze meer als een soort sla gebruikt dan als garnering en doe ze samen met de gehakte munt in de kom.

Kieper de glanzend roze uien samen hun roze sap over de salade, doe er de olie en de olijven bij en hussel de salade met je handen door elkaar, voorzichtig, zodat de stukjes feta en meloen heel blijven. Draai er een flinke snuf zwarte peper over en proef of er genoeg limoen in de dressing zit. Hava Negila! De smaak van de zon van Tel Aviv.

Bron: Voor altijd zomer - Nigella Lawson

Griekse salade

Summertime! And the livin’ is easy.

Of: hoe gemakkelijk eten kan zijn. Men neme: sla, snoeptomaatjes, uitje, avocado, feta (uitsluitend die uit de Turkse winkel, al het andere witte-kaas-ongerief zou verboden moeten worden), olijven, pijnboompitjes en huisgemaakte dressing. En kijk zelf maar wat je er allemaal mee doet. Blokjes, schijfjes, scheuren, snijden, het maakt niet uit, vandaag mag alles.

Wijntje inschenken. Broodje afbakken of roosteren. Et voila, zou Cas zeggen. De gemoedelijkste kok aller tijden. Hij ruste in vrede.

Spring is in the air

Zolang de R in de maand zit, baal ik als er sla in mijn Biologische Groentetas zit. Ik blief geen sla in  de winter. Als de maand maaRt echter zonder enig geroer van zijn staart, zich van zijn allerbeste kant laat zien en volop zonneschijn over ons uitgiet, denk ik daar opeens heel anders over.

Jeuhhhhh, eikenbladsla roep ik vanmorgen enthousiast als ik de tas openmaak. Vanavond eten we  lentesalade. In mijn gedachten verzamel ik de ingrediënten: sla, paprika, komkommer, tomaatjes, feta en een eetrijpe avocado. Knapperige pistoletjes, de Aubelse roomboter en een stevig glas rode wijn doen de rest.
En o ja, ik heb de tomaatjes eerst een klein uurtje in de oven op 120° laten drogen met wat olijfolie en grof zeezout. Hierdoor worden ze extra smakelijk.

Nu de zon zo uitbundig schijnt, kruip ik glimlachend uit mijn winterholletje, vang met beide handen zonlicht op, veeg de allerlaatste winterslaap uit mijn ooghoeken en durf weer ongeremd van het leven te genieten. Till next year, winter!